Miroslaws.com - Podróże http://www.miroslaws.com Moje podróże po świecie Maroko http://www.google.com No i stało się, kolejny kraj Afryki północnej zdobyty. Tym razem podróż z przygodami, ale zacznę od poczatku. Aby jak najlepiej zwiedzić Maroko postanowiłem wybrać wczasy objazdowe. Niestety, w terminie w którym miałem urlop nie było takiej opcji. Tak wiec podjąłem decyzje, ze sam stworze taka "objazdówkę". Zabukowałem lot do Casablanki oraz trzy różne hotele. Pierwszy w Casablance, kolejny w Marrakeszu no i ostatni w Agadirze. Oczywiście, o transferze miedzy nimi rowniez pomyślałem, tak wiec wszystko było zorganizowane przed wylotem. Przynajmniej teoretycznie...

Podróż minęła w miarę znośnie,  trwala długo, gdyż wylatywaliśmy z Amsterdamu. Jednak dolecieliśmy cało i szczeliwie, ale... Po przylocie okazało się, iż nasze torby niestety nie przyleciały razem z nami. Udaliśmy się do odpowiedniego biura, aby ten fakt zgłosić. Pan przyjął zgłoszenie, wydal potwierdzenie i zakończył sprawę. Zapytałem, kiedy nasze bagaże zostaną dostarczone do hotelu. Pracownik lotniska oświadczył, iż oni nie ponoszą odpowiedzialności za nasze bagaże. I jeżeli się znajda, to musimy sami je odebrać i to w naszym interesie jest dowiadywanie się, kiedy będą do odbioru. Wstępnie byliśmy umówieni, ze będziemy telefonować następnego dnia w godzinach porannych. Rano po śniadaniu poszliśmy do recepcji hotelowej, aby zadzwonić na lotnisko. Otrzymaliśmy odpowiedz, iż naszych toreb niestety nie ma  i mamy zadzwonić ponownie w godzinach popołudniowych. Popołudniu rowniez ich nie było...

Kolejnego dnia znowu kilka telefonów na lotnisko, oczywiscie bez rezultatów. Następnie myśląc, ze bagaże zostały skradzione dzwoniłem do firmy ubezpieczeniowej, w której miałem wykupione pełne ubezpieczenie (bagaż rowniez) Następnie telefony do "mojego" biura podróży oraz do przedstawicielstwa TUI.TUI stanęło na wysokości zadania i pomimo tego, iż nie miałem zorganizowanych wczasów wysłało swojego przedstawiciela. Przyjechał do nas i po krótkiej rozmowie, obiecał, iż zajmie się ta sprawa i odzyska nasze torby. Nie wiem jak to zrobił, ale w godzinach popołudniowych dostałem sms'a z informacja, ze możemy odebrać nasze torby. Wynajętą taksówką pojechaliśmy na lotnisko, aby je odebrać.

Jakie wnioski należy wyciągnąć z tej sytuacji? Co mogę doradzić wszystkim podróżnikom? Pakując torby pamiętajcie, aby do bagażu podręcznego zapakować podstawowe ubrania, które umożliwia normalne funkcjonowanie w kraju, do którego lecicie. Nie jest przyjemnie spędzać urlop chodząc w zimowym obuwiu podczas trzydziestostopniowych upałów. Uwierzcie mi na słowo i posłuchajcie mojej rady!

Jak przebiegało zwiedzanie Casablanki i okolic już wiecie. Niestety, ten czas został poświęcony na odzyskanie naszych toreb.

Mogę jedynie powiedzieć, iż jest to piękne nowoczesne miasto niczym nie różniące się od europejskich metropolii. Przejeżdżając przez centrum mijamy drapacze chmur oraz luksusowe hotele. Widzimy przepiękne bulwary i ekskluzywne sklepy. Jednak nie jest to prawdziwy obraz tego miasta, gdyż na jego peryferiach żyją ludzie, którzy przyjeżdżają ze wsi w poszukiwaniu lepszego życia. Sa to slamsy, które nazywane są bionvil-les, czyli blaszaki. Mieszkający tam ludzie żyją naprawdę w skrajnej nędzy.

Żałuję jedynie tego, iż nie miałem możliwości zwiedzenia meczetu Hassana II - z minaretem o wysokości 175 m. Jest to największa atrakcja turystyczna Casablanki.

Kolejne dni spędziliśmy w Marrakeszu. Piękne, duże miasto, czwarte co do wielkości w Maroku. Największą atrakcja turystyczna tego miasta jest plac Dżamaa al-Fina. Jednak odwiedzając go podczas dnia można być zawiedzionym. Na placu jest spokojnie i tak naprawdę nic się na nim nie dzieje. Rozmawiając o tym fakcie z innymi turystami potwierdzili moja opinie. Jednak, aby odkryć prawdziwy czar tego placu, należy tam pojechać w godzinach wieczornych, czy nawet nocnych.
Na placu co wieczór odbywa się wielki targ ze straganami restauracyjnymi. Wokół nich gromadzą się kuglarze, berberyjscy opowiadacze legend i historii, bębniarze, muzycy gnawa, zaklinacze węży, samozwańczy uzdrawiacze i dentyści. Jest to naprawdę wspaniale przeżycie, które trudno wyrazić słowami, dlatego zachęcam do zapoznania się z materiałem filmowym, jaki przygotowałem.


Kolejnym miejscem jakie warto zobaczyć jest Meczet Kutubijja. Nazwa pochodzi od arabskiego al-Kutubijjin (bibliotekarz), odkąd sprzedawcy rękopisów zaczęli ustawiać koło niego swoje stragany. Wieża ma wysokość 69 m i długość boczną 12,8 m. Wnętrze tworzy sześć sal jedna nad drugą; dookoła nich jest poprowadzona rampa, którą muezin dochodzi na balkon. Meczet jest zbudowany w tradycyjnym arabskim stylu - wieża jest ozdobiona czterema kulami z miedzi, które, według legendy, były tylko trzy, pierwotnie zrobione z czystego złota. Czwartą kulę podarowała żona kalifa Mansura, która jako zadośćuczynienie za złamanie postu w Ramadanie kazała przetopić swoją złotą biżuterię w czwartą kulę. Wieża służyła jako wzór dla budowniczych Giraldy w Sewilli.


Kolejne ciekawe miejsce, to Meczet i medresa Alego ibn Jusufa.Największy z meczetów w obrębie medyny Marrakeszu i zarazem najstarsza ze wszystkich zachowanych budowli tego typu w tym mieście. Bezpośrednio przy meczecie Alego ibn Jusufa wznosi się medresa o tej samej nazwie – piękny, emanujący spokojem i modlitewnym skupieniem budynek zdobiony sztukateriami. Jest to największa szkoła teologiczna w Maghrebie, zbudowana przez Saadytów w 1565 r. (odnowiona w znacznym stopniu w latach 60. XX w.). Aby tu dotrzeć, kierując się na wschód od kubby Ba’adijjin, trzeba przejść w lewo, dookoła murów meczetu, aż do wejścia do medresy po prawej stronie.

W Marrakeszu możemy zobaczyć przepiękne ogrody oraz zwiedzić grobowce Saadytów. Jeżeli ktoś jest ciekawy jak wygląda wytwarzanie skory, polecam odwiedzenie miejscowych garbarni. Niestety, tego nie znajdziemy w programie wycieczek, należy popytać miejscowej ludności, a za parę dolarów z chęcią nas tam zaprowadza.Przed wejściem, dostaniemy miętę, aby zniwelować panujący tam smród. Moja rada jest taka, aby wetknąć ja sobie do nosa, gdyż samo wąchanie na niewiele się zdaje. Osoby, które są wrażliwe na przykre zapachy nie powinny odwiedzać tego miejsca!

Kolejny dzień spędziliśmy w samochodzie terenowym podróżując śladami Berberów. Jest, to rdzenna ludność północnej Afryki i Sahary pochodzenia chamito-semickiego.

Podziwialiśmy przepiękne widoki jakie możemy zobaczyć w górach Atlas oraz odwiedziliśmy rodzinę Berberów. Bylem trochę rozczarowany, po tym jak wcześniej w Tunezji bylem w ich miejscach zamieszkania. Dlaczego rozczarowany? Berberowie mieszkający w Maroku, żyją bardzo nowocześnie, posiadają energie elektryczna, telewizory, anteny satelitarne, lodówki itd. Niestety, psuje to cały urok tego miejsca.

Po drodze zatrzymaliśmy się w przepięknej Marokańskiej restauracji, w której mieliśmy możliwość degustowania się przepyszna Marokanska kuchnia. Do gustu przypadł mi szczególnie Kuskus.
Wywodzi się z krajów Maghrebu (północno-zachodnia Afryka) i ma postać okrągłych ziaren o średnicy rzędu 1 mm, otrzymywanych z pszenicy twardej. Tradycyjnie był materiałem odpadowym przy mieleniu pszenicy w prymitywnych, kamiennych żarnach. Gruba pozostałość z mielenia pszenicy była odsiewana z mąki, namaczana w wodzie, oprószana właściwą mąką i sprzedawana jako kuskus. Współcześnie kuskus częściej produkuje się z mąki pszennej, wody i dodatków. Otrzymany granulat jest przesiewany przez sita o odpowiedniej średnicy. Jednak w handlu wciąż można spotkać kuskus produkowany z rozdrobnionych ziaren pszenicy, choć najczęściej przy udziale nowoczesnych technologii.

Kuskus gotuje się na parze, ponad gotującym się mięsem i warzywami lub zalewa wrzątkiem i odstawia na kilka minut, aby nasiąknął wodą. Dobrze przygotowany kuskus powinien być sypki. Podaje się go z różnymi dodatkami, przede wszystkim z baraniną. Do kuskusu można podać także drób oraz rybę lub przesmażyć razem z warzywami, np. z dynią bądź zalać przyprawionym bulionem.

Nastał czas pożegnania z Marrakeszem i transfer do Agadiru.

Agadir, to przede wszystkim miejscowość wypoczynkowa, 10 kilometrów piaszczystych plaż oraz średnio 300 słonecznych dni w roku sprawia, że Agadir jest najpopularniejszą nadmorską miejscowością wypoczynkową w Maroku. Ten czas spędziliśmy przede wszystkim na spacerach i wypoczynku. Zresztą nie było go zbyt wiele, gdyż zaledwie dwa dni.Z chęcią chodziłem podziwiać wzburzony Atlantyk, który w tej porze roku jest naprawdę piękny.
Dokonaliśmy oczywiscie zakupów kilku pamiątek w tym Reki Fatimy, która czuwa nad tym, abym mógł teraz spokojnie napisać ten tekst.


Podsumowując wyjazd do Maroka mogę powiedzieć, iż jest to ciekawy kraj warty zwiedzenia. Jednak, jeżeli ktoś nie był w tym rejonie świata, to z pewnością polecam bardziej Tunezję. Zwiedzanie Maroka nazywam, zwiedzaniem "na sile". Mam tu na myśli zbyt mala ilość rzeczy do zwiedzania, praktycznie ogranicza się to zwiedzania meczetów i medyn, które w innych częściach świata są równie piękne, jak nie piękniejsze. Do tego dochodzi bardzo słaba organizacja i ogólny chaos.


Podczas pisania tego tekstu posiłkowałem się wiadomościami z Wikipedii.

]]> Tue, 20 Dec 2011 19:29:31 +0100 Chiny http://www.google.com Spełniło się jedno z wielu moich marzeń, mianowicie podróż do Chin. Przed wyjazdem jeden z moich znajomych spytał mnie co mi strzeliło go głowy, aby spędzić wakacje w Chinach. Odpowiedziałem mu zgodnie z prawda, iż dla mnie nie są to tylko wakacje. Dla mnie jest to coś więcej, jest to podróż. Poznanie nowych nieznanych kultur, religii, ludzi itd. Proszę być spokojnym, mam naprawdę niewielu takich znajomych. Reszta jest znacznie bardziej rozgarnięta.

Tak jak przypuszczałem, podróż była długa i mecząca. Wylecieliśmy z Düsseldorfu w kierunku Dubaju, lot był miły i przyjemny. Wszystko za sprawa linii lotniczych, którymi podróżowaliśmy. Były to Emirates, naprawdę polecam te linie lotnicze. Nigdy wcześniej nie leciałem w tak komfortowych warunkach oraz milej obsłudze. Musze jeszcze dodać, iż mieliśmy szczęście lecieć największym samolotem na świecie, a mianowicie Airbusem A380.

Czym wyróżniają się od innych? Wieloma rzeczami, pierwsza mila niespodzianka było dla mnie to, iż mogę mieć bagaż o wadze do 30 kg Jak dla mnie jest to dość ważna sprawa, gdyż lecąc do kraju, który jest tak rozległy, a co za tym idzie posiada zróżnicowany klimat, musiałem wziąć ze sobą różne ubrania. Zarówno te cieple, jak i takie, które będę mógł nosić podczas upałów. Musiałem rowniez pomyśleć, o dniach w których będą występowały opady deszczu. Na wyróżnienie zasługują rowniez wygodne fotele, na których można naprawdę komfortowo podróżować. Aby podróżny się nie nudził ma do dyspozycji swój monitor, na którym może oglądać filmy, słuchać muzyki, czy tez grac w rożnego rodzaju gry. Przy pomocy tego monitora możemy rowniez pisać smsy, maile oraz telefonować. Każdy pasażer przy swoim siedzeniu ma gniazdko z napięciem, tak wiec można ładować swoje przenośne urządzenia elektroniczne.Tak jak już wcześniej wspomniałem jedzenie było smaczne, a w dodatku ładnie podane. Potrawy są serwowane w rożnego rodzaju pojemnikach, są wykonane z plastiku, jednak o tym możemy się przekonać dopiero po wnikliwych oględzinach. Pierwsze wrażenie jakie możemy odnieść to takie, iż jemy z porcelany! Musze dodać, iż otrzymujemy normalne noże i widelce, pisząc normalne mam na myśli metalowe. Przestrzeń jaka mamy pomiędzy siedzeniami jest rowniez większa niż u innych przewoźników, tak wiec nie pozostaje mi nic innego jak polecać Emirates.

Po przylocie do Dubaju mieliśmy cztery godziny oczekiwania na samolot, który zabierze nas do Beijing, stolicy Chińskiej Republiki Ludowej. Ten czas spędziliśmy na dokonywaniu drobnych zakupów, naprawdę polecam. Dubaj pod tym względem jest normalnym krajem, gdzie nie płacimy podatków. Tak wiec produkty, które kupujemy są znacznie tańsze. Jeżeli ktoś nie liczy się z pieniędzmi może usiąść w jednej z wielu knajpek lub restauracji. Jednak uwaga, ceny mogą być szokujące, za puszkę coli zapłaciłem (sic!) 8€, tak wiec jest bardzo drogo.

Po tej przerwie udaliśmy się w dalsza podróż, oczywiscie tymi samymi liniami lotniczymi. Po ok 8 godzinach lotu byliśmy na miejscu. Cala podróż była długa i trochę mecząca, jednak znośna. Licząc cały czas od wyjazdu z domu, zajęła nam prawie 23 godziny.

Czytając to co pisze, pewnie myślisz sobie, iż teraz udaliśmy się na zasłużony odpoczynek. Tez tak myślałem, jednak bylem w błędzie...Po zebraniu całej grupy(przylecieliśmy rożnymi liniami lotniczymi) nasz przewodnik oświadczył nam, iż rozpoczynamy zwiedzanie.

Tak wiec zaczęliśmy zwiedzanie Tian Tan, czyli Świątyni Nieba.

Świątynia Nieba, także Ołtarz Nieba jest to kompleks sakralnych budowli taoistycznych w południowo-wschodniej części centralnego Pekinu. Kompleks był odwiedzany przez cesarzy Chin z dynastii Ming i Qing w czasie corocznych ceremonii, w czasie których modlono się do Nieba o obfite plony rolne. Uważana jest za świątynię taoistyczną, ale chińska wiara w Niebo, popularna szczególnie wśród panujących dynastii, występowała przed powstaniem taoizmu. Cały kompleks został wpisany w 1998 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Kompleks świątynny, początkowo nazywany Świątynią Nieba i Ziemi, został wzniesiony między 1406 a 1420 rokiem, w czasie panowania cesarza Yongle. Ten sam monarcha wzniósł także pekińskie Zakazane Miasto. Za panowania cesarza Jiajing (1521-1566) kompleks powiększono i zmieniono jego nazwę na obecnie używaną - Świątynia Nieba. Cesarz Jiajing wzniósł również trzy inne ważne świątynie w Pekinie - Świątynię Słońca na wschodzie, Świątynię Księżyca na zachodzie oraz Świątynię Ziemi na północy. W XVIII wieku, za panowania cesarza Qianlonga, w Świątyni Nieba przeprowadzono prace renowacyjne.

W 1912 roku, podczas pierwszych obchodów Dnia Republiki, świątynia, do tej pory dostępna tylko dla cesarza i jego dworu, została po raz pierwszy otwarta dla zwykłych mieszkańców Pekinu.

W 1914 roku prezydent Republiki Chińskiej Yuan Shikai odprawił w świątyni ceremonię religijną, próbując uzyskać dla siebie tytuł cesarski.

Świątynia Nieba została poddana renowacji o całkowitym koszcie 47 milionów yuanów (5,9 miliona USD) w ramach przygotowań miasta do organizacji Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2008 roku. Prace restauracyjne zakończyły się 1 maja 2006 roku.

Niestety czuje pewien niedosyt, gdyż było to zwiedzanie bardzo pobieżne. Ograniczał nas niestety czas oraz zmęczenie wielu ludzi.

Po zwiedzaniu pojechaliśmy do jednej z przepięknych Chińskich restauracji na kolacje.Jedzenie było zróżnicowane oraz bardzo smaczne. Kelnerki były ubrane w tradycyjne Chińskie stroje, a na stopach miały drewniane buty. Buty te maja charakterystyczny "koturn" zastanawiałem się jak w ogóle można w czym takim chodzić, nie mówiąc już o obsługiwaniu klientów. Jednak jest to możliwe i to w dodatku szybko i sprawnie.

Po przepysznej kolacji pojechaliśmy do naszego pierwszego hotelu. Po wstępnym rozpakowaniu i odświeżeniu, udaliśmy się wreszcie na zasłużony odpoczynek. Nie trwał jednak zbyt długo, gdyż wczesnym rankiem musieliśmy wstać, aby rozpocząć kolejny dzień naszej podróży.

Głównym punktem kolejnego dnia było Zakazane Miasto oraz stara cześć Pekinu.

Kompleks pałacowy zbudowano w latach 1406-1420, na polecenie cesarza Yongle z dynastii Ming na miejscu dawnego Chanbałyku, miasta stołecznego mongolskiej dynastii Yuan. Do 1644 zasiadali w nim cesarze dynastii Ming. W czasie wojny domowej i najazdu Mandżurów większość zabudowań uległa zniszczeniu, ale zostały odbudowane przez następną, mandżurską dynastię Qing. Po ustanowieniu republiki w 1912, część zewnętrzną Zakazanego Miasta udostępniono jako muzeum, w części wewnętrznej do roku 1924 nadal mieszkał cesarz. Podczas inwazji japońskiej Zakazane Miasto uległo poważnym zniszczeniom. Po powstaniu Chińskiej Republiki Ludowej Zakazane Miasto zostało odbudowane i w 1965 ponownie udostępnione jako muzeum. W okresie rewolucji kulturalnej w Zakazanym Mieście z rozkazu Zhou Enlaia stacjonowało wojsko mające chronić je przed zniszczeniem przez hunwejbinów.

Pałac otoczony jest murem obronnym z wieżami przykrytymi charakterystyczną dla całego kompleksu żółtą dachówką oraz fosą. Kompleks rozplanowano wzdłuż głównej osi północ - południe. Na obszarze o długości 960 m i szerokości 760 m wzniesiono ok. 800 pałaców i wiele mniejszych pawilonów. Pałac i sąsiadujące parki z trzema sztucznymi stawami tworzą całościową, zamkniętą kompozycję.

Południowym wejściem jest Brama Południkowa, za nią znajduje się brama Brama Najwyższej Harmonii, za którą z kolei znajduje się centrum pałacu, a zarazem administracyjne i ceremonialne centrum Cesarstwa: kompleks trzech hal tronowych. Od południa pierwszy jest Pawilon Najwyższej Harmonii (Taihedian), zbudowany w 1627. Dalej na północ - mniejszy pawilon Zhonghedian, w którym cesarz przygotowywał się do uroczystości i Baohedian - sala audiencji. Wszystkie trzy budynki oficjalnej części pałacu zbudowano na trójstopniowym, marmurowym cokole, którego ściany ozdobiono reliefem przedstawiającym smoki. W najokazalszym pawilonie Taihedian odbywały się uroczystości koronacyjne, z okazji urodzin cesarza i Nowego Roku. Główne hale, podobnie jak większość budynków Zakazanego Miasta, utrzymane są w szczęśliwych w chińskiej symbolice kolorach: czerwonym (ściany i kolumny) i żółtozłotym (dachy). Charakterystyczny odcień dachówki był zastrzeżony dla pałaców cesarskich.

Za częścią oficjalną, oddzielona murem i bramą Qianqingmen znajduje się część prywatna, również złożona z trzech, umieszczonych wzdłuż tej samej osi obiektów: pałacu Qiangqinggong (Pałac Niebiańskiej Czystości), pałacu Kunninggong (Pałac Ziemskiego Spokoju) - rezydencje cesarskiej pary oraz pawilonu Jiaotaidian (Sala Jedności). Pałace rodziny cesarskiej, konkubin cesarskich itp. są w północnej części kompleksu, po obu stronach głównej osi (pod samym murem zlokalizowane są ogrody). W południowej części, na wschód i na zachód od Taihedian są budynki administracji cesarskiej.

Symetryczne założenie, oparte o podstawową oś północ-południe, z pomocniczymi osiami równoległymi do głównej, wyrażało harmonię, która winna panować we wszechświecie. Cesarz, zasiadający w sali tronowej najważniejszej hali Taihedian, w centrum pałacu, położonego w centrum miasta - zajmował (w sensie kosmologicznym) miejsce w centrum świata.

Pałac był częścią większej całości zabudowań cesarskich: na zachód od niego znajdowały się parki wokół trzech sztucznych jezior (hai), Południowego (nan), Środkowego (zhong) i Północnego (bei). Północny Park Beihai jest udostępniony dla publiczności; pozostałe dwa, kompleks Zhongnanhai, to rezydencja najwyższych władz ChRL. Na północ od zabudowań Gu Gong położony jest Park Jingshan. Wzgórze Węglowe w Parku Jingshan, usypane z ziemi wydobytej z fosy pałacu, osłania kompleks od północy, zgodnie z zasadami chińskiej geomancji fengshui; od południa ochrania pałac woda płynąca niewielkim kanałem między Wumen a Taihemen. Na południe od Pałacu, za Bramą Południkową znajdowały się dwa kompleksy świątynne: na wschód od głównej osi Świątynia Przodków Cesarskich (Taimiao), obecnie Ludowy Pałac Kultury, a na zachód - Ołtarz Ziemi i Plonów (Shejitan), obecnie Park Sun Jat-Sena. Na południowym krańcu alei między świątyniami znajduje się Brama Niebiańskiego Spokoju, a za nią Plac Tian'anmen.

W starej części miasta mieliśmy okazje zobaczyć jak żyje przeciętny mieszkaniec Pekinu. Zostaliśmy zaproszeni do domu Chińskiej rodziny zaprzyjaźnionej z przewodnikiem, a raczej z organizatorem naszej wyprawy. Mieszkanie było bardzo skromne, jednak posprzątane i czyste. Jedyna przerażająca dla mnie sprawa był brak dostępu do toalety. Wielu mieszkańców tej części miasta nie ma takiego "luksusu" i musi się udawać do publicznych ubikacji. Jednak pani domu mówiła, iż jest zadowolona, gdyż ma dostęp do bieżącej wody, czego kiedyś nie miała. Fakt woda ta nie nadaje się do bezpośredniego spożycia, ale jednak jest.

Właśnie tutaj można było dostrzec kontrasty, które występują w Chinach. Z jednej strony główne arterie miasta przypominające Dubaj lub inne metropolie na świecie, a z drugiej biedna schorowana kobieta żyjąca bardzo skromnie.

Myślę, a właściwie wiem, iż kontrasty są jeszcze większe, jednak władza ludowa nie może dopuścić abyśmy je zobaczyli.

Następny dzień zwiedzania, to Wielki Mur Chiński.

Jest to zbiorcza nazwa systemów obronnych składających się z zapór naturalnych, sieci fortów i wież obserwacyjnych oraz (w najbardziej strategicznych miejscach) murów obronnych z ubitej ziemi, murowanych lub kamiennych, osłaniających północne Chiny przed najazdami ludów z Wielkiego Stepu. Tradycyjnie przyjmuje się, że Wielki Mur rozciągał się od Shanhaiguan (nad zatoką Liaodong) do Jiayuguan w górach Nan Shan na długości ok. 2400 km. Nazywany jest też "Murem 10 000 Li" (10 000 nie powinno być tutaj traktowane dosłownie i oznacza raczej "nieskończoną długość" muru).

W 1987 roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a 7 lipca 2007 ogłoszono go jednym z siedmiu nowych cudów świata.

Doniesienia prasowe, według których łączna długość budowli ma wynosić 8851,8 km i składać się odpowiednio z 6259,6 km - murów wzniesionych ludzką ręką, 2232,5 km - barier naturalnych, takie jak rzeki i wzgórza i 359,7 km rowu, pochodzą najprawdopodobniej z doniesienia China Daily. Należy je uznać za wyniki pomiaru całego systemu fortyfikacji, a nie za pomiar długości "muru", gdyż takowy, w postaci jednolitej konstrukcji nigdy nie istniał. Umocnienia w różnych epokach wznoszono w różnych miejscach, w zależności od bieżącej sytuacji politycznej; warunki naturalne powodowały, że część z nich budowano w tych samych, kluczowych punktach (np. na przełęczach górskich).

Oprócz bezpośredniej ochrony przed najazdami ludów z Wielkiego Stepu mur miał duże znaczenie handlowe, jego zachodni odcinek chronił chińską część Jedwabnego szlaku.

Mur, nawet w czasach swojej świetności, nie spełniał nigdy roli fortyfikacji zdolnej przeciwstawić się długiemu oblężeniu przez silną armię. Stanowił jednak dość skuteczną zaporę przed nieskoordynowanymi atakami małych ord, zapewniając względny spokój na terenach przygranicznych i umożliwiając prowadzenie handlu wzdłuż Jedwabnego Szlaku. W sytuacji zmasowanego ataku zorganizowanej armii, mur był niemal całkowicie bezużyteczny i mógł co najwyżej spełniać rolę systemu wczesnego ostrzegania. Do przekazywania wiadomości alarmowych na wypadek zbliżania się nieprzyjaciół służyły wieże sygnalizacyjne rozmieszczone co 100 metrów, na których w nocy zapalano ogień, a w dzień wypuszczano dym, który błyskawicznie był przekazywany wzdłuż całego kraju systemem "od wieży do wieży".

W jego historii mur był wielokrotnie skutecznie forsowany przez ludy z Wielkiego Stepu (Xiongnu, Turków i Mongołów). W końcu po pokonaniu w XVII wieku dynastii Ming przez Mandżurów, mur znalazł się wewnątrz państwa następców Nurhaczego. W efekcie stracił jakiekolwiek znaczenie strategiczne. Wielki Mur Chiński jest największą budowlą tego typu na świecie.

Niestety na dojazd straciliśmy wiele czasu, ruch uliczny w Pekinie jest tak duży, iż aby wydostać się poza miasto potrzeba często kilku godzin. Chcialbym ostrzec wszystkich, którzy chcą wejść na ta genialna budowle. Już samo wejście na gore jest naprawdę męczące i bardzo trudne. Schody są naprawdę strome, jednak nie to jest najgorsze, najgorsze jest to, iż maja różnorodne gabaryty. To poważnie utrudnia wspinanie się do góry, tak wspinanie, nie jest to normalne wchodzenie. Tak wiec, jeżeli mamy problemy z kondycja lub co gorsza z chodzeniem proponuje podziwianie z dołu. Jednak oczywiscie polecam wejście na gore, daje to poczucie spełnienia oraz niesamowite i przepiękne widoki, które możemy podziwiać z góry.

Wieczorem wybraliśmy się do teatru na przedstawienie pod tytułem "THE LEGEND OF KUNGFU" Pomimo, iż nie jestem zwolennikiem sztuki, a tym bardziej teatru muszę powiedzieć, iż bylem zachwycony.

Kolejne dni pobytu w Pekinie poświęciliśmy na zwiedzanie innych znanych atrakcji turystycznych.

Zwiedziliśmy miedzy innymi Yiheyuan, Ogród Pielęgnowania Harmonii.

Jest to kompleks parkowo-pałacowy stanowiący miejsce letniego odpoczynku cesarzy chińskich z dynastii Qing. Centralnym punktem Yiheyuanu jest Wzgórze Długowieczności (Wanshoushan, 60 m wysokości) oraz sztuczne jezioro Kunming, które zajmuje powierzchnię 2,2 km2 (ok. 2/3 całego parku). Cały kompleks liczy 70 tys. m2 zabudowanej przestrzeni z licznymi ogrodami, altankami, pawilonami, galeriami i klasycznymi rezydencjami (ponad 3 tys. obiektów).

Głównym wejściem do Yiheyuanu jest brama wschodnia, za którą znajdują się dawne rezydencje Cixi. Największa z nich, Pałac Dobroczynności i Długowieczności (Renshoudian), służyła jako miejsce audiencji. Obok niego, nad brzegiem jeziora, wznosi się Pałac Nefrytowych Fal (Yulantang), w którym więziony był Guangxu.

Następnie, kierując się wzdłuż brzegów jeziora, znajduje się kilometrowy, pokryty dachem ganek zwany Długim Korytarzem. Obiega on Górę Długowieczności, na której znajdują się najstarsze budowle kompleksu. Tam też, nad brzegiem jeziora, wznosi się składający się z kilku pawilonów Pałac Rozwianych Obłoków. U północnego stoku góry, przy bramie północnej, znajduje się kompleks jezior z zabudowaniami przypominającymi te z Suzhou.

Długi Korytarz prowadzi do Marmurowej Łodzi (wybudowanej ironicznie przez Cixi za pieniądze przeznaczone na rozbudowę floty) i niewielkiej wysepki, na której wznoszą się Pawilon Oczyszczenia Serca i Wieża Powitania Wschodzącego Słońca.

W granicach Yiheyuanu znalazła się także pochodząca z czasów dynastii Ming Świątynia Króla Smoka. W przeciwieństwie do reszty pałacu była ona ogólnodostępna. Położona jest na jeziorze i prowadzi do niej Most o Siedemnastu Przęsłach, którym w dni świąteczne podążali pielgrzymi, aby złożyć ofiary.

Będąc w Pekinie nie można oczywiscie zapomnieć o wiosce olimpijskiej. Robi naprawdę ogromne wrażenie, zwłaszcza ptasie gniazdo oraz kostka wodna.

Ostatni dzień zwiedzania zakończyliśmy droga na...dworzec kolejowy. Nocnym pociągiem udaliśmy się w drogę do Xian. Podróż trwała ok.12 godzin, była znośna, jednak dala się odczuć. Rano po przybyciu na miejsce pojechaliśmy do hotelu, aby zjeść śniadanie oraz zostawiać nasze torby.

Następnie rozpoczął się kolejny dzień podroży, którym głównym punktem było muzeum terakotowej armii.

Terakotowa Armia jest to armia ośmiu tysięcy figur naturalnej wielkości, wykonanych z terakoty (wypalonej gliny). Armia znajduje się w grobowcu pierwszego chińskiego cesarza Qin Shi, w odległości 1,5 km na wschód od jego sarkofagu, na terenie dzisiejszej prowincji Shaanxi. W trakcie pochówku cesarza w 210 p.n.e. cała armia również została zakopana pod ziemią. Według wierzeń, Terakotowa Armia miała strzec cesarza i pomóc mu odzyskać władzę w życiu pozagrobowym.

Figury zostały przypadkowo znalezione przez trzech chłopów: Yang Xinman, Yang Peiman i Yang Peiyan podczas kopania studni w marcu 1974. Od 1979 figury były stopniowo udostępniane zwiedzającym. Muzeum Terakotowej Armii Pierwszego Cesarza Qin w Xi'anie, składające się z trzech krypt o głębokości od 4 do 8 metrów, zostało otwarte w obecnym kształcie w 1994.

Każda figura posiada cechy indywidualne, każda twarz jest inna i przedstawia inne emocje, żołnierze przedstawieni są w różnych pozycjach, posiadają różne uzbrojenie i fryzury. Nogi każdej z rzeźb są pełne, natomiast korpus i głowa puste w środku, co ułatwiało ich transport i łączenie. Wśród figur żołnierzy znajdują się również postaci medyków i zwykłych cywili. Pierwotnie wszystkie figury były pomalowane. Kolory zachowały się do czasu odkrycia w 1974, jednak po wydobyciu na powietrze barwy zaczęły stopniowo zanikać. Terakotowa Armia określana jest mianem ósmego cudu świata.

Kolejny dzień rozpoczęliśmy od zwiedzania Wielkiej Pagody Dzikich Gęsi.

Została wzniesiona w 652 roku, w czasach dynastii Tang, składała się pierwotnie z pięciu kondygnacji. Została przebudowana w 704 roku, w okresie panowania cesarzowej Wu Zetian, a podczas rządów dynastii Ming odnowiono jej ceglaną fasadę zewnętrzną. Jedną z wielu funkcji pagody było przechowywanie sutr i figurek Buddy przywiezionych do Chin z Indii przez buddyjskiego tłumacza i podróżnika Xuanzanga.

Pagoda została zbudowana za rządów cesarza Tang Gaozonga (649-683) i osiągała wysokość 54 m. Jednak pięć dekad później konstrukcja z ubitej ziemi, z kamienną fasadą zewnętrzną, zawaliła się. Cesarzowa Wu Zetian odbudowała pagodę w 704 roku, dodając do niej pięć kondygnacji. W 1556 roku, podczas trzęsienia ziemi w Shaanxi, budowla została poważnie uszkodzona i zniszczeniu uległy trzy kondygnacje. Ostatecznie ostało się siedem kondygnacji, które zachowały się do obecnego dnia. Cała konstrukcja jest wyraźnie pochylona (kilka stopni) w kierunku zachodnim. Podobna pagoda - pochodząca z VIII w. Mała Pagoda Dzikich Gęsi - w owym trzęsieniu ziemi doznała jedynie niewielkich szkód, które nie zostały naprawione do dnia dzisiejszego. Wielka Pagoda Dzikich Gęsi była intensywnie remontowana w okresie panowania dynastii Ming (1368-1644), a w roku 1964 dokonano renowacji. Obecnie pagoda ma wysokość 64 m i stanowi dobry punkt obserwacyjny.

Za czasów dynastii Tang pagoda znajdowała się na terenie klasztoru, na otoczonym murem obszarze, który był częścią miasta, znanego później pod nazwą Chang'an. Na tych terenach znajdowało się wówczas dziesięć dziedzińców. Ówcześni uczniowie, którzy zdawali egzaminy urzędnicze, zapisywali w klasztorze swoje imiona. W pobliżu pagody znajduje się świątynia Da Ci'en, która została zbudowana w 589 roku, a jej przebudowy dokonano w roku 647 ku pamięci matki przyszłego cesarza Gaozonga - cesarzowej Wende.

W godzinach popołudniowych mieliśmy okazje zobaczyć jak wygląda wykonywanie przepięknych przedmiotów z nefrytu. Istniała rowniez możliwość zakupu przeróżnych figurek, naczyń i innych przedmiotów wykonanych z tego materiału.

Rozpoczął się kolejny etap zwiedzania, czyli droga na lotnisko. Lot nie trwał długo ok.godziny, jednak transport na i z lotniska był dość uciążliwy. Należy pamiętać, iż w Chinach występują poważne problemy komunikacyjne, pomimo tego ze Chińczycy maja wspaniale autostrady, których wiele krajów europejskich może im pozazdrościć.

Przybyliśmy szczęśliwie do portu, w którym zaokrętowano nas na statek. Statek wywarł na nas ogromne wrażenie. Century Star, to przepiękny sześciopiętrowy statek wycieczkowy. Nasza kabina posiadała balkon, z którego można było podziwiać "uroki" Jangcy.

Jangcy natomiast w pierwszym momencie nie robi zbytnio pozytywnego wrażenia. Woda niestety jest brudna, a wokół pływają statki towarowe, gdyż jak wiadomo jest to wielki szlak towarowy. Jangcy (Yangzi Jiang)jest najdłuższa rzeka w Azji i trzecia po Amazonce i Nilu pod względem długości na Ziemi. Najważniejsza pod względem gospodarczym rzeka w Chinach. Na obszarze dorzecza Jangcy mieszka około 40% ludności Chin i zbiera się 75% ogólnokrajowych zbiorów ryżu. Jangcy jest najważniejszym szlakiem chińskiej żeglugi śródlądowej. Długość, wg pomiaru chińskich geografów wynosi 6300 km, choć w różnych źródłach można znaleźć różne wartości - od 5520 do 6300 km. Powierzchnia dorzecza wynosi 1,8 mln km2 i zajmuje ok. 1/5 powierzchni Chin. Źródło znajduje się w górach Nienczen Tangla w prowincji Qinghai na Wyżynie Tybetańskiej. W dolnym i środkowym biegu rzeki, na Równinie Środkowego Jangcy, występują liczne jeziora oraz osuszone rozlewiska i bagna stwarzające dobre warunki dla rolnictwa. Rzeka uchodzi do Morza Wschodniochińskiego (Ocean Spokojny) tworząc deltę. W ujściu uformowały się z naniesionego materiału liczne wyspy, z których największą jest Chongming na obszarze miasta wydzielonego Szanghaj.

Poziom wód Jangcy podnosi się w lecie pod wpływem deszczów monsunowych oraz tajania śniegów na Wyżynie Tybetańskiej i w górach Qin Ling. Położone w dolnej części dorzecza Jangcy jeziora Dongting Hu i Poyang Hu, zasilane przez jej prawobrzeżne dopływy, pełnią funkcję naturalnych regulatorów stanów wody. Mimo to w niektórych latach masy wód rzeki, nie mieszcząc się w przełomie Trzech Wąwozów u wejścia na Nizinę Chińską, występują z brzegów, powodując groźne powodzie.

Na rzece występują liczne tamy, sztuczne zbiorniki, kanały, budowle hydroenergetyczne, służące celom nawadniania, komunikacji i produkcji energii elektrycznej. Najsłynniejsza budowla na Jangcy to Zapora Trzech Przełomów, której budowa trwała 17 lat. Obok zbiornika działa elektrownia wodna o łącznej mocy 18,2 tys. MW. Rzeka jest żeglowna na długości 2800 km od ujścia aż do miasta Yibin w Syczuanie, a do Wuhanu dostępna nawet dla mniejszych statków morskich. Ożywiony ruch, przede wszystkim dżonek, panuje też na południowych dopływach Jangcy - Xiang Jiang, Gan Jiang i Yuan Jiang. W mieście Zhenjiang Jangcy krzyzuje się z Wielkim Kanałem.

Nazwa Yangzi Jiang, która wywodzi się od starożytnego lenna Yang, przyjęła się głównie w krajach zachodnich. W Chinach używa się nazwy Chang Jiang, chociaż stosuje się także określenia Da Jiang "Wielka Rzeka lub po prostu Jiang "Rzeka". W swym górnym odcinku, powyżej Kotliny Syczuańskiej, rzeka nosi nazwę Jinsha Jiang (w obrębie Wyżyny Tybetańskiej rzeka ma jeszcze kilka lokalnych nazw).

Nieubłaganie zbliżała się noc wiec zmęczeni droga którą przemierzyliśmy udaliśmy się na założony spoczynek.

Nasz statek jednak płynął dalej, abyśmy rano mogli podziwiać uroki tej olbrzymiej rzeki. Po śniadaniu czekała nas wspaniała atrakcja, zwiedzanie śnieżnych/Jadeitowych jaskiń.

Kolejny dzień zapowiadał się bardzo ciekawie. Z naszego dużego statku przesiedliśmy się do mniejszego, aby moc zobaczyć Trzy Przełomy Jangcy.

Na poczatku płynęliśmy statkiem, jednak w niektórych miejscach koryto było tak wąskie, iż musieliśmy się przesiąść do małych drewnianych lodek. Na każdej z nich był przewodnik, który opowiadał interesujące historie. Nasza pani przewodnik umilała nam ten czas przepięknym śpiewem. Naprawdę jest to niesamowite wrażenie, podziwiać krystaliczna wodę, w której odbijają się, jak w lustrze skały oraz lasy. Możemy dostrzec różnego rodzaju wodospady oraz jaskinie do tego śpiew, który odbijając się od skalnych ścian wąwozu daje lepszy efekt niż kino domowe. Droga powrotna jest równie ciekawa i malownicza, tym razem nasza wycieczkę zabawiał swoim śpiewem jeden z wiosłujących panów. Naprawdę niezapomniane przeżycia, których żadne zdjęcie, czy tez nawet film nigdy nie odda.

Kolejny dzień spędziliśmy na naszym statku, na którym oferowano nam rożnego rodzaju atrakcje jak masaż Chiński, pokaz pereł i wiele innych. Ukoronowaniem ostatniego dnia pobytu na statku było zwiedzenie Zapory Trzech Przełomów.

Jest to tama zbudowana na rzece Jangcy w centralnej prowincji Hubei. Budowa rozpoczęła się w roku 1993, a została zakończona 20 maja 2006 roku. Napełnianie zbiornika zakończono 26 października 2010 uzyskując poziom wody wynoszący 175m, który umożliwia elektrowni wodnej działanie z pełną mocą. Wielka Tama jest najdroższym pojedynczym projektem budowlanym na świecie. Koszt przedsięwzięcia ocenia się na 37 mld USD.

Zapora ma pełnić funkcję największej na świecie elektrowni wodnej, w której 26 generatorów o łącznej mocy 18,2 tys. MW, będzie produkować 84,7 TWh energii rocznie oraz chronić przed powodziami, a także ma zwiększyć żeglowność rzeki i sprawi, że przez sześć miesięcy w roku statki oceaniczne o wyporności 10 tys. ton docierać będą 2,4 tys. km w głąb lądu. Zawarte w nazwie Trzy Przełomy są obecnie jedną z bardziej znanych chińskich atrakcji turystycznych ulokowanych na rzece Jangcy. Po zakończeniu budowy zostaną one zalane. W trakcie budowy przesiedlono 1,4 mln osób.

Tak jak wspomniałem powyżej jest to duza atrakcja turystyczna, jednak na mnie nie wywarła wielkiego wrażenia.

W godzinach popołudniowych udaliśmy się na lotnisko, aby przedostać się do Szanghaju. Po przybyciu na miejsce czekała nas jeszcze podroż autokarem do miejscowości Suzhou. Tam udaliśmy się do hotelu, w którym nocowaliśmy.

Kolejny dzień rozpoczęliśmy od zwiedzania przepięknych ogrodów znajdujących się w tym mieście. Jest ich kilka i każdy z nich ma swój urok. Postaram się je po krotce opisać.

Ogród Mistrza Sieci to najmniejszy, lecz najpiękniejszy ze wszystkich ogrodów Suzhou. Pierwszy obiekt powstał w tym miejscu w XII wieku, ale obecne założenie pochodzi z połowy XVIIIw. Ten klasyczny przydomowy ogród, zajmujący około 0,5 ha, zadziwia przede wszystkim precyzją zagospodarowania przestrzeni. Jest przykładem prawdziwej finezji. Trzy jego części skomponowano harmonijnie, w piękno wykreowanego krajobrazu wkomponowano pawilony, maleńkie dziedzińce, korytarze. Centralna część ogrodu szczególnie zachwyca. W tafli stawu odbijają się okalające go pawilony, tworząc obrazy jak z najznamienitszych akwarel.

Ogród Pokornego Zarządcy jest największym ogrodem w mieście. Pochodzi z XVI wieku, początkowe założenie zostało w późniejszym czasie znacznie rozbudowywane. Podobnie jak inne ogrody w Suzhou, stanowi prawdziwą perłę wśród klasycznych chińskich ogrodów. Wszystko jest tu skomponowane z olśniewającą precyzją. Każde miejsce zachwyca plejadą odrębnych obrazów, ujętych często w naturalny kadr: otwór w murze, okno pawilonu, tło budynku. To piękno ma swój niezwykły dynamizm, artyzm ogrodów zmienia się wraz z porą dnia i roku.

Lwi Zagajnik jest bez wątpienia ogrodem najbardziej "surowym" w swoim wyrazie. Wpływa na to większa niż w innych ogrodach ilość formacji skalnych, jaka tu się znajduje. Wszystkie pochodzą znad pobliskiego jeziora Tai Hu, a największa spośród skał przypomina swoim kształtem króla zwierząt. To od niej właśnie ogród wziął swoja nazwę.

Ogród Pawilonu Błękitnych Fal - jest jednym z najstarszych ogrodów Suzhou, jego historia sięga 1044 roku. W trakcie projektowania tego założenia ogrodowego wykorzystano rzadko spotykaną technikę, która sprawia, że zagospodarowywana powierzchnia wydaje się być znacznie większa. Dzięki płynnemu "zacieraniu granic" powstaje wrażenie, że ogród połączony jest z otaczająca go scenerią.

Ogrody naprawdę robią wrażenie, można się w nich zakochać i chcieć tam pozostać, jednak program niestety jest nieubłagany i musimy iść dalej.

Następnie byliśmy w fabryce jedwabiu, w której pokazano nam cały proces wytwarzania tego materiału. Oczywiście potem mieliśmy możliwość dokonania zakupów. Zwiedziliśmy rowniez instytut haftu. Hafciarki wkłuciami maleńkich igieł z jedwabnymi nićmi cieńszymi od włosa wyczarowują arcydzieła, które niczym najpiękniejsze obrazy stanowią prawdziwe dzieła sztuki. Najwyższym osiągnięciem szkoły w Suzhou jest tzw. haft dwustronny - podczas pracy powstają z dwóch stron różne obrazy - choć tworzy się je za pomocą tych samych pociągnięć nici. Jest to naprawdę genialne, jednak nieosiągalne z powodu wysokiej ceny.

Kolejny dzień i kolejne piękne miejsca, a mianowicie "Wenecja Wschodu". Polecam szczególnie Wuzhen, Zhouzhuang, Luzhi oraz Xitang.

Prowincja Jiangsu i okolice Suzhou obfitują w urocze starożytne miasteczka i wioski, które ze względu na ich usytuowanie na brzegach wodnych kanałów noszą wspólną nazwę "wodnych miasteczek", czy też "wodnych wiosek". Liczą one około ponad 900 lat (niektóre są jeszcze starsze) i łączy je wiele wspólnego. Ich funkcjonowanie zawsze wiązało się z siecią przecinających się tu szlaków wodnych. Wszystkie przykuwają uwagę charakterystyczną zabudową, równoległą do brzegów kanałów. Wszędzie też ponad wodą przerzucone są malownicze małe mosty. Wioski wodne to miejsca niezwykłe. Domy zachowały swoją dawną architekturę, kanały wciąż stanowią drogę transportową, a ludzie żyją starym rytmem, jakby nie zauważając zmieniającego się świata.

W godzinach wieczornych udaliśmy się w drogę powrotna do Szanghaju, który był ostatnim celem naszej podroży. W nocy wybraliśmy się na kilkugodzinny spacer, aby podziwiać to miasto. Szanghaj nocą, to naprawdę niezapomniane przeżycie, to trzeba po prostu zobaczyć.

Wjechaliśmy rowniez na jeden z najwyższych budynków świata Jin Mao Tower.Jest to drapacz chmur znajdujący się w dzielnicy Pudong. Zawiera biura oraz hotel Grand Hyatt. Jest on obecnie drugim najwyższym budynkiem w Chinach, piątym budynkiem na świecie co do wysokości dachu i siódmym budynkiem na świecie co do wysokości iglicy. Wraz z budynkiem Oriental Pearl Tower stanowi centrum odnowionej dzielnicy Pudong. Koszt budowy wyniósł 400 milionów dolarów. 14 września 2007 przerósł go Shanghai World Financial Center (492,3 m).

Rano rozpoczął się ostatni dzień naszego pobytu w Chinach, zwiedzaliśmy Szanghaj oraz jego atrakcje. W tym miejscu muszę napisać kilka slow o tym mieście kontrastów. Ślady pierwszych osad w miejscu, gdzie dziś skrzą się w słońcu metalowo-szklane wieżowce, pochodzą z VI w p.n.e. Ale to dynastia Song (960-1279) na początku panowania stworzyła podwaliny tego miasta. Pierwotnie nic nie zapowiadało ani burzliwej przyszłości, ani tego, że kiedyś oczy Zachodu łakomie zwrócą się w ich jego stronę. Obok rybołówstwa z czasem rozwinął się tu przemysł jedwabniczy, a znaczenie lokalnego portu stopniowo wzrastało. Panował względny spokój, choć konieczne okazało się wzniesienie murów obronnych w XVI w., które chronić miały port przed japońskimi piratami.

Kto wie, jak dziś wyglądałby Szanghaj, gdyby nie przebiegłość Brytyjczyków, którzy, szukając wyjścia z sytuacji ujemnego bilansu handlu z Chinami, wprowadzili na ten rynek opium? Gdyby nie desperackie, lecz zbyt późne zmagania cesarza z handlem narkotykami? Przegrana w tej walce, noszącej nazwę Wojny Opiumowej, nie oznaczała jedynie porażki militarnej. Wiązała się podpisaniem upokarzającego Traktatu Nankińskiego, którego efektem był kres świetności cesarstwa, początek okresu kolonialnego, strata terytoriów - w tym również portu w Szanghaju.

Od tego momentu historia miasta nabrała niezwykłego tempa. Początkowo Brytyjczycy, wkrótce potem Amerykanie i Francuzi stali się tu gospodarzami, od 1863 roku administracja i władza leżała wyłącznie w rękach tych właśnie mocarstw zachodnich. Chińczycy sprowadzeni zostali do roli siły roboczej, która napędzała machinę biznesu uruchomioną przez Brytyjczyków. Kolonizacja wiązała się z okresem wyzysku, nadludzkiej pracy, upokorzeniami. Paradoksalnie, spowodowała niezwykły ekonomiczny rozwój miasta, który bez wątpienia wpłynął na jego dalsze losy, również na dzisiejszą świetność. Mieszkańcy metropolii, wracając myślami do tamtych czasów, pełni są więc sprzecznych ocen.

Współczesny Szanghaj zachwyca i zadziwia. To największe miasto Chin i jednocześnie finansowe centrum kraju oczarowuje nowoczesnością, ilością pnących się ku niebu wieżowców, tempem przemian. Kiedy w 1990 roku podejmowano decyzję o utworzeniu Specjalnej Strefy Ekonomicznej, na drugim brzegu przepływającej przez miasto rzeki Huang Pu nie było nic poza bagnistymi terenami. Dziś w tym samym miejscu, w dzielnicy noszącej nazwę Pudong, pulsuje serce chińskiego biznesu, wznosi się najwyższy budynek Chin, połyskuje iglica jednej z najwyższych wież telewizyjnych świata. W tym kosmopolitycznym, tętniącym życiem mieście można jednak znaleźć także wąskie uliczki pełne małych, zniszczonych domów. Istnieją dzielnice, w których czas zatrzymał się, nie zważając na zachodzące dookoła zmiany. To poruszający dysonans, ale przecież urok Chin leży także we wszechobecnych kontrastach. Zwiedzanie rozpoczęliśmy od Świątyni Nefrytowego Buddy. W Szanghaju niewiele jest świątyń buddyjskich, dlatego ta zasługuje na uwagę. W 1882 roku jak głosi przekaz jeden z mnichów sprowadził z Birmy nefrytowy posąg Buddy. Zaistniała więc potrzeba wzniesienia świątyni, w której przywieziony skarb sztuki sakralnej mógłby znaleźć schronienie. Do dziś jest to czynne miejsce kultu religijnego. Po zwiedzeniu świątyni, udaliśmy się w kierunku starego miasta. Stara cześć miasta kusi niezwykłą architekturą, jest najlepszym przykładem bogactwa stylu z okresu dynastii Ming i Qing. Tradycyjne domy, wąskie alejki pełne rozmaitych straganów i sklepów oraz niepowtarzalna atmosfera miejsca pozwalają na moment przenieść się w czasy dawnych, cesarskich Chin. Ta chwila niestety może być ulotna, wystarczy podnieść głowę - ponad stylowymi dachami Starego Miasta wznoszą się niezliczone drapacze chmur.

Po starej części przyszedł czas na spacer po nowoczesnej ulicy, a mianowicie Nanjing. Jest to główna ulica handlowa Szanghaju, przyciąga wszystkich turystów niezliczoną ilością sklepów i domów towarowych. Na ciągnącym się niemal dwa kilometry pasażu można kupić niemal wszystko. Spacerowaliśmy dość długo, aż nastał wieczór, wówczas cała ulica tonie w światłach tysięcy neonów.

Niestety kolejny dzień był dniem odlotu i pożegnania z Chinami, być może nie na zawsze?

Opisując podróż cały czas pisze w liczbie mnogiej, gdyż wszystkie podróże odbywam z moją ukochaną żoną. Bez Niej większość podróży nie mogłaby być zrealizowana. Jest moim przyjacielem i towarzyszem, zarówno w życiu prywatnym, jak i podczas wszystkich podróży. I właśnie w tym miejscu chciałbym Jej za to wszystko serdecznie podziękować.

Serdecznie zachęcam do zapoznania się ze zdjęciami jakie wykonałem oraz materiałami wideo.

Podczas pobytu kupiliśmy wiele pamiątek, w tym rowniez płytę CD z wspaniałą muzyka chińską, którą właśnie słucham podczas pisania tego tekstu...

 

Podczas pisania tego tekstu posiłkowałem się wiadomościami z Wikipedii oraz innych zrodel znalezionych w internecie.

 

]]> Fri, 18 Nov 2011 19:43:32 +0100 Lanzarote http://www.google.com Kolejne kilka dni wolnego i kolejna podróz. Tym razem Lanzarote. Dlaczego wlasnie tam? Odpowiedz jest banalnie prosta, gdyz tam mnie jeszcze nie bylo.
Jest to przepiekna wyspa wchodzaca w sklad archipelagu Wysp Kanaryjskich, zaliczana do Makaronezji.

Na pierwszy rzut oka wyspa moze wydawac sie szara i ponura, gdyz jak wiadomo jest pochodzenia wulkanicznego. Jednak to tylko pozory. Zwiedzajac ta urocza wysepke, mozemy sie przekonac, iz wcale nie jest szara i ponura, a z pewnoscia nie mozna sie na niej nudzic.

Jest wiele ciekawych miejsc, które mozna zwiedzic. Postaram sie je w skrócie opisac...

El Golfo


Na poludnie od rybackiej wioski El Golfo, bezposrednio przy nabrzezu, lezy krater o takiej samej nazwie, we wnetrzu którego uformowalo sie glebokie jezioro Charco de los Clicos. Jest to unikalny zbiornik wodny w skali calej wyspy, wytworzony w czasie wulkanicznych wybuchów w XVIII wieku. Do jeziora mozna dojsc wedrujac z polozonego na poludnie od niego, przy drodze Salinas de Janubio - El Golfo, parkingu, albo mozna popatrzec z punktu widokowego polozonego we wschodniej czesci krateru.
Wulkan El Golfo, na przestrzeni lat, zostal czesciowo wchloniety przez Ocean Atlantycki, wschodnia czesc krateru, od strony wyspy, pozostala jednak nienaruszona. Algi zamieszkujace to jeziorko, nadaja mu niepowtarzalny, intensywnie zielony kolor. Woda w jeziorze jest pochodzenia oceanicznego, intensywne jej odparowywanie spowodowalo, ze jest ona mocno zasolona, prawdopodobnie bardziej niz woda w Morzu Martwym. Na skutek intensywnego procesu parowania, w ostatnich dwudziestu latach, powierzchnia jeziora zmniejszyla sie prawie o polowe.

Cueva de los Verdes


Cueva de los Verdes, podobnie jak Jameos del Aqua, naleza do tego samego podziemnego tunelu, który powstal na skutek wybuchu wulkanu La Corona. Wulkan ten oddalony jest od systemu tuneli o 5 kilometrów i jest najwyzszym wzniesieniem (609 m. n.p.m.) pólnocnej czesci Lanzarote. Wybuch tego wulkanu datowany jest na okres pomiedzy 3000 i 1000 roku przed nasza era.
Cueva de los Verdes rozciaga sie od stóp wulkanu La Corona az do wybrzeza wyspy oraz dalej, prawie 1,5 km w wodzie.. Ten podwodny odcinek lezy okolo 50 m ponizej lustra wody, zostal po raz pierwszy odkryty w koncu lat osiemdziesiatych 20 stulecia. System jaskin powstal na skutek szybszego stygniecia lawy na jej powierzchni.
W sumie 2 kilometry tunelu jest udostepnione do zwiedzania. Jaskinia za wyjatkiem oswietlenia, kilku stopni schodów i wytyczenia kilku waskich przejsc pozostala w stanie nienaruszonym. Bezposrednio przy wejsciu, przechodzi sie przez czesc tunelu, gdzie na podstawie kolorów mozna rozpoznac rozne mineraly: weglik wapnia, tlenek zelaza, fosfor, magnez. Sciany tunelu zabarwione sa na wszelkie odcienie bieli, czerwieni, zólci oraz czerni. Idac dalej, mozna dostrzec na lewo i prawo w jaki sposób zastygala lawa. Na zwienczeniu tunelu, ociekajaca i stygnaca lawa uformowala stozki. W najnizszym punkcie jaskini, 50 metrów ponizej powierzchni ziemi, zostala utworzona sala koncertowa, jak sie okazalo, akustyka tego miejsca jest bardzo dobra, praktycznie nie ma tutaj echa.

Jameos del Agua  Jameo Grande


Jameos del Agua jest najczesciej odwiedzanym miejscem na Lanzarote. Ten fenomen natury to niewielki fragment dlugiego lancucha korytarzy lawowych powstalych na skutek wybuchu wulkanu La Corona. Do tego samego systemu nalezy takze polozona kilka kilometrów na zachód jaskinia Cueva de los Verdes.
Podczas gdy lawa wulkaniczna na powierzchni ziemi zastygala, ponizej jeszcze ciekla plynela w kierunku morza. Kiedy ustala aktywnosc wulkanu, powstala swego rodzaju "rura", której górna warstwa miejscami pekala i zapadala sie. Te zapadniecia otrzymaly miano "jameos".
"Zadaszona" czesc Jameos del Agua stanowi jaskinie, której dlugosc wynosi 60 metrów, szerokosc 20 metrów oraz wysokosc takze 20 metrów. Fenomenem Jameos del Aga jest zbiornik wodny, który uformowal sie na dnie jaskini. Lezy on ponizej lustra morza i wypelniony jest slona woda morska. W tej slonej wodzie zyje gatunek raka, który sie odzywia algami i który w normalnych warunkach zamieszkuje oceany na glebokosci 3000 metrów. Pochodzenie wody w zbiorniku do dzis nie zostalo wyjasnione. W zwienczeniu jaskini znajduje sie prawie okragla dziura, przez która wpada do jej wnetrza swiatlo sloneczne.
Powyzej zamknietej jaskini, znajduje sie otwarta dolina Jameo Grande, gdzie zostal zagospodarowany niewielki basen. Pomiedzy dziko rosnacymi roslinami porozstawiane lawki zachecaja do chwili odpoczynku, palmy, drzewa figowe, krzaki hibiskusa zapewniaja niezbedny tutaj cien.

Jardín de Cactus


Ogród Jardín de Cactus zostal wybudowany w oparciu o plany wykonane przez Césara Manrique, zostal otwarty w 1990 roku i byl jego ostatnim duzym projektem, który doczekal sie realizacji.
W ogrodzie rosnie 1420 gatunków kaktusów pochodzacych nie tylko z Lanzarote. Manrique wkomponowal w ogród wiele schodów i schodków, kilka malych oczek wodnych, mala kawiarenke oraz sklepik z pamiatkami. Ponad wszystkim góruje »molino«, mlyn z XVIII wieku, który nalezy do nielicznej grupy zachowanych starych wiatraków na calej wyspie. W mlynie mozna ogladac jak przebiega przemial wczesniej wysuszonego ziarna.

La Geria


La Geria jest najslynniejszym na Lanzarote regionem uprawy winorosli. Rozciaga sie on na wyzynie, na skraju Parku Timanfaya. Praktycznie przez caly obszar upraw winorosli przebiega malownicza droga.
Ten zyzny dzis region zostal w czasie erupcji wulkanów w XVIII w. pokryty warstwa lawy i nie nadawal sie do uprawy roslin. Mieszkancy wyspy wymysli jednak specjalna metode uprawy, tak aby na tym malo przyjaznym skrawku ziemi hodowac rosliny.
Wina pochodzace z tego regionu mozna kosztowac oraz kupowac odwiedzajac liczne »fincas« oraz »bodegas« lezace przy drodze prowadzacej przez La Gerie; niedaleko miejscowosci Masdache znajduje sie zalozona juz w 1775 winiarnia "El Grifo" do której nalezy takze muzeum wina, w którym mozna ogladac stare tlocznie, pompy oraz inne sprzety przydatne przy procesie wytwarzania wina.

Los Hervideros


Mianem Los Hervideros okresla sie interesujace formacje skalne lezace mniej wiecej w polowie drogi pomiedzy Salinas de Janubio a El Golfo. Przez lata, fale morskie wydrazyly tunele i groty w zastyglej lawie, w których woda, szczególnie zima, tworzy interesujace iluminacje.
Przy drodze, która przebiega równolegle do wybrzeza poprzez bezkresne morze lawy, nagle, jakby z nikad wylania sie parking, z którego prowadzi wygodna promenada przez morze zastyglej lawy wprost do Los Hervideros (od »hervir« = gotowac, kotlowac). Kilka schodów i mozna zajrzec do wnetrza jednej z jaskin gdzie woda niespokojnie rozbija sie o skalne sciany.

Mirador del Río


Mirador del Río polozony jest w pólnocnej czesci wyspy; na miejscu dawnego wojskowego punktu obserwacyjnego zbudowany zostal punkt widokowy oraz kawiarnio - restauracja. Rozposciera sie stad zapierajacy dech w piersiach widok na ciesnine Río dzielaca Lanzarote i sasiednia wyspe La Graciosa. Przy dobrej widocznosci za La Graciosa, wylaniaja sie pozostale wyspy archipelagu Chinijo. Bezposrednio za La Graciosa lezy wysepka Montana Clara, dalej najwieksza w archipelagu Alegranza oraz skaliste wysepki Roque del Este oraz Roque del Oeste. Dobrze rozpoznawalna jest rybacka wioska Caleta del Sebo na poludniowym wybrzezu La Graciosy.
Ponizej punktu widokowego, na wybrzezu wyspy, dostrzec mozna zabarwione na rózowoczerwony kolor Salinas del Río. Patrzac w kierunku wyspy Lanzarote, panorama rozposciera sie na rolnicza równine lezaca u podnóza wulkanu La Corona. Z tej perspektywy, przy dobrej widocznosci, mozna „zajrzec”do wnetrza tego wulkanu, który jest jednoczesnie najwyzszym wzniesieniem pólnocnej czesci wyspy. Patrzac wzdluz zachodniego wybrzeza, najpierw wylania sie równina El Jable, a dalej góry poludniowej czesci wyspy.

Teguise


Teguise, pierwotnie »La Real Villa de Teguise« a przez tubylców do dzisiaj nazywane »La Villa«, to najstarsze miasto na wyspie oraz w calym archipelagu wysp kanaryjskich. Miasto jest oddalone o okolo 10 kilometrów od Arrecife i lezy na stokach masywu Risco de Famara. Do 1852 bylo Teguise stolica wyspy. Najwieksza atrakcja turystyczna miasta jest coniedzielny jarmark. W pozostale dni tygodnia miasto ogarnia gleboka cisza i spokój, dzieki czemu mozna w skupieniu podziwiac te architektoniczna perle Wysp Kanaryjskich.
Budowla rozpoznawcza miasta jest kosciól Iglesia Nuestra Senora de Guadalupe, nazywany czasem takze Iglesia de San Miguel. Budowa kosciola rozpoczela sie w pierwszej polowie XV wieku, przez dlugi czas kosciól ten byl glównym centrum religijnym wyspy, posiadal bezcenna monstrancje i byl przez to narazony kradzieze. W 1568, 1569, 1571 oraz 1596 swiatynia byla pladrowana, w roku 1618 dodatkowo czesciowo zniszczona. W roku 1680, po zbiórce pieniedzy wsród mieszkanców wyspy kosciól zostal ponownie odbudowany. Ostatecznie w roku 1909 pozar zniszczyl swiatynie calkowicie, tym razem jednak przyczyna byla nieroztropnosc jednego z ministrantów. Ponowna odbudowa kosciola zakonczyla sie w roku 1922, z pierwotnej budowli zachowala sie jedynie czesc wierzy.
Kolejna wazna budowla jest palac Palacio Spínola, zwany takze Palacem Gubernatora. Palac zostal wybudowany w latach 1730 - 1780 na zlecenie José Feo Peraza. W roku 1895 padlo po raz pierwszy nazwisko Spínola, po tym jak Dona Adelina Feo Curbelo poslubila Don Angela Spínola Cancio. Spacer przez palac prowadzi przez kilka salonów, bogato zdobiona jadalnie, mala kaplice, pokoje mieszkalne oraz sypialnie.
W wschodniej granicy miasta, na 452 metrowym wulkanie Guanapay, wznosi sie zamek Castillo de Guanapay. Wspinajac sie na gore roztacza sie piekny widok na krater, z góry mozna podziwiac polozone 150 metrów ponizej miasto Teguise. Zamek Castillo de Guanapay, zwany takze Castillo de Santa Bárbara zostal prawdopodobnie wybudowany w XIV wieku z inicjatywy Lancellotto Mallocello. Wieza obserwacyjna zostala dobudowana w wieku XVI na polecenie Augustína Herreras y Rocha. W roku 1586 w czasie napadu piratów, budowla zostala zrujnowana. W roku 1588 Filip II zlecil wloskiemu architektowi i inzynierowi Leonardo Torriani odbudowe zamku i doprowadzenie do stanu uzywalnosci. W latach 1960 oraz 1977 z prywatnych inicjatyw zamek zostal odrestaurowany. W zamku znajduje sie male muzeum emigracji.

Timanfaya


W samym sercu Montanas del Fuego, na obszarze okolo 85 km2, w 1974 roku utworzono Park Narodowy Timanfaya (Parque Nacional de Timanfaya). Hiszpanskie okreslenie Montanas del Fuego jest prawdopodobnie tlumaczeniem slowa Timanfaya, które u pramieszkanców wyspy znaczylo tyle, co »Góra Ognista«. Timanfaya jest takze najwyzszym (510 m. n.p.m.) w tej okolicy wulkanem, ale takze byla to wioska, która w czasie erupcji w latach 1730 - 1736 zostala pogrzebana przez lawe.
Jadac droga Yaiza - Mancha Blanca mozna przejechac przez caly park, ale wlasciwe centrum parku mozna odwiedzac jedynie w okreslonych godzinach. Waska drózka prowadzi od glównej drogi do parkingu przy restauracji El Diablo. W dalsza droge nalezy przesiasc sie do specjalnego autobusu, gdyz prywatne auta nie moga poruszac sie po Ruta de los Volcanes (drodze wulkanów).
Na pierwszy rzut oka, obszar parku wydaje sie zupelnie pozbawionym zycia krajobrazem ksiezycowym. A tak wcale nie jest, ten region wulkaniczny jest sztandarowym przykladem odbudowy swiata roslinnego i zwierzecego. Na obszarze parku mozna znalezc ponad 100 gatunków roslin, które próbuja zasiedlic ten nieprzyjazny region.
Szczególnym faktem sa wysokie temperatury, które do dzis panuja pod powierzchnia ziemi. Islote de Hilario, krater, na którym wybudowano restauracje El Diablo cechuje sie szczególnie wysokimi temperaturami: jedyne 10 cm pod powierzchnia ziemi jest okolo 140°C, na glebokosci 6 metrów panuja temperatury rzedu 400°C. Geologowie szacuja, ze kilka kilometrów pod powierzchnia ziemi znajduje sie ciagle plynna, rozgrzana do 800°C magma. Ten fenomen jest prezentowany odwiedzajacym na kilka sposobów. Przy wejsciu do restauracji El Diablo znajduje sie gril, na którym mieso i chleb pieczone sa na cieple pochodzacym z ziemi. Przeprowadzane sa takze dwa inne eksperymenty: wysuszone rosliny wkladane sa kilka centymetrów pod powierzchnie ziemi i od razu zaczynaja sie palic. Przez rure wlewana jest zimna woda pod powierzchnie ziemi. Po kilku chwilach wybucha maly gejzer rozgrzanej pary wodnej.
Na parkingu przed restauracja rozpoczyna sie przejazd Ruta de los Volcanes. Podczas trwajacej okolo 30 minut wycieczki nie wolno wysiadac z autobusu, ale nawet to, co mozna zobaczyc przez okna zapiera dech w piersiach. Autobus zatrzymuje sie w najistotniejszych punktach i istnieje mozliwosc podziwiania wytworów wulkanicznej aktywnosci przez szyby. Z punktu widokowego El Mirador rozposciera sie widok na morze zastyglej lawy, z której tu i tam wystaja male i wieksze kratery. Dalej autobus przejezdza przez Barranco del Fuego, wawóz który powstal na skutek wyplyniecia lawy. Dalej przejezdza sie przez Doline Spokoju, Valle de la Tranquilidad. A jednym miejscu autobus mija »jameo«, tunel lawowy, którego sklepienie sie zapadlo.

Oczywiscie jest jeszcze wiele, wiele innych miejsc, które warto zobaczyc.Jednak opisalem te najciekawsze i najbardziej znane.
Ostatnia uwaga, która chcialbym sie podzielic, to pogoda. Wyjezdzajac na Lanzarote trzeba wiedziec, iz panuje tam klimat lagodny. Niektórzy okreslaja to mianem "wiecznej wiosny”. Oznacza to brak wyraznie zróznicowanych pór roku, z niewielkimi wahaniami sredniej temperatury w ciagu roku.
Poranki i wieczory potrafia byc dosc chlodne, dotyczy to rowniez jakichkolwiek wyjazdów w wyzsze partie wyspy. Tak wiec nie zapominamy wziac ze soba jakiegos cieplejszego ubrania.

W razie jakichkolwiek pytan, prosze pisac na maila, z checia na nie odpowiem :)

 

Podczas pisania tego tekstu posiłkowałem się wiadomościami z Wikipedii oraz innych zrodel znalezionych w internecie.

]]> Fri, 18 Nov 2011 19:27:04 +0100 Bali http://www.google.com Moj wybór wyjazdu na Bali byl spowodowany tym, iz ta wyspa przyciaga turystów nie tylko wspaniala kultura i sztuka, ale rowniez olsniewajacymi krajobrazami, przepieknymi plazami i doslownie tysiacami swiatyn.
Jest to wyspa lasów deszczowych, pol ryzowych, malp i wulkanów.
Niestety, plaze troche mnie rozczarowaly, wyobrazalem sobie je zupelnie inaczej. Byc moze ze stalo sie tak dlatego , iz widzialem juz wiele plaz, w tym przepiekne plaze które mozna zobaczyc na Malediwach.
Natomiast reszta mnie po prostu oczarowala!
Postaram sie w skrócie opisac, co warto zwiedzic na tej cudownej wyspie.

- Swiatynia Tanach Lot

To jedna z najslawniejszych swiatyn na Bali, jedna z kilku morskich swiatyn, w których oddaje sie hold duchom morza, znajduje sie poludniowym wybrzezu Bali. Wznosi sie na olbrzymiej skale nieopodal brzegu, która jest wyrzezbiona przyplywami morza. Widok wokól swiatyni to samotne czarne wieze i kepy roslinnosci na urwiskach w okolicznych jaskiniach zyja swiete weze, którym Balijczycy staraja sie nie wchodzic w droge. Do srodka swiatyni moga wejsc tylko wierni, zas turystom pozostaje podziwianie przepieknych widoków z pobliskiego brzegu, zwlaszcza o zachodzie slonca.


- Swiatynia wody - Pura Tirtha Gunung Kawi

W srodkowej czesci Bali, znajduje sie swiatynia wody. W tej malowniczej swiatyni ku czci bogini jeziora Batur, znajduje sie swieta sadzawka zasilana woda splywajaca kaskadami po skalnym urwisku. Z przodu urzadzono dwa osobne kapieliska dla obu plci. Drewniane sanktuaria i pawilony zwracaja uwage jaskrawymi kolorami. W poblizu swiatyni, w malowniczej dolinie znajduje sie Pura Gunung Kawi, kompleks wykutych w skale fasady swiatyn oraz cel mnichów. Calosc pochodzi z XI w. i zachowala sie w znakomitym stanie.


- Swiatynia Pura Ulu Danu Bratan i jezioro Bratan

Na górskim grzbiecie rozdzielajacym pólnocna i poludniowa czesc wyspy lezy ciche Danau Bratan, jezioro wypelniajace dawno wygasly krater i czesto okryte mgla, która przeslania caly wulkan. Poniewaz jezioro jest glównym zródlem wody do nawadniania okolicznych pól uprawnych, mieszkancy pobliskiego miasta - Bedugul oddaja czesc jego bogini w swiatyni Pura Ulu Danu Bratan, polozonej na niewielkim cyplu. Zbudowana na poczatku XVII w. jest to jedna z najwazniejszych swiatyn irygacyjnych na Bali.


- "Matka swiatyn" - Pura Besakih

We wschodniej Bali, dominuje masyw poteznego, wciaz czynnego wulkanu Gunung Agung (Wielka Góra) - wznoszacego sie na wysokosc 3142 m n.p.m. Wysoko na stromych zboczach wulkanu lezy Pura Besakih, nazywana czesto "matka swiatyn", jest to, bowiem najwieksze i najwazniejsze miejsce kultu na wyspie. Sklada sie na nia w rzeczywistosci rozlegly kompleks wielu swiatyn, w tym sanktuariów rodowych wszystkich tutejszych wyznawców hinduizmu. Swiatynia powstala, jako górska swiatynia tarasowa najpózniej w VIII w. n.e. W ciagu nastepnych stuleci byla stopniowo rozbudowywana, az osiagnela obecny ksztalt, na który sklada sie 30 publicznych swiatyn z setkami sanktuariów.


- Krater aktywnego wulkanu - Gunung Batur

Na pólnocnym-wschodzie Bali, w glebi wyspy majestatycznie zarysowuje sie Gunung Batur, krater ma 1717 m wysokosci, 11 km srednicy i 180 m glebokosci. Wulkan jest wciaz aktywny. Ze szczytu splywaja do doliny wstegi czarnej lawy. Na wschód od wulkanu, widac szczyt Gunung Abang, olbrzymiej góry liczacej 2153 m wysokosci. Tutaj znajduje sie równiez ciche, najwieksze na Bali jezioro w kraterze wulkanu.


Oczywiscie warto rowniez pojechac do Celuk (wies zlotników i jubilerów) czy tez do miasta Ubud. Wymienilem tylko te najciekawsze i najbardziej znane miejscowosci. Jednak na Bali nie mozna sie nudzic, tak jak napisalem na wstepie jest to wyspa tysiaca swiatyn.

Zapomnialem jeszcze o tarasach ryzowych, które koniecznie trzeba zobaczy! Najlepiej w tym celu udac sie do wsi Tegalalang.

Ze wszystkich tych miejsc mozna zobaczyc zdjecia oraz filmy, które udalo mi sie wykonac. Serdecznie zachecam i zapraszam!

Napisalem juz co jest warte zobaczenia, teraz postaram sie troche przyblizyc ta przepiekna i malownicza wysepke.

Bali, wcisnieta miedzy Jawe i Lombok, to jedno z tych miejsc, gdzie natura dala ludziom prawie wszystko, by mogli cieszyc sie zyciem.
Caly archipelag Wysp Sundyjskich slynie z pieknych tropikalnych krajobrazów, ale Bali ma cos wiecej: unikatowa kulture, mieszanke hinduizmu i miejscowych, animistycznych wierzen. Balijczycy nazywaja swoja ojczyzne "wyspa swiatyn". Nie ma w tym krzty przesady - w kazdym, nawet najmniejszym, miasteczku jest przynajmniej jedna kapliczka poswiecona lokalnym bóstwom, a w kazdej wiekszej miejscowosci - bogato zdobione swiatynie.
Wyspa jest tak zróznicowana, ze kazdy znajdzie tu cos dla siebie. Najwiecej turystów przyjezdza na Bali dla jej slynnych plaz. Na poludniowym wybrzezu dominuja piaski biale i zólte, na pólnocy za sprawa wulkanicznej magmy - czarne. Najwiecej osrodków turystycznych znajduje sie na poludniu, szczególnie wzdluz wybrzeza pólwyspu Bukit. Tu mieszcza sie m.in. kurorty Kuta i Nusa Dua, tu sa najlepsze warunki do uprawiania surfingu. Na pólnocy zycie turystyczne koncentruje sie wokól miejscowosci Lovina, która w porównaniu z poludniowym wybrzezem nastawionym glównie na "bogate zycie nocne" jest oaza spokoju.

Zycie Balijczyków jest bardzo zwiazane z religia. Kazdy dzien zaczyna sie i konczy zlozeniem ofiary, a liczba religijnych ceremonii jest oszalamiajaca - w ciagu roku kalendarzowego jest blisko 200 okazji do swietowania! Na wyspie jest tez kilkadziesiat miejsc kultu, do których niemal codziennie ciagna pielgrzymki wiernych. - Dominujaca religia jest hinduizm, a scislej jego odmiana zwana potocznie Dharma. Bali i zachodnie wybrzeze pobliskiej wyspy Lombok tworza hinduistyczna enklawe w zdominowanej przez islam Indonezji. Hinduizm, który przywedrowal tu przed laty, zmieszal sie jednak z kultywowana od lat wiara w liczne bóstwa i demony oraz z miejscowymi zwyczajami (m.in. z kultem przodków) i tylko w niewielkim stopniu przypomina religie wyznawana w Indiach. Glówna postacia jest bóg Siwa - pan smierci. Balijczycy wierza, ze tylko poprzez zniszczenie i smierc moze powstac nowa forma istnienia, dlatego wlasnie jemu skladaja najwiekszy hold. Jego przejawem jest m.in. palenie cial zmarlych, jeden z najwazniejszych rytualów religijnych na wyspie. W trakcie ceremonii uwieziona w nieczystym ciele dusza uwalnia sie, dzieki czemu moze sie przygotowac do nowego zycia.Balijczycy wierza, ze caly swiat zdominowany jest przez przeciwienstwa takie, jak: dobro i zlo, dzien i noc, bóstwa i demony, zycie i smierc, a pomyslnosc i dobrobyt moze zapewnic jedynie równowaga pomiedzy nimi.
Takie postrzeganie swiata sprawia, ze zycie Balijczyków toczy sie wokól skladania holdu duchom i oblaskawiania demonów. Blagalne podarki mozna spotkac na kazdym kroku: przy wejsciu do domów, w rikszy, w taksówce, przed sklepem. Najczesciej sa to liscie roslin z kilkoma ziarnami ryzu, czasami ozdobione kwiatami.
Balijczycy podobnie jak wiekszosc mieszkanców Indonezji sa spadkobiercami ludów z Azji Centralnej, które przywedrowaly na Wyspy Sundyjskie w epoce kamienia lupanego. Najstarsze osady, jakie tu odkryto, datowane sa na 2,5 tys. lat przed nasza era, jest jednak bardzo prawdopodobne, ze wyspa zostala zasiedlona duzo wczesniej. Wskazuja na to m.in. wykopaliska prowadzone na sasiedniej (2,5 km) Jawie, gdzie odnaleziono skamieniale szczatki pierwszych osadników sprzed 250 tys. lat! Okres prehistoryczny konczy sie ok. 100 r. p.n.e. wraz z pojawieniem sie pierwszych przybyszów z Indii. Nieliczni poczatkowo Hindusi w kolejnych wiekach zaczeli wywierac coraz wiekszy wplyw na dzieje Bali, przyczyniajac sie m.in. do przyjecia przez miejscowa ludnosc hinduizmu. Kultura i zwyczaje przybyszów zza Oceanu Indyjskiego utrwalily sie miedzy IX a XVI w., kiedy Bali znalazlo sie pod protektoratem hinduistycznych ksiestw z Jawy. Pierwszymi Europejczykami, którzy postawili stope na wyspie, byli Holendrzy. W 1579 r. podróznik Cornelius de Houtman na czele karaweli kilku okretów zacumowal przy balijskim wybrzezu i zalozyl pierwsza kupiecka faktorie. W ciagu kilkudziesieciu lat wyspa trafila w rece Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, która zalozyla osady i prowadzila ozywiony handel z europejska metropolia. W XIX w. po serii buntów ludnosci i wielu wojnach Bali oficjalnie wlaczono w sklad zamorskiego imperium Niderlandów. W czasie II wojny swiatowej wyspe zajmuja Japonczycy. W ciagu zaledwie trzech lat niemal doszczetnie rujnuja gospodarke, mieszkancy popadaja w skrajna biede. Po wojnie Bali wchodzi w sklad niepodleglej Indonezji. Po fali niepodleglosciowej euforii kraj szybko popada w polityczny kryzys. Jego kulminacja jest zamach stanu generala Mohameda Suharto w 1965 r., który w krwawy sposób rozlicza sie z politycznymi przeciwnikami. W calym kraju ginie wtedy ok. miliona osób, glównie sympatyków lewicy. Okres "nowego porzadku", jak powszechnie nazywano czasy Suharto, konczy bezkrwawa rewolucja w 1998 r., kiedy skompromitowany rezim generala upada pod naporem fali protestów. W kraju zaczyna sie proces demokratyzacji. W 2004 r. w 220-milionowej Indonezji odbyly sie najwieksze na swiecie jednodniowe wybory prezydenckie, które zakonczyly sie zwyciestwem Susilo Bambang Yudhoyono.

Ryz to dominujaca uprawa na wyspie. W sumie doliczono sie okolo stu jego gatunków - Balijczycy szczyca sie, ze uprawiaja wszystkie. Niemal cala wyspa upstrzona jest poletkami, które w sloncu lsnia soczysta zielenia.
Wiekszosc odmian rosnie na podmoklych terenach, wiec najpierw trzeba odpowiednio przygotowac pole, a przede wszystkim zapewnic dobry system irygacji. Na Bali jest to szczególnie trudne, bo wiekszosc terenów uprawnych lezy w górach. Pola tworza piekne tarasy, zwane tutaj "schodami bogów". Ryz potrzebuje ok. pól roku, zanim bedzie mozna go zebrac. Nasiona wysiewa sie na specjalnych grzadkach, gdzie kielkuja i wzrastaja. Kiedy maja 10-15 cm, przesadza sie je recznie na zaorane i zalane woda pole, wtykajac kazda osobno w wodnista maz. Przez caly czas wzrostu i dojrzewania ryzowiska musza byc zalane woda. Osusza sie je dopiero tuz przed zbiorami, a po zbiorach orze pod nowy siew.

Bogobojni Balijczycy pamietaja, ze gwarancja dobrych zbiorów jest oblaskawienia bogini plodnosci Sri Dewi. Na kazdym poletku widac poswiecone jej oltarzyki, na których sklada sie ofiary (niektórzy okazuja jej wdziecznosc, zostawiajac po jedzeniu kilka ziaren ryzu na talerzu).

Ryz jest takze podstawa wyzywienia. Je sie go przez caly rok, czasami nawet trzy razy dziennie. Balijczycy znaja podobno tysiac sposobów na jego przyrzadzanie. Oprócz ryzu z róznymi sosami, jedza ryzowe placki, kotlety, pija ryzowe napoje, równiez alkoholowe.


Teraz podam kilka przydatnych informacji:

Dojazd

Samolotem bezposrednio z Polski - ok. 3,5 tys. zl, taniej: przelot do stolicy Indonezji Dzakarty - ok. 2-2,5 tys. zl, a stamtad dotrzemy na Bali za 10-15 euro (podróz ok. 12 godz.).

Wiza

Konieczna, mozna ja uzyskac w ambasadzie Indonezji w Warszawie, ul. Estonska 3/5. Turystyczna 30-dniowa - 35 dol., dwumiesieczna - 45, formularz wizowy na stronie ambasady: http://www.indonesianembassy.pl; prosciej jest wyrobic tzw. visa upon arrival przy wjezdzie do kraju (ok. 25 euro) - na lotnisku w Denpasar i w porcie morskim Padang Bai. Spis innych przejsc granicznych: http://www.msz.gov.pl

Zdrowie

Nie sa wymagane szczepienia, ale przed wyjazdem warto zrobic podstawowe: tezec, zóltaczka i tyfus, zabrac leki przeciwmalaryczne. Wode mozna pic tylko butelkowana lub przegotowana.

Waluta

Indonezyjska rupia, 1 zl = ok. 3 tys. rupii.

Komunikacja

Wszedzie jest blisko, drogi niezle. Autobusy liniowe jezdza dosc nieregularnie i zwykle sa przepelnione, ale kursuja liczne minibusy. Najpopularniejsze i najtansze sa tzw. bemo, czyli miniciezarówki z dwoma, trzema rzedami lawek - jadac z innymi placi sie za osobe, korzystajac z bemo indywidualnie, trzeba negocjowac cene (Denpasar - Kuta 3-3,5 tys. rupii).

Wynajecie samochodu - ok. 30-40 euro dziennie z ubezpieczeniem (wymagane jest miedzynarodowe prawo jazdy).

Wypozyczenie motocykla - ok. 7-10 euro dziennie.

 

Podczas pisania tego tekstu posiłkowałem się wiadomościami z Wikipedii oraz innych źródeł znalezionych w internecie.

]]> Fri, 18 Nov 2011 18:39:48 +0100 Tyrol Południowy http://www.google.com Dla zachowania porzadku na stronie nazwalem ten wyjazd "Tyrol  Poludniowy". Jednak  obszar zwiedzania byl znacznie wiekszy,  gdyz bylismy rowniez  Wenecji Euganejskiej  (Wenecja, Werona  itd.) Organizator  wyjazdu nazwal go  Tyrol poludniowy,  tak wiec tutaj  rowniez bedzie istnial  pod ta nazwa.

Tyrol Południowy albo Górna Adyga (niem. Südtirol, wł. Alto Adige) - historyczna część Tyrolu położona na południe od głównej grani Alp.

Tyrol Południowy jest zamieszkany przez ludność tyrolską, włoską i ladyńską. Najważniejszym miastem, a zarazem stolica prowincji jest Bolzano (niem. Bozen).

Do 1919 Tyrol Południowy stanowił część austriackiego kraju koronnego Tyrol w monarchii habsburskiej. Z mocy traktatu pokojowego w Saint-Germain został wcielony do Włoch wraz z Trydentem jako region Trydent-Górna Adyga.

Po dojściu Mussoliniego do władzy we Włoszech nastąpiła przymusowa italianizacja niemieckojęzycznej części Tyrolu Południowego, powodując głęboki konflikt polityczny i narodowościowy. Zabroniono używania języka niemieckiego, zmieniano oryginalne nazwy miejscowości i obiektów topograficznych na włoskie, rozwiązano administracyjnie niemieckojęzyczne organizacje kulturalne i zagarnięto ich majątek. Dochodziło nawet do ustalanych drogą administracyjną zmian oryginalnych nazwisk rodowitych mieszkańców na włoskie. Czynny opór rdzennej ludności spowodował surowe represje władz.

Problem statusu niemieckojęzycznej ludności Tyrolu Południowego stał się przyczyną długotrwałego konfliktu austriacko-włoskiego. Zatwierdzony w 1972 "Statut Autonomiczny Prowincji Bozen", zwany Pakietem, gwarantujący równouprawnienie języków niemieckiego i włoskiego w całej prowincji, dwujęzyczność napisów w miejscach publicznych, nauczanie w szkołach w języku niemieckim, tworzenie niemieckojęzycznych organizacji kuturalnych, rozwiązał w znacznym stopniu narodowościowe i polityczne problemy Południowego Tyrolu.

Obecnie ze względu na duży ruch turystyczny Tyrol Południowy jest jedną z najbogatszych części Włoch. Wraz z z prowincją Trydent(ze stolicą w mieście Trydent) tworzy region Trydent-Górna Adyga (niem. Trentino-Südtirol, wł. Trentino-Alto Adige).

 

Wikipedia

]]> Thu, 17 Nov 2011 23:51:38 +0100 Turcja - Izmir http://www.google.com

Izmir (pisownia turecka İzmir, starożytna Smyrna – Σμύρνη) – miasto  portowe  w zachodniej Turcji, nad Zatoką Izmirską stolica ilu (prowincji) Izmir. Trzecie miasto pod względem wielkości w Turcji 2,3 mln mieszkańców, zespół miejski 2,7 mln. Ważny ośrodek handlowy i przemysłowy  Turcji: huta żelaza, rafineria ropy naftowej, zakłady tytoniowe, włókiennicze i cementowe. Drugi port handlowy po Stambule. W Izmirze odbywają się największe na Bliskim Wschodzie Międzynarodowe Targi Izmirskie. Siedziba  dowództwa  południowo-wschodnich kontyngentów NATO.

Historia


Początki osadnictwa na terenie Izmiru sięgają 3000 roku p.n.e. Około 1000 p.n.e. Jonowie założyli miasto Smyrna, które zostało zburzone prawdopodobnie w 575 p.n.e. przez króla lidyjskiego Alyattesa II.
Czasy Aleksandra Wielkiego przyniosły miastu rozkwit. Kazał on wybudować twierdzę na wzgórzu Pagus, a u jej podnóża nowe miasto, do którego przesiedlił mieszkańców dawnej Smyrny. Odbudowane w pierwszej połowie IV w. p.n.e. przez Antygona I, a następnie rozbudowywane przez Lizymacha miasto, stało się głównym ośrodkiem handlowym w Azji Mniejszej. W czasach rzymskiego i bizantyjskiego panowania miasto wciąż się rozwijało. W 129 r. p.n.e. liczyło ok. 100 tys. mieszkańców i było znanym ośrodkiem handlowym. W 178 r. n.e. miasto przeżyło największe w swej historii trzęsienie ziemi. Z polecenia Marka Aureliusza zostało odbudowane w ciągu trzech lat. Już wcześniej zaczęli się tu pojawiać pierwsi chrześcijanie. To tutaj znajdował się jeden z siedmiu Kościołów Azji wzmiankowany w Apokalipsie św. Jana (Ap 2,8-11), a pierwszym biskupem tutejszej gminy chrześcijańskiej był św. Polikarp, który z rozkazu rzymskiego namiestnika został w 153 r. spalony na stosie. Dzięki temu, że była tu silna wspólnota chrześcijańska, w czasach bizantyjskich rezydował tu metropolita podległy tylko patriarsze.
W VII w. miasto przeżywało częste najazdy Arabów, ale padło dopiero w XI w. na skutek naporu Turków seldżuckich i pozostawało w ich władaniu przez około 20 lat, aż do czasu, kiedy odbiła je z ich rąk armia cesarska. Pod koniec XII w. władali Smyrną Genueńczycy korzystając z ogromnych walorów tutejszego portu. Władzę nad miastem stracili jednak po kilkudziesięciu latach na rzecz Turków z emiratu Aydin. W latach 1344-1403 należało do zakonu joannitów. W 1403 zostało zdobyte i zniszczone przez mongolskie wojska Timura.
W roku 1415 przeszło w posiadanie Imperium Osmańskiego. Zdobywcy zmienili nazwę miasta na Izmir. Za Sulejmana Wspaniałego, w celu rozwoju handlu, Europejczycy otrzymywali pozwolenia na swobodny handel i na osiedlanie się w mieście. Wkrótce Izmir stał się miastem kosmopolitycznym. Po przegranej przez imperium I wojny światowej miasto w wyniku wojny grecko-tureckiej zostało zajęte przez Greków, co zostało usankcjonowane układem w Sèvres (1920). 9 września 1922 r. Izmir został zdobyty przez wojska Atatürka i podczas walk poważnie zniszczony. Pomimo rozkazu wydanego przez Kemala Atatürka zabraniającego zabijania osób cywilnych, w czasie tureckiego zajmowania miasta doszło do rzezi znajdującej się tam ludności greckiej i ormiańskiej, szacowanej na około 100 000 ludzi. Brutalnie został zamordowany biskup Greckiego Kościoła Prawosławnego Chryzostom ze Smyrny. W dniach 13-17 września doszło do wielkiego pożaru, w wyniku którego zniszczona została znaczna część miasta zamieszkiwanego przez chrześcijan. Traktatem pokojowym w Lozannie w 1923 z powrotem przyznany Turcji. Zgodnie z osobnym porozumieniem pomiędzy Grecją i Turcją nastąpiła wymiana ludności, dlatego miasto jest dziś zamieszkane głównie przez Turków. W 2005 roku miasto gościło uczestników letniej uniwersjady.

 

Wikipedia

 

]]> Thu, 17 Nov 2011 23:34:13 +0100 Jamajka http://www.google.com

Jamajka – wyspa i państwo na Morzu Karaibskim w archipelagu Wielkich Antyli, położone na południe od Kuby i na zachód od Haiti.

Geografia

 

Powierzchnia wyspy zajmuje 11,42 tys. km² – ciągnie się 235 km ze wschodu na zachód, od cypla Morant Point po Negril, a w najszerszym miejscu ma 82 km. 2,5 mln mieszkanców wyspy to niezwykła mieszanka pochodzenia afrykańskiego, arabskiego, indianskiego, europejskiego, która dala poczatek narodowemu mottu: "Z wielu narodów – jeden".
Jamajka leży na Morzu Karaibskim. Ponad połowa wyspy wznosi się 300 m nad poziomem morza. Najwyższy szczyt – Blue Mountain Peak – ma 2256 m i znajduje się w odległości 16 km od nadbrzeżnej równiny na wschód od Kingston.
Geolodzy są zdania, że Jamajka i sąsiadujące z nią wyspy na Morzu Karaibskim wykształciły się z wypietrzenia wulkanicznego, które wyrosło z morskich wód miliony lat temu. Niższe tereny wokół wierzchołków wyłoniły się ok. 30 mln lat temu. Dwie trzecie wyspy nadal pokrywa czapa białego wapienia, będącego pozostałością szkieletów morskich organizmów. Proces kształtowania się tego obszaru osiągnął punkt kulminacyjny ok. 20 mln lat temu wraz z powstaniem wyspy.
Cocpit Country oraz niezliczone jaskinie zdradzają oceaniczne pochodzenie wyspy. Zaliczają się do nich Twin Sisters na wybrzeżu Hellshire niedaleko Kingston oraz szereg niesamowitych pieczar w rejonie Cockpit, zwanych Windsor Cave, które ciągną się przez niemal 3 km.
Kiedy na wyspę przybyli Europejczycy, jedynymi miejscowymi owocami były: gwajawa, ananas, jabłko cukrowe i caimito. Większość obecnie uprawianych tu roślin została sprowadzona przez ludzi. Europejczycy dali początek trzcinie cukrowej, bananom i owocom cytrusowym, a w XVII w. kupcy hiszpańscy przywieźli z Malezji orzechy kokosowe. Stanowiący podstawę jamajskiego śniadania owoc ackee został sprowadzony na statkach niewolniczych z Afryki Zachodniej w 1778 r. Drzewo pimentowe, z którego pozyskuje się ziele angielskie, jest roślina miejscowa, podobnie jak mahoe – narodowe drzewo jamajskie. Narodowym kwiatem jest kwitnacy na fioletowo gwajakowiec.
Zidentyfikowano blisko 3 tys. odmian roślin kwitnacych. Wyłącznie na Jamajce występuje ok. 800 z nich, w tym 550 gatunków paproci, 200 storczykowatych oraz 60 bromeliowatych, zwanych tu dziką sosną. Cała wyspa bujnie porasta przywieziony z Chin bambus.
Na Jamajce mieszkają szczury oraz polujące na nie mangusty, sprowadzone przez XIX-wiecznych plantatorów. Rzadko spotykany królik jamajski przypomina z wyglądu świnkę morską, ale w rzeczywistości jest spokrewniony ze szczurem. Wyspa obfituje w nietoperze, ok. 25 gatunków przemieszkuje cicho w tutejszych dzwonnicach. Spokojne wody na południowym i wschodnim wybrzeżu zamieszkuje natomiast ogromny i łagodny manat, który stał się inspiracja legend o syrenach.
Zmniejsza się liczba krokodyli. Wszechobecny gekon kontroluje populacje insektów. Na wzgórzach Hellshire nadal żyje ok. 100 wielkich jamajskich legwanów, które przez długi czas uważano za wymarłe. Na wyspie występują nieliczne pająki. Spotkać tu można ponad 200 gatunków ptaków, w tym 25 endemicznych. Narodowy ptak, doctor bird (koliber czarnoglowy), występuje wyłącznie na Jamajce i buszuje po wyspowych ogrodach kwiatowych, a w lasach żyją jaskrawożółte, pomarańczowe i zielone papugi. Urubu (sepniki) różowogłowe przetrzasają śmietniki i patroszą zdechłe zwierzęta.
Klimat Jamajki od zawsze stanowi jej największą atrakcję. Ciepło, które kusiło najdawniejszych przybyszów, co roku przyciąga ponad milion spragnionych słońca turystów. Pory roku nie występują, roczna średnia temperatura wynosi ok. 27 °C na wybrzeżu, spadając do 20 i nieco poniżej w wyższych partiach gór. Na szczytach Gór Błękitnych z rzadka mogą występować warunki "polarne" z temperatura poniżej 10 °C.

Historia

 

Jamajka została odkryta przez Krzysztofa Kolumba w 1494, początkowo nazwana Santiago. Pierwsi skolonizowali ja Hiszpanie. W 1655, w ciągu zaledwie dwóch dni (10-11 maja), została podbita przez Anglików. Flota inwazyjna dowodzili: admirał William Penn i general Robert Venables. Na pokładach 38 angielskich statków było 7 tys. żołnierzy i 1 tys. marynarzy. Mimo że Anglia formalnie nie była w stanie wojny z Hiszpania, angielska marynarka wojenna na rozkaz Cromwella agresywnie operowała  Karaibach, nieustannie nękając osłabionych Hiszpanów. Flota Penna usiłowała już wcześniej bez powodzenia zdobyć Santo Domingo. Po fiasku tej akcji okręty skierowały się ku Jamajce, zdobywając ją bez żadnych strat – Hiszpanie w obliczu wroga zrejterowali i wycofali się w głąb wyspy. W latach 1780-1787 z powodu spadku popytu na cukier, zginęło z głodu 15 tys. niewolników.
Od 1958 do 1962 członek Federacji Indii Zachodnich. Uzyskała niepodległość 6 sierpnia 1962. Jest ojczyzną muzyki reggae, ska, dub oraz dancehall.

 

Ustrój polityczny

 

Monarchia konstytucyjna; głową państwa jest Elżbieta II reprezentowana przez gubernatora generalnego 2-izbowy parlament – Senat (21 miejsc), Izba Reprezentantów (60 miejsc).

Wybory parlamentarne

 

W wyborach parlamentarnych w 2007 wygrała konserwatywna Partia Pracy Jamajki (Jamaica Labour Party) zdobywając 31 miejsc w Izbie Reprezentantów. Rządząca dotychczas centrolewicowa Ludowa Partia Narodowa (People's National Party) otrzymała 29 miejsc w parlamencie.

Podział administracyjny

 

Jamajka jest podzielona na 3 hrabstwa, a te na 14 regionów (parishes).
Skład etniczny
* Afroamerykanie – ok. 90 proc.
* Mulaci – ok. 7 proc.
* Hindusi – ok. 1 proc.

Religia
    * Zielonoswiatkowcy - 14,8% (P)
    * Katolicyzm - 10,4%
    * Rastafarianizm - 10%
    * Adwentyzm - 9,1% (P)
    * Baptyzm - 5% (P)
    * Anglikanizm - 5% (P)
    * Metodyzm - 3,2% (P)
    * Kościół Bożych Proroctw - 2,4% (P)
    * Kościół Boży (Anderson) - 1,8% (P)
    * Kościół Morawski - 1,4% (P)
    * Świadkowie Jehowy - 1,3%
    * Pozostali gł.: ateizm, protestantyzm
(P) - denominacje zaliczane do protestantyzmu

Gospodarka

 

Ważniejsze miasta: Montego Bay i Spanish Town. Podstawą ekonomii jest eksploatacja boksytów (Jamajka zajmuje 3. miejsce na świecie) i dochody z turystyki. Znaczenie rolnictwa zmniejsza się. Na wyspie uprawia sie: trzcinę cukrowa, palmę kokosową, cytrusy, kakaowiec, awokado, banany. Rozwinięty jest także przemysł spożywczy (destylarnie rumu, tytoń), papierniczy oraz hutnictwo aluminiowe.

Siły zbrojne

 

Siły zbrojne Jamajki (Jamaica Defense Force) są zawodowe. Składają się z trzech batalionów:
    * 1st Battalion, The Jamaica Regiment (utworzony 31 lipca 1962 roku, tydzień po uzyskaniu niepodległości)
    * 2nd Battalion, The Jamaica Regiment
    * 3rd Battalion, The Jamaica Regiment (ochotniczy batalion rezerwowy)
Jamajka ma też batalion wsparcia, 1. pułk inżynierski (1 Engineer Regiment), siły powietrzne (Air Wing), straż przybrzeżna (Coast Guard) oraz wywiad (JDF Intelligence unit).
Głównym zadaniem JDF jest pomaganie ludności podczas kataklizmów oraz budowanie dróg i inne prace na rzecz ludności.

Słynni ludzie pochodzący z Jamajki

 

Muzycy

 

* Bob Marley (1945-1981) – muzyk reggae
* Marcia Barrett – wokalistka zespołu Boney M
* Liz Mitchell – wokalistka zespołu Boney M
* Precious Wilson – wokalistka zespołu Eruption
* Peter Tosh (1944-1987) – muzyk reggae
* Sean Paul – piosenkarz reggae, dancehall, hip-hop
* Orville Richard Burrell (Shaggy) – piosenkarz reggae, dancehall
* Brick & Lace – duet dancehall, R&B (piosenkarki Nyanda i Nailah Thourborne)
* Damian Marley – piosenkarz reggae, dancehall
* Mavado – piosenkarz reggae, dancehall
* Busy Signal – piosenkarz reggae, dancehall
* Sizzla – piosenkarz reggae,
* Ky-Mani Marley – piosenkarz reggae, dancehall, hip-hop
* Ziggy Marley – piosenkarz reggae, dancehall
* Shaggy – piosenkarz dancehall, hip-hop
* Sean Kingston – piosenkarz pop, R&B
* iyaz - piosenkarz

Sportowcy

 

* Asafa Powell – lekkoatleta
* Usain Bolt – lekkoatleta
* Veronica Campbell-Brown – lekkoatletka
* Donovan Bailey – lekkoatleta
* Marlon King – piłkarz
* Omar Barlett – koszykarz

Królowe piękności

 

* Lisa Hannah – Miss World 1993
* Cindy Breakspeare – Miss World 1976
* Carol Joan Crawford – Miss World 1963

 

Wikipedia

]]> Thu, 17 Nov 2011 23:16:36 +0100 Zjednoczone Emiraty Arabskie http://www.google.com

Zjednoczone Emiraty Arabskie, Państwo Zjednoczonych Emiratów Arabskich - państwo arabskie na Bliskim Wschodzie, położone nad Zatoka Perska i Omańska, składające się z siedmiu Emiratów: Abu Zabi, Dubaj, Szardza, Ajman, Umm al-Kajwajn, Ras al-Chajma i Fudzajra. Graniczy z Arabia Saudyjska, Katarem i Omanem.

Historia


Pierwsi ludzie pojawili się na terenach Zjednoczonych Emiratów Arabskich dopiero 100 tys. lat temu, ze względu na to, ze cały obszar płw. Arabskiego był juz pustynia trudna do przebycia przez ówczesne gatunki (homo erectus lub homo sapiens neanderthalensis czyli neandertalczyka). Od ok. 7 tys. p.n.e. neolit i liczna hodowla dromaderów i osłów, także koczownicze ludy pustynne. Juz w III tys. p.n.e. sięgały tutaj wpływy cywilizacji z Mezopotamii - Sumeru, Akadu, Babilonii czy Asyrii. Od VI w. p.n.e. wplywy kultury perskiej później kultury hellenistycznej i państw Seleucydów a później Partów. Okolo 250 n.e. tereny te zostały podbite przez Sassanidzka Persje. W VII w. obszar został zajęty przez muzułmanów i od tego czasu nazywane bylo Al-Jamama. W XVI w. Portugalczycy założyli kilka fortów, m.in. w Kalbie. Od XVII w. podział wpływów na terenach Emiratów pomiędzy Turków Osmanskich a Portugalczyków. W 2. pol. XVIII w. Arabowie nawiązali kontakty z Brytyjska Kompania Wschodnioindyjska. W 1892 Brytyjczycy, zaniepokojeni wzrostem zainteresowania innych mocarstw Zatoka Perska, zawarli układy protekcyjne z każdym z emiratów (Abu Zabi, Adzman, Dubaj, Fudzajra, Ras al-Chajma, Szardza i Umm al-Kajwajn), według których polityka zagraniczna tych państw (zwanych następnie Omanem Traktatowym) leżała w gestii Korony brytyjskiej. Ustanowiono Rade Traktatowa składająca się z siedmiu władców. W perspektywie miało dojść do utworzenia federacji. W latach 60. XX w. Oman Traktatowy stal się zamożny dzięki eksploatacji złóż ropy naftowej. W 1968 rząd brytyjski ogłosił zamiar wycofania swoich wojsk z regionu w ciągu 3 lat, a państewka Omanu Traktatowego wraz z Bahrajnem i Katarem utworzyły Federacje Emiratów Arabskich, która miała się przekształcić w państwo federalne. W 1971 Bahrajn, Ras al-Chajma i Katar wystąpiły z federacji i utworzyły niezależne państwa. Pozostałe księstwa dawnego Omanu Traktatowego połączyły się w ZEA. Zaid ibn Sultan an-Nahajan, władca Abu Zabi, został pierwszym prezydentem. Ras al-Chajma przystąpił do federacji w 1972. W 1979 zerwano stosunki dyplomatyczne z Egiptem za podpisanie układu wojskowego z Izraelem. W 1985 zostały nawiązane stosunki dyplomatyczne i handlowe z ZSRR i Chinami, a w 1987 wznowiono stosunki dyplomatyczne z Egiptem. W 1990 ZEA poparły interwencje w Iraku i zgodziły się na rozlokowanie na swoim terytorium wojsk francuskich i brytyjskich. W 1994 ZEA podpisały Uklad obronny z USA. W 2004 po śmierci prezydenta jego miejsce zajął Chalifa ibn Zaid an-Nahajan. W 2006 po smierci premiera Maktuma ibn Raszida al-Maktuma jego urząd przejął Muhammad ibn Raszid al-Maktum.

Podział administracyjny


Zjednoczone Emiraty Arabskie dzielą się na siedem emiratów rządzonych przez emirów:
nazwa emiratu / siedziba władz
- Abu Zabi / Abu Zabi
- Adzman / Adzman
- Dubaj / Dubaj
- Fudzajra / Fudzajra
- Ras al-Chajma / Ras al-Chajma
- Szardza / Szardza
- Umm al-Kajwajn / Umm al-Kajwajn

Gospodarka


Kraj należy do szybko rozwijających się i najbogatszych państw Azji Zachodniej. Od powstania kraju najwięcej dochodów przynosiła ropa naftowa, która dziś stanowi ok. 18% PKB. Najważniejszym sektorem gospodarki są dziś transakcje finansowe, co jest wynikiem zliberalizowania rynku.

Cztery czynniki wpływające na szybki rozwój gospodarki to:
* stabilny system polityczny
* wysoka cena ropy naftowej
* rewolucja w technologii odsalania wody morskiej
* tania siła robocza

Produkt krajowy brutto na jednego mieszkańca to 28 tys. USD. Ważną role w gospodarce kraju odgrywa turystyka. Zjednoczone Emiraty Arabskie posiadają dużą liczbę luksusowych hoteli. W kraju nie ma podatków i cel. Za ok. 40 lat skończą się złoża ropy naftowej, jednego z podstawowych sektorów gospodarki kraju. Dlatego tez coraz większe sumy pieniężne są przeznaczane na inwestycje w zakresie sportu, turystyki i bankowości. Istnieje tu wiele nowoczesnych i luksusowych hoteli, a wolny rynek sprawił, ze w kraju działa wiele banków, w których posiadaczami kont jest wiele znanych ludzi na świecie. W przyszłości turystyka i bankowość będą głównymi źródłami utrzymania obywateli i państwa. Dzięki tej polityce ZEA staja się nowa Szwajcaria, epicentrum globalizacji i Wenecja XXI wieku. Portem łączącym Hongkong z Nowym Jorkiem, Londyn z Szanghajem. Kraj, gdzie trwa wielki handel (największy port kontenerowy na świecie, w szybkim tempie rozwijająca się giełda) i banki sprawiły, ze kraj stal się usługowym zapleczem Bliskiego Wschodu.

Przemysł


Przemysł Zjednoczonych Emiratów Arabskich opiera się głównie na wydobyciu ropy naftowej. Przetwórstwo "czarnego złota" to wciąż główny dział przemysłu. Mimo to, staje się on coraz mniej ważny, ze względu na to, ze za ok. 40 lat zabraknie ropy naftowej. Dlatego inwestuje się w turystykę, a dzięki wolnemu rynkowi i braku podatków i cel również sektor finansowy. Bardzo szybko rozwija się budownictwo. W kraju panuje bum inwestycyjny. Budowanych jest wiele dróg, autostrad, hoteli, wieżowców i apartamentów.

Rolnictwo


Rolnictwo w Zjednoczonych Emiratach Arabskich jest słabo rozwinięte, bo użytki rolne zajmują tylko 2,9% powierzchni kraju. Na wybrzeżu i przy oazach uprawia się najczęściej pomidory, ogórki i kapustę oraz drzewa owocowe (najczęściej palmę daktylowa) i niewiele zbóż.

Transport


Zjednoczone Emiraty Arabskie posiadają dobra siec dróg i autostrad. Siec autostrad liczy 1088 km. Dodatkowo ZEA posiada liczne porty morskie i lotnicze. Największy port morski znajduje się w Dubaju, gdzie również znajduje się największy port lotniczy, przyjmujący 23 milionów pasażerów rocznie. W przyszłości ma być on rozbudowany i ma przyjmować 150 milionów pasażerów rocznie. Metro w Dubaju jest najdłuższe w kraju - ma 166 km długości i dzieli się na 4 linie.

Nowe Technologie


Zjednoczone Emiraty Arabskie, jak większość państw regionu Zatoki Perskiej, czerpie ogromne zyski z wydobycia ropy naftowej. Jednakże większość zasobów tego cennego surowca znajduje się w największym emiracie Abu Zabi, pozostałe części kraju nie posiadają wcale złóż ropy albo utrzymują jedynie znikome wydobycie. Z tego faktu wynika ogromne zróżnicowanie w rozwoju gospodarczym poszczególnych emiratów, a co za tym idzie ich strategii rozwoju. Doskonale to widać na przykładzie Dubaju. Złoża ropy tego emiratu znalazły się na wyczerpaniu juz w latach 90 ubiegłego wieku. Oznaczało to, iż szans na dalszy rozwój Dubaj musi poszukiwać w rozwoju nowoczesnej gospodarki, której wyznacznikami są rozwój nowoczesnych technologii, silny sektor usług oraz wysokie standardy edukacji. Dzięki swojemu strategicznemu położeniu i tradycjom handlowym Dubaj, szybko zyskał status światowego centrum handlu i finansów. Ciepły klimat, przepiękny krajobraz i olbrzymie inwestycje spowodowały szybki napływ turystów, napędzając bum w branży budowlanej. Sektor ten należy do najbardziej zaawansowanych technologicznie w skali świata. Nowinki technologiczne pozwalają nie tylko na budowanie dotąd niespotykanych obiektów, jak pierwszy podwodny hotel, ale umożliwiają również wykorzystanie techniki dla ochrony środowiska, czego przykładem jest budowany właśnie pierwszy 400 metrowy ekologiczny wieżowiec.

Ludność


Arabowie i Persowie stanowią jedynie 42% populacji kraju, z czego jedynie 19% to obywatele Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Osoby pochodzące z krajów subkontynentu indyjskiego to 50% społeczeństwa. Resztę ludności stanowią imigranci z Azji poludniowo-wschodniej, głównie z Filipin. 95% wszystkich mieszkańców wyznaje islam. W kraju oprócz języka arabskiego używany jest tez angielski i perski. Poziom analfabetyzmu sięga 22%. W latach osiemdziesiątych XX wieku liczba ludności mocno się zwiększyła z 1 mln do 2 mln. Średnia długość życia to dla mężczyzn 70 lat, a kobiet 74.

Imigracja


Imigracja do Zjednoczonych Emiratów Arabskich jest bardzo duża. Świadczy o tym fakt, ze w wielu miastach jest teraz więcej robotników z Indii, Bangladeszu, Pakistanu i Chin niż rdzennych mieszkańców kraju.

Polityka zagraniczna


Zjednoczone Emiraty Arabskie, tak jak większość krajów arabskich, nie uznaje Izraela. Przez pewien czas zawieszone były stosunki dyplomatyczne z Egiptem. W latach 80. ubiegłego wieku widać było związki ZEA z krajami komunistycznymi, głównie z ZSRR i z Chinami. Dziś kraj jest szanowany na świecie, gdyż posiada duże złoża surowców strategicznych. W latach 90. ubiegłego stulecia nastąpiła zmiana kursu polityki zagranicznej i silne są związki dyplomatyczne z krajami Europy Zachodniej i USA.

System karny


System karny opiera się na islamie i jest podobny jak w innych krajach arabskich. Kary są tu bardzo surowe. W raporcie Freedom House kraj jest uznawany jako bez wolności. Swobody obywatelskie i prawa człowieka są tu łamane. Np. ujawnienie stosunku homoseksualnego grozi kara śmierci. Prawa kobiet, tak jak w większości krajów arabskich, są bardzo małe. Kobiety nie posiadają prawa głosu na wyborach.

Ustrój polityczny


Kraj ma unikatowy ustrój polityczny - federacje emiratów. Głowa państwa jest prezydent szejk, a szefem żadu premier szejk. Emiratami rządzą natomiast emirowie. Władza w emiratach przekazywana jest z ojca na syna.

Wojsko


Armia ZEA liczy 65 400 żołnierzy (Wojska Ladowe 59 000, Siły Powietrzne 4 000, Marynarka Wojenna 2 400). Jest bardzo nowoczesna i posiada dobry sprzęt wojskowy (m.in. 436 francuskich czołgów AMX-56 Leclerc, 80 samolotów F-16, 46 samolotów Mirage 2000). Maksymalnie może ona zmobilizować nawet 750 000 żołnierzy od 18 roku życia i 400 000 od 15-49 roku życia. Armia jest zawodowa. W bazie wojskowej Minhad w lipcu 2008 roku zanotowano 51,4 stopnia Celsjusza, co jest rekordem ciepła dla Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Turystyka


Niskie ceny towarów (w Zjednoczonych Emiratach Arabskich brak podatków i cła) oraz nowoczesna infrastruktura hotelowa i sportowa przyciągają turystów zagranicznych i handlowców (1993 - 10 mln osób) z krajów arabskich, Japonii, USA, Niemiec, a w ostatnich latach również z Federacji Rosyjskiej. Zjednoczone Emiraty Arabskie (w szczególności Dubaj) posiadają bardzo dużo ładnych i luksusowych hoteli. Turystyka przynosi coraz większe dochody także mieszkańcom. Inwestycje w tym sektorze gospodarki są warte kilkadziesiąt miliardów dolarów.

 

Wikipedia

 

]]> Thu, 17 Nov 2011 23:08:14 +0100 Turcja - Kapadocja http://www.google.com  

Wybierajac cel moich kolejnych podrózy nie mam zwyczaju wracac do krajów w których juz bylem.
Jednak tym razem zrobilem odstepstwo od tej reguly.
Turcja jest tak rozleglym i pieknym krajem ze nie bylem w stanie zwiedzic jej za pierwszym razem. Nie zwiedzilem Kapadocji, postanowilem to uczynic teraz.
Wykupilismy tygodniowe wczasy do miasta Alanya i wraz z malzonka polecielismy do tego pieknego miejsca.
Nasz plan byl taki, w biurze podrózy których na miejscu nie brakuje wykupimy trzy dniowa wycieczke do Kapadocji, zwiedzimy ta przepiekna kraine i wrócimy do naszego hotelu.
Po przylocie na miejsce biuro podrózy z którym przylecielismy postanowilo zrobic nam niespodzianke i urozmaicic nam czas.
Mialo to polegac na tym, iz tygodniowy pobyt zostal rozlozony na trzy miejscowosci, abysmy sie nie nudzili oraz abysmy zwiedzili Pamakkule, Managwat itd.
Zawsze powtarzalem i bede powtarzal ze uszczesliwianie czlowieka na sile jest najgorsza rzecza na swiecie.
Tak samo decydowanie za czlowieka co ma robic i jak ma spedzac wolny czas.
Tak sie stalo i tym razem, ja nie mialem zamiaru zwiedzac Pamakkule, Managwatu , Hierapolis gdyz w tych miejscach juz bylem.
Problem byl w tym aby po powrocie z Kapadocji dolaczyc do naszej grupy, znalezc miejscowosc oraz hotel w którym beda sie znajdowali w danej chwili.
Z tym jednak sobie poradzilismy gdyz nasz opiekun podal nam dokladny rozklad wyjazdów oraz swój nr. telefonu.
Tak wiec spokojni ze ta sprawe mamy z glowy, wyruszylismy w poszukiwaniu wycieczki do Kapadocji.
Zalamalismy sie kompletnie, gdyz poinformowano nas iz zima ze wzgledu na niewielka liczbe turystów takie wycieczki nie sa organizowane.
Po rozmownie w roznymi ludzi dowiedzielismy sie ze mamy dwa wyjscia, jedno to wypozyczenie samochodu a drugie to jechanie autobusem (odpowiednik naszego Polskiego PKS-u).
Wypozyczenie samochodu od razu nam odradzono gdyz w górach lezal snieg a w Turcji sa wymagane lancuchy na kola do tego niebezpieczne serpentyny itd.
Pozostalo nam jechac autobusem lub nie jechac wcale.
Drugiej mozliwosci oczywiscie nie bralismy pod uwage. Poszlismy wiec do biura które sprzedaje bilety autobusowe i kupilismy bilety do miasteczka Ürgüp.
Jest to male piekne miasteczko polozone w Kapadocji.
Tego samego dnia ok. godz. 19:30 wsiedlismy do autobusu który mial nas zawiesc w to miejsce.
Po godzinie jazdy wysadzono nas przy jakims olbrzymim dworcu autobusowym ,oczywiscie bez jakiejkolwiek informacji co mamy dalej robic. Chcielismy sie zapytac kierowcy co mamy dalej robic ale mówil tylko po turecku.
Niestety moja znajomosc tureckiego ogranicza sie tylko do zwrotów grzecznosciowych oraz kilku podstawowych slow.
Postanowilismy dzialac, z biletem który posiadalismy podeszlismy do stojacych nieopodal mezczyzn którzy wygladali jak policjanci.
Palcem wskazalismy miejscowosc znajdujaca sie na bilecie do której mielismy zamiar sie udac. Wskazali nam autobus do którego udalismy sie szybkim tempem.
Po zapakowaniu naszych bagazy oraz zajeciu miejsc bylismy gotowi do podrozy.
Ok godz. 21 wyruszylismy w trase, obsluga w autokarze byla bardzo mila. Byl tylko jeden problem, obslugujacy nas steward nie mówil w zadnym ze znanych nam jezyków.
Jechalismy w ciemno, nie wiedzac gdzie i o której mamy wysiasc.
W autobusie bylo czysto, cieplo i przytulnie co jakis czas podchodzil steward proponujac cos do picia lub jedzenia. Co dwie godziny mielismy przerwy, czasami byly one krótkie czasami dlugie, nigdy nie wiedzielismy ile maja trwac gdyz informacje byly podawane w jezyku tureckim.
Nad ranem steward poinformowal nas (w jezyku tureckim) iz dojezdzamy do miejscowosci Ürgüp.
Po opuszczeniu autokaru zapytalismy ponownie osobe która zajmowala sie bagazami czy dojechalismy do miejscowosci Ürgüp. Odpowiedziala YES, YES! Bylismy szczesliwi...
Po jedenastu godzinach dotarlismy na miejsce!
Szczescie nie trwalo dlugo, poniewaz po chwili kierowca innego autobusu wyrwal nam nasze torby powtarzajac slowa "Ürgüp" "Ürgüp".
Wywnioskowalismy ze byla to tylko przesiadka i ze nie dotarlismy jeszcze do celu. Nasza podroz nie trwala jednak juz dlugo, po ok.20 km dotarlismy na miejsce. Miasteczko wygladalo jakby wymarle, na ulicach nie bylo ludzi a sklepy i knajpki byly pozamykane. Na szczescie biuro przewoznika którym podrózowalismy bylo czynne i tam kupilismy bilet powrotny. Czlowiek który tam pracowal znal troche jezyk angielski i pomógl nam znalezc hotel którego szukalismy. Hotel byl malutki liczyl sobie pare pokoi, w wiekszosci jak na Kapadocje przystalo byly wykute w skalach.
Mieszkajac w tym hoteliku mielismy wrazenie ze czas stanal w miejscu i zyjemy w innej epoce.
Miasteczko bylo jak z bajki, w skalach mozna bylo dostrzec wykute otwory które byly oknami, gdzieniegdzie wydobywal sie dym co oznaczalo ze zyja tam ludzie. Ludzie, którzy zyja tak jak pierwsi chrzescijanie którzy przybyli na te tereny, budowali skalne koscioly które przetrwaly do dnia dzisiejszego. W hotelu udalo sie nam równiez zalatwic przewodnika z którym przez dwa dni zwiedzalismy ta przepiekna kraine.
Na szczescie przewodnik znal równiez jezyk niemiecki tak wiec moglismy wreszcie z kims porozmawiac.
Po calodniowym zwiedzaniu bylismy wykonczeni, za soba mielismy nie przespana noc w autokarze oraz kupe kilometrów w nogach. Polozylismy sie zaraz spac gdyz rano czekal nas kolejny ciezki dzien. Od godziny 10 rozpoczynal sie kolejny dzien zwiedzania a wieczorem powrót do miejscowosci w której znajdowala sie "nasza" grupa.
Rano po sniadaniu pod hotel podjechal busik z przewodnikiem, rozpoczal sie kolejny, drugi dzien poznawania Kapadocji.
Do hotelu wrócilismy ok. godziny 16:30 tak wiec do wyjazdu pozostalo nam jeszcze kilka godzin. Postanowilismy ten czas poswiecic na zwiedzanie miasteczka oraz poznania ludnosci tam mieszkajacej. Czas plynie tam jakby wolniej, ludzie nie biegaja jak wsciekli po ulicach, nie widac na ich twarzach stresu. Wszedzie slychac piekna turecka muzyke, widac usmiechnietych i zrelaksowanych ludzi.
Fakt byc moze nie bogatych ...ale czy to naprawde az takie wazne?
Ok godziny 19 obsluga hotelu odprowadzila nas na przystanek autobusowy z którego mielismy odjechac do miejscowosci Serik. Autobus przyjechal planowo, bogatsi w doswiadczenia jak podrózowac po Turcji, wyruszylismy w droge powrotna.
Wszystko przebiegalo sprawnie i planowo. Po ok 12 godzinach jazdy dotarlismy do miejscowosci Serik. Hotel do którego mielismy sie dostac znajdowal sie 12 kilometrów dalej, w miejscowosci Bogazkent. Wynajelismy taksówke, stara Lade która podroz to zgroza. Nasze bagaze nie miescily sie w bagazniku ale dla milego pana taksówkarza nie byl to problem.
Przywiazal to sznurkami i pojechalismy w kierunku hotelu. Po jakims czasie znalezlismy sie przed hotelem, zaplacilismy o zgrozo 25 Euro i pozegnalismy sie panem z taksówki. Po malych problemach z ochrona hotelowa udalo sie nam dostac do srodka. W recepcji poinformowano nas ze owszem nasza grupa przyjedzie, ale póznym popoludniem.
Doba hotelowa która mamy zaplacona zaczyna sie o godzinie 14. Perspektywy mielismy kiepskie, po takich przygodach, nie przespanej kolejnej nocy czekalo nas wielogodzinne oczekiwanie na pokój. Bylismy glodni, spiacy i brudni ale szczesliwi ! Na cale szczescie nie przebywalismy w europie gdzie wszystko jest uregulowane jakimis chorymi prawami ustalanymi przez bandy kolejnych zlodziei. Czlowiek w recepcji po wysluchaniu naszej opowiesci od razu wydal nam opaski które upowaznialy nas do sniadania (które w tym dniu nam nie przyslugiwalo).
Po pozostawieniu bagazu w przechowalni, odswiezylismy sie w toalecie hotelowej a nastepnie udalismy sie na sniadanie. Jedzenie bylo pyszne, jedlismy dlugo degustujac sie wspaniala turecka kuchnia. Nie spieszylismy sie gdyz pokój mielismy dostac dopiero po poludniu. Po zjedzeniu obfitego sniadania postanowilismy te kilka godzin przeczekac w hotelowym lobby.
Nie trwalo to jednak dlugo gdyz kierownik hotelu stwierdzil ze jego goscie nie moga tyle godzin czekac na wydanie pokoju. Natychmiast wydano nam klucze do pokoju, udalismy sie na zasluzony odpoczynek.
Zasypiajac wspominalismy bajkowa kraine jaka jest Kapadocja. Ostatnie dniu urlopu spedzilismy na spacerach oraz na robieniu zakupów, uwielbiam dobijanie targów na miejscowych bazarach.
Kupilismy kilka pamiatek na które teraz patrze opisujac nasze przygody.
Sadze ze nie byl to ostatni wyjazd do Turcji...

 

]]> Thu, 17 Nov 2011 22:57:13 +0100 Tunezja http://www.google.com

Tunezja (Tunis, Republika Tunezyjska - Al-Dzumhurija at-Tunisija) - państwo arabskie leżące w północnej Afryce nad Morzem Śródziemnym. Graniczy z Algieria i Libia. W latach 1881-1956 r. pod protektoratem Francji. Od 12 listopada 1956 roku w ONZ, a od 1 października 1958 r. członek Ligi Państw Arabskich. Stolica kraju jest Tunis, a inne większe miasta to: Safakis (Sfax), Ariana, Bizerta (Banzart), Kabis (Gabés), Susa (Sousse).

System polityczny


Republika Tunezji jest krajem o systemie prezydenckim i dominacji jednej partii politycznej - Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne. Konstytucja republiki powstała w 1959 r., a modyfikowana była w 1988 roku. Głową państwa jest prezydent, wybierany w powszechnych wyborach na pięcioletnia kadencje. Parlament składa się z dwóch izb. Władzę wykonawczą sprawuje rząd z premierem na czele, który jest powoływany przez prezydenta Republiki.

Prezydentura


Tunezja od 7 listopada 1987 rządzi Zin Al-Abidin Ben Ali, który objął władzę po bezkrwawym zamachu stanu (zwołano konsylium lekarskie, które orzekło ze prezydent nie jest w stanie dłużej sprawować urzędu z powodu sędziwego wieku). Wówczas urzędujący dopiero od miesiąca Ben Ali - premier nowego rządu Bourgiby przejął władze. Ze specyfiki arabskiej prezydent pełnił swoja Funkcje dożywotnio. Po przejęciu władzy Ben Ali wprowadzili w 1988 zmiany w konstytucji, m.in.: zniósł dożywotnie sprawowanie urzędu prezydenta (prezydent mógł być wybierany ponownie na stanowisko tylko 2 razy, jednak kolejna zmiana konstytucji z 2002 zniosła ograniczenie reelekcji). Prezydent Ben Ali obecnie urzęduje 4 kadencje, w wyborach dotychczas otrzymywali poparcie (oficjalnie) 99,6% (1999) i 94,48% (2004). Na początku swojej kadencji Ben Ali dążył do demokratyzacji kraju, zwolnił więźniów politycznych w tym i islamskich ekstremistów, co zaowocowało utworzeniem islamskiej partii opozycyjnej an-Nadha, która zyskiwała coraz większe poparcie w kampusach uniwersyteckich (na tle wydarzeń w Algierii). Po zamachu z 1991 w Tunisie, (za którym stali islamiści), przeprowadzono serie procesów przeciwko członkom an-Nadha. Nowa ustawa o partiach politycznych (1988) uniemożliwia legalizacje partii, której działalność opierają się w swoich założeniach religijnych. Zaostrzono również rządową kontrole instytucji wyznaniowych. Od tego czasu powrócono do polityki względem opozycji, jaka stosowana była za Bourgiby, a prasa wróciła do tradycyjnej roli bezkrytycznego poplecznika rządu. Aby wypełnić dawne obietnice dotyczące utworzenia systemu wielopartyjnego, partie opozycyjne otrzymały przydział miejsc w parlamencie, mimo, iż w trakcie wyborów (2004) nie udało im się uzyskać choćby jednego mandatu.

Podział administracyjny


Tunezja jest podzielona na 24 gubernatorstwa zwane wilajami. Gubernatorstwa dzieła się dalej na łącznie 262 dystrykty, a te na gminy.

Położenie


Tunezja położona jest w Afryce Północnej i zajmuje powierzchnie wielkości polowy Polski. Wybrzeże Tunezji na północy i wschodzie opływa Morze Śródziemne. Północ kraju jest górzysta i gęsto zalesiona. Im dalej na południe, ukształtowanie terenu zmienia się w coraz bardziej płaskie i suche aż do obszaru szotów (słone jeziora, zazwyczaj wyschnięte) wyznaczających początek strefy saharyjskiej.

Klimat


Tunezja położona jest w Afryce Północnej i zajmuje powierzchnie wielkości polowy Polski. Wybrzeże Tunezji na północy i wschodzie opływa Morze Śródziemne. Północ kraju jest górzysta i gęsto zalesiona. Im dalej na południe, ukształtowanie terenu zmienia się w coraz bardziej płaskie i suche aż do obszaru szotów (słone jeziora, zazwyczaj wyschnięte) wyznaczających początek Na wybrzeżu klimat śródziemnomorski. Na wschodnim wybrzeżu bardziej suchy. Na północy występuje klimat podzwrotnikowy, od pośredniego miedzy morskim a kontynentalnym, na południu zwrotnikowy skrajnie suchy-kontynentalny.

Historia


W 814 p.n.e. Fenicjanie założyli Kartaginę (obecnie przedmieścia Tunisu), która po latach świetności i rywalizacji z Rzymem została kompletnie zniszczona w wyniku trzeciej wojny punickiej w 146 p.n.e. Prowincja rzymska "Africa" (ze stolica w Kartaginie) stała się spichlerzem Rzymu i przeżywała kolejny okres rozkwitu aż do upadku Cesarstwa. Po okresie rządów Bizancjum, w efekcie prób opanowania Afryki przez Arabów, w 670 r. został założony Kairuan jako baza ekspansji islamu. Od 800 r. rządziło tu wiele dynastii, miedzy innymi Hafsydzi, aż do, 1574 r., kiedy kraj został włączony do Imperium Osmańskiego. W 1881 r. rozpoczął się okres protektoratu francuskiego i trwał do 20 marca, 1956 kiedy Tunezja odzyskała niepodległość. Rok później została proklamowana republika i na czele państwa stanął Habib Burgiba. 7 listopada 1987 r. prezydentem został Zin Al-Abidin Ben Ali.

Główne gałęzie gospodarki


Główne gałęzie gospodarki to: rolnictwo, przemysł wydobywczy, przemysł naftowy, turystyka, przemysł odzieżowy.

Program gospodarczy


Do lat 60. Tunezja była jednym z głównych eksporterów ropy naftowej i gazu ziemnego. W połowie lat 80. XX w. Został zapoczątkowany program zmian strukturalnych w gospodarce kraju, który był wspierany przez Bank Światowy i Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Program realizował m.in. liberalizacje cen i handlu zagranicznego, a także dalsza prywatyzacje przedsiębiorstw należących do państwa.

Statystyki gospodarcze


* Dochód narodowy na jednego mieszkańca - 6 600 USD
* Inflacja - 2,7% (2001)
* Zadłużenie - 11,5 mld USD
* Obroty w handlu zagranicznym:
eksport: 6,6 mld USD
import: 8,9 mld USD
* Główni partnerzy - Niemcy 24%, Włochy 17%, Francja 14%, inni 45%

Transport i łączność


* Długość linii kolejowych: 2260 km
- połączenia krajowe oraz z Algieria i Marokiem
* Długość dróg samochodowych: 29,2 tys. km

* Porty morskie


- Tunis
- Radis
- Bizerta
- Susa
- Safakis
- Kabis
- Dzardzis

* Linie lotnicze


- Tunisair
- Tuniter
- Nouvelair
- Karthago Airlines

* Porty lotnicze


- Tunis
- Safakis
- Dzerba
- Monastyr
- Tauzar
- Tabarka

Ludność


- Gęstość zaludnienia - 63,5 osób/km.
- Przyrost naturalny - 1,12%.
- Średnia długość życia - kobiety 77 lat, mężczyźni 72 lata
- Grupy etniczne - Arabowie 97%, Berberowie 1%, Europejczycy 1%, Żydzi i inni 1%.
- Religia w Tunezji - islam (sunnici) 98%, chrześcijaństwo 1%, judaizm i inne 1%.
- Analfabetyzm - 29%.
- Obowiązujące języki - arabski - dialekt zachodni (urzędowy), francuski (handlowy).

Nauka


Oficjalnie podaje się, ze 19% budżetu państwa przeznaczane jest na naukę i oświatę. Statystyki nie podają jednak ile jest wyższych uczelni w Tunezji. Uniwersytety znajdują się w miejscowościach przemysłowych i dobrze rozwiniętych, jak Sfax czy Tunis.

Obyczaje


Tunezja jest najbardziej liberalnym krajem arabskim, o czym świadczą m.in. rozbudowane prawa kobiet. Kobiety zawdzięczają to pierwszej zonie Habiba Burgiby, która była Francuzka. Niektórzy uważają, ze to ona przekonała męża do kilku wielkich reform, m.in. zniesienia wielożeństwa, zniesienia noszenia tradycyjnych chust przez kobiety (Burgiba nazwał te chusty wstrętnymi szmatami), kontrolowanie rozwodów przez sady (w tym równe prawa do dzieci), dopuszczenie kobiet do szkól, parlamentu, władzy i innych form życia publicznego. Jednak należy zauważyć, ze we Francji aż do 1970 roku (do wejścia w życie ustawy z dnia 4 czerwca 1970) obowiązywało tzw. puissance paternelle, to znaczy tylko ojcu przysługiwała władza rodzicielska po rozwodzie. W 1967 roku Bourgiba zalegalizował również aborcje, obecnie jest dostępna na życzenie kobiety i bezpłatna (istnieje również legalna prostytucja oraz domy publiczne). Tunezyjskie kobiety stanowią prawie 12% członków Tunezyjskiej Izby Deputowanych i ponad 20% członków w radach miejskich. Maja również znaczącą rolę w rządzie i dyplomacji (w tym m.in. na takich stanowiskach jak gubernatorzy prowincji, prezydenci miast, sekretarze stanu, ambasadorowie itp.). Młode kobiety stanowią 55% studentów na uniwersytetach. Z drugiej jednak strony, nadal istnieją pewne konserwatywne miasta - na południu kraju, gdzie przestrzegane są stare obyczaje. Dziewczęta nie maja jednak zakazu, aby chodzić same po ulicach. Ponadto w bardzo tradycyjnych rodzinach kobiety chodzą w ubraniach zakrywających nogi i ramiona, szczególnie, kiedy wybierają się do meczetu. Jedyna pozostałością z prawa islamskiego w Tunezji jest prawo dziedziczenia, gdzie kobieta, jeżeli nie zostawiono testamentu dziedziczy polowe tego, co jej męscy członkowie rodziny, bracia itd. Jednak spisanie testamentu przez rodziców całkowicie oddala opcje dziedziczenia tylko polowy majątku. Zeznania w sadzie kobiety i mężczyzny w Tunezji maja taka sama wartość prawna, kobieta posiada również takie samo prawo do otrzymania opieki nad dziećmi po rozwodzie.

Święta narodowe


20 marca - Dzień Niepodległości (1956) - rocznica odzyskania przez Tunezje niepodległości. - 25 lipca - Święto Republiki (1957) - rocznica objęcia przez Habiba Burgibe urzędu prezydenta. - 13 sierpnia - Tunezyjski Dzień Kobiet - wszystko jest wtedy pozamykane; kobiety są tego dnia najważniejsze. - 7 listopada - Święto Nowej Ery (1987) - rocznica objęcia przez Zina Al-Abidina Ben Aliego urzędu prezydenta.

 

Wikipedia

 

]]> Thu, 17 Nov 2011 22:26:56 +0100 Turcja http://www.google.com

Turcja (tur. Türkiye, Republika Turecka - Türkiye Cumhuriyeti) - państwo położone w Azji na półwyspie Azja Mniejsza, a częściowo również w Europie ze stolicą w Ankarze. Część europejska - Tracja stanowi 3% powierzchni i oddzielona jest od części azjatyckiej morzem Marmara oraz cieśninami Bosfor i Dardanele. Turcja jest krajem czterech mórz, gdyż od północy otacza ją Morze Czarne, od zachodu Morze Egejskie i Morze Marmara, a od południa Morze Śródziemne - nazywane w języku tureckim Morzem Białym.

Ustrój polityczny


Ustrój polityczny Turcji opiera się na Konstytucji Republiki Tureckiej z 1982, która głosi, że państwo tureckie jest niepodzielną, laicką, demokratyczną oraz socjalną republiką. Głową państwa jest prezydent wybierany przez parlament na 7-letnią kadencję. Kobiety w Turcji otrzymały czynne i bierne prawa wyborcze 5 grudnia 1934 roku. W roku 1935 kobiety stanowiły 4,6% posłów w parlamencie. W referendum 21 października 2007 r. Turcy opowiedzieli się za bezpośrednimi wyborami prezydenta i skróceniem jego kadencji do 5 lat, zmiany poparło ponad 70 % głosujących, mają wejść w życie w 2014 r.

Geografia


Największe miasta: Stambuł, Ankara, Izmir, Bursa, Adana, Gaziantep, Konya
Najwyższy punkt: Ararat 5 165 m n.p.m.
Podział administracyjny: 81 prowincji (iller)

Granice


Turcja graniczy z 8 państwami. Całkowita długość granic wynosi 2 627 km, z czego na poszczególne kraje przypada:
-Armenia - 268 km
-Azerbejdżan (Nachiczewan) - 9 km
-Gruzja - 252 km
-Grecja - 206 km
-Iran - 499 km
-Syria - 822 km

Podział administracyjny


Turcja jest podzielona na 81 prowincji (tur. vilayet;il; l. mn. iller). Każda prowincja dzieli się na podprowincje (tur. ilçe; l. mn. ilçeler). Prowincje mają zazwyczaj nazwę miasta, które jest jego stolicą, wyjątek stanowią: Hatay (stolica Antakya), Kocaeli (stolica Izmit) i Sakarya (stolica Adapazari).

Historia


Turcja wcześniej nazywana była Imperium osmańskim. W XIX wieku zaczęło ono ulegać rozpadowi. Wiosną 1916 roku Turcy na terenie okupowanej przez nich Armenii Zachodniej dokonali rzezi Ormian, które w wielu krajach uznano za przestępstwo przeciwko ludzkości. Między rokiem 1919 a 1922 toczyła się wojna grecko-turecka. Latem 1920 roku (10 sierpnia 1920) w Sevres pod Paryżem Turcja podpisała traktat z państwami Ententy, na mocy którego Grecji m.in. przyznano większość terenów europejskich Turcji, zachodnie wybrzeże Półwyspu Anatolijskiego ze Smyrną. Armenii zwrócono m.in. Kars, Trapezunt (dzisiejszy Trabzon) i górę Ararat wraz z jeziorem Wan. Kemal Atatürk, przywódca ruchu narodowego, dążący do przywrócenia Turcji choć części terytoriów zabranych jej po I wojnie światowej, nie chciał pogodzić się z tym faktem i na podstawie Sojuszu o Wzajemnej Przyjaźni i Współpracy ze Związkiem Radzieckim jesienią 1920 Turcja i Rosja Sowiecka dokonały agresji przeciwko Armenii. W 1923 miała miejsce wymiana ludności między Grecją i Turcją, w ramach której przesiedlono do Turcji od 500 - 800 tys. ludzi, a do Grecji trochę mniej niż 1,5 mln. (głównie z rejonów wybrzeża Morza Egejskiego, wybrzeża Morza Czarnego Tracji oraz Kapadocji. Później 24 lipca 1923 roku w Lozannie Turcja uzyskała rewizję Traktatu w Sevres, ale tylko w stosunku do Grecji. Ponieważ przedstawicieli okupowanej przez Turcję i Związek Radziecki Republiki Armenia nawet nie zaproszono do Lozanny - w stosunku do Armenii postanowienia Układu Pokojowego w Sevres pozostały w mocy. W 1922 zniesiono kalifat. Już wcześniej zniesiono sułtanat. W 1923 roku Turcja stała się republiką. Pierwszym prezydentem został Mustafa Kemal, nazwany później Atatürkiem. Za jego sprawą przeprowadzano liczne reformy mające na celu europeizację Turcji: zmiana prawa cywilnego, handlowego i karnego, wprowadzenie alfabetu łacińskiego zamiast arabskiego, wprowadzenia kalendarza gregoriańskiego, wprowadzenie nazwisk. W 1934 przyznano kobietom bierne i czynne prawo wyborcze. W 1935 kobiety stanowiły 4,6% parlamentarzystów. Podczas II wojny światowej Turcja była neutralna aż do czasu wypowiedzenia wojny Rzeszy Niemieckiej w 1945. Od 1952 roku Turcja jest członkiem NATO. Od 1974 okupuje część Cypru. O laickość państwa od samego jego początku dba armia. Dlatego też w Turcji dochodziło często do zamachów stanu (w 1960, 1971, 1980 i 1997 roku). Ten czwarty miał zresztą wyjątkowo łagodny przebieg i ograniczył się do zasugerowania partiom rządzącym oddania władzy. Ostatnia interwencja generalicji w sprawy polityki miała miejsce w pierwszej połowie 2007 roku, kiedy to wybuchł kryzys polityczny związany z niemożnością wyboru prezydenta przez Zgromadzenie Narodowe. Turcja od kilkudziesięciu lat stara się o członkostwo w Unii Europejskiej. Proces ten napotyka jednak szereg poważnych barier. Problemem jest duża liczba mieszkańców Republiki Tureckiej, napięte stosunki dyplomatyczne między Turcją a Cyprem i (w mniejszym stopniu) Grecją oraz obawy o utracenie jednolitości kulturowo-religijnej państw Unii. 3 października 2005 Turcja rozpoczęła negocjacje w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej.

Gospodarka


Turcja jest jedną z dwudziestu największych gospodarek świata, na co wpływ ma głównie wielkość tego kraju. PKB na głowę mieszkańca wynosi około 9 000 dolarów. Od czasów przejęcia rządów przez Partię Sprawiedliwości i Rozwoju i poradzenia sobie z kryzysem finansowym z roku 2001 Turcja znajduje się w fazie wyjątkowo dynamicznego wzrostu gospodarczego.

Rolnictwo


Turcja jest jednym z 6 całkowicie samowystarczalnych pod względem żywnościowym krajów świata. Rolnictwo wytwarza ok. 10% produktu krajowego brutto Turcji. Zatrudnienie w tym sektorze znajduje około 1/3 siły roboczej. W Turcji istnieje ponad 3 miliony gospodarstw rolnych. Jedynie 6% z nich ma powierzchnię większą od 20 ha. Turcja jest jednym z pięciu największych producentów: bawełny, soczewicy, cebuli, buraków cukrowych, tytoniu, pomidorów, arbuzów, jabłek, winogron, orzeszków pistacjowych, orzechów włoskich, oliwek oraz owczego mleka. Jest zarazem największym na świecie wytwórcą orzechów laskowych, moreli i fig. Obecnie sektor rolniczy wspierany jest przez rząd przy pomocy tych samych instrumentów, jakimi posługuje się Unia Europejska. Skala wsparcia jest również porównywalna.

Przemysł


Turcja posiada znaczne zasoby surowców mineralnych, zwłaszcza rud metali. Wydobycie rud żelaza (Divrigi we wschodniej Anatolii), chromu (Seydişehir na południu kraju - Turcja należy do głównych światowych producentów chromu), boksytów, rud miedzi (Murgul), cynku i ołowiu. Z surowców energetycznych eksploatuje się węgiel brunatny (zachodnia Anatolia), węgiel kamienny (zagłębie Eregli- Zonguldak) i ropę naftową w pobliżu granicy z Syrią (główny ośrodek Batman). Z surowców chemicznych wydobywa się: fosforyty, sól kamienną i siarkę. 39% energii elektrycznej dostarczają elektrownie wodne (największe Keban i Atatürk - zbudowane w 1992 na Eufracie), 61% węglowe i naftowe. Produkcja energii elektrycznej na 1 mieszkańca - 1296 kWh (2000). Do najstarszych i najlepiej rozwiniętych gałęzi przemysłu przetwórczego należą: przemysł spożywczy (cukrowniczy, mleczarski, tytoniowy) oraz włókienniczy i odzieżowy, wykorzystujące surowce krajowe. Od lat 60. rozwój hutnictwa żelaza (głównie ośrodki: Karabük, Eregli), miedzi (Ergani, Stambuł) oraz aluminium, przemysłu maszynowego i zbrojeniowego, środków transportu (montownie samochodów, ciągników, budowa statków), sprzętu gospodarstwa domowego, chemicznych (m.in. produkcja nawozów sztucznych), cementowego i rafineryjnego (w portach dowozowych ropy naftowej: Izmit oraz w Batman). Powszechnie rozwinięte rzemiosło: dywany, biżuteria, wyroby metalowe, ceramika, wyroby skórzane. Największa koncentracja zakładów przemysłowych w regionie północno - zachodnia: Stambuł - Eregli - Izmir, ponadto w rejonie Ankary i na południowo-wschodniej: Adana - Gaziantep-Antakya.

Turystyka


Jedną z najszybciej rozwijających się gałęzi gospodarki Turcji jest turystyka. Najwięcej turystów przyjeżdża z Niemiec, Rosji, Holandii, Belgii, Białorusi, Francji i Wielkiej Brytanii. Wpływy z turystyki wynoszą 3,6 mld dolarów. Główne ośrodki turystyczne to: kurorty nad wybrzeżem Morza Egejskiego i Morza Śródziemnego (Bodrum, Kuşadasi , Antalya, Alanya), Stambuł, Kapadocja oraz zabytki kultury antycznej: Troja, Milet, Efez, Hierapolis, Pergamon, Izmir i inne.

Komunikacja


Sieć komunikacyjna w Turcji jest w rozbudowie. Około 63 tysiące km. dróg o twardej nawierzchni, w budowie 1250 km. autostrad - m. in. od granicy bułgarskiej do Ankary. Drogi łączą Turcję z Bułgarią oraz Syrią, Iranem i Irakiem. Europejską i azjatycką część kraju łączą 2 mosty na Bosforze w Stambule. 8,4 tysięcy km. linii kolejowych, w większości jednotorowych. Nośność floty handlowej - 7,1 mln DWT . Główne porty morskie (przeładunek powyżej 1 mln ton): Stambuł nad cieśniną Bosfor, Zonguldak, Eregli i Samsun nad Morzem Czarnym, Izmir i Izmit nad Morzem Egejskim i Mersin, Iskenderun nad Morzem Śródziemnym. Rozwinięta żegluga kabotażowa, połączenia promowe między europejską i azjatycką częścią kraju (Cieśnina Bosfor, z Cyprem i wyspami greckimi (Rodos, Samos, Chios).

Zwierzęta


Zwierzęta hodowane na terenie Turcji to: krowy, konie, kozy, osły i owce, jak również wielbłądy i bawoły. Najpopularniejszą w Turcji rasą psa jest Kangal - wielki i silny pies pasterski. Najciekawszą rasą kotów są koty Van o białym futrze i różnokolorowych oczach - jednym zielonym, a drugim niebieskim. Na wolności żyją w Turcji jelenie, szakale, rysie, dziki, wilki oraz rzadko - lamparty i niedźwiedzie.

Demografia


Narodowości: Turcy ok. 82%, Kurdowie ok. 15%, Zaza ok 2%, Arabowie ok. 1%
Wyznania: muzułmanie (gł. sunnici) 99% (statystyki oficjalne nie wyróżniają alewitów i traktują ich jako sunnitów; szacuje się, że alewici stanowią 25-30% populacji Turcji) Oficjalne liczby są jednak nie do końca prawdziwe, gdyż każdy mieszkaniec Turcji, jeżeli nie deklaruje się jako wyznawca innej religii, automatycznie zaliczany jest do muzułmanów. Nie ma tam czegoś podobnego do wystąpienia z kościoła chrześcijańskiego, toteż ateiści i agnostycy oficjalnie uznawani są za muzułmanów. Wymagana jest po prostu przynależność do jakiejkolwiek religii. Z tego powodu liczba mieszkańców Turcji, niewyznających żadnej religii, jest nieznana. Regularnie brak również z urzędowych tureckich statystyk Greków, Bułgarów, Albańczyków, Adżarów, Gruzinów i Ormian, którzy stanowią znaczną część mieszkańców. Podobnie statystyki wyznaniowe zupełnie pomijają chrześcijan, a przecież obok Ormian i Greków, żyją tu starochrześcijanie: Asyryjczycy i Syryjczycy oraz Koptowie. Turcja nieoficjalnie, ma najwyższy odsetek osób bezwyznaniowych wśród krajów z dominującą religią muzułmańską.

 

Wikipedia

 

]]> Thu, 17 Nov 2011 22:14:38 +0100 Oman http://www.google.com

Oman (Uman; Sultanat Omanu -Saltanijja Uman) - państwo w Azji, leżące na Półwyspie Arabskim, nad Morzem Arabskim i Zatoka Omańska. Graniczy z Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, Arabia Saudyjska i Jemenem. Stolica mieści się w mieście Maskat. Oman należy do Ligi Państw Arabskich.

Geografia


Oman położony jest w południowo-wschodniej części Półwyspu Arabskiego, nad morzem Arabskim. Teren Omanu jest w dużej części plaski w zachodniej części kraju znajduje się pustynia Ar-Rub al-Chali. W Omanie panuje klimat zwrotnikowy, suchy - w styczniu około 20°C, a w lipcu najwyższe temperatury to ok. 50°C. Dominują pustynie i półpustynie z dolinami uedów.

Historia


Oman był położony na ważnych szlakach handlowych, dlatego już w drugim tysiącleciu p.n.e. produkowano kadzidła, wtedy też był bogatym i ważnym państwem. Znajdowało się tam miasto Iram. Przed islamizacja w VII wieku kraj był często niszczony przez wojny plemienne i perskie najazdy. W VIII wieku mieszkańcy Omanu przyjęli doktrynę ibadycka islamu i pod rządami wybranego przez siebie imama uniezależnili się od kalifatu Abbasydów. W X wieku kraj został podbity przez Seldzuków. Obieralni imamowie rządzili Omanem do XVIII wieku. W 1507 roku do portu zaczęli przypływać Portugalczycy i osiedlać się. Założyli obecna stolicę Omanu - Maskat. W roku 1650 Portugalczycy zostali wyparci przez Arabów. Obecnie panująca dynastia doszła do władzy pod koniec XVIII wieku. Od roku 1891 Oman popadł w zależność od Wielkiej Brytanii, stając się jej protektoratem. Bunty plemion z głębi kraju przeciwko władzy sułtana doprowadziły do podpisania przy udziale Brytyjczyków porozumienia, w wyniku, którego powstały dwa państwa: sułtanat Maskatu i imamat Omanu. Trwało to do roku, 1951 lecz bez władzy centralnej wybuchła kilkuletnia wojna domowa. Potem Oman został zjednoczony przez sułtana Maskatu. W 1970 roku po pałacowym zamachu stanu panującego sułtana zastąpił jego syn - Kabus ibn-Said. Lata 70. XX wieku to walki wojsk rządowych z popierana przez Jemen Południowy lewicowa partyzantka. Znaczne dochody Omanu pochodzą z eksploatowanych od lat 50. XX wieku bogatych złóż ropy naftowej.

Ustrój polityczny


Monarchia absolutna, głowa państwa, szefem rządu, ministrem spraw zagranicznych, obrony i finansów jest obecnie sułtan Kabus ibn-Said. W kraju nie ma parlamentu, konstytucji i partii politycznych, obowiązuje prawo muzułmańskie Szariat.

Podział administracyjny


Oman podzielony jest na 8 regionów (mintakat):
1 - Zufar
2 - Al-Wusta
3 - Az-Zahira
4 - Ad-Dachilijja
5 - Asz-Szarikijja
6 - Al-Batina
7 - Maskat
8 - Musandam

Dalszy podział obejmuje 41 prowincji. Główne miasta Omanu to Maskat (stolica państwa), Suhar, Ar-Rustak, Nizwa, Sur, Al-Burajmi, Al-Chabura, Al-Mudhajbi, Al-Musanaah, As Sib, As-Suwajk, Bawszar.

Ludność


Skład etniczny:
Arabowie omańscy (74%), Hindusi, Pakistańczycy i Filipińczycy (21%), Arabowie niepochodzący z Omanu, Persowie, imigranci z krajów Afryki wschodniej. W kraju jest wysoki przyrost naturalny 3,32% rocznie. Najwięcej ludności skupia się na wybrzeżu Zatoki Omańskiej. W miastach mieszka 12% ludności Omanu.

Średnia długość życia:
mężczyźni 72 lata, kobiet 76 lat.

Językiem urzędowym jest arabski, inne języki to miedzy innymi perski, urdu.

Religie


islam (głównie ibadyci - 75% i sunnici - 20%), hinduizm, chrześcijaństwo.

Gospodarka


Najwięcej zysku przynosi Omanowi eksport ropy naftowej. Ważną rolę odgrywa przemysł. Produkt krajowy brutto na jednego mieszkańca wynosi 9294 USD.

Rolnictwo


Rolnictwo w Omanie jest słabo rozwinięte, bo użytki rolne zajmują tylko 5% terenu kraju. Rolnicy najczęściej uprawiają palmę daktylowa, lucernę, banany, trzcinę cukrowa oraz warzywa, tytoń i niewielkie ilości zbóż.

Transport i łączność


Sieć transportowa w Omanie jest w rozbudowie. Główny szlak stanowi szosa Maskat-Salala. Międzynarodowe lotnisko znajduje się w Maskat.

Handel zagraniczny


Oman głównie handluje ropa naftowa, miedzią, rybami, owocami i tytoniem. Główni partnerzy handlowi to: Japonia, Wielka Brytania, Singapur, USA i Zjednoczone Emiraty Arabskie.

Nauka


Nauka w Omanie kieruje minister kultury. Finansuje on też wydobycie ropy naftowej i dostawy wody pitnej. W Omanie znajduje się jeden uniwersytet mieszczący się w stolicy Omanu Maskacie.

 

Wikipedia

 

]]> Thu, 17 Nov 2011 21:54:58 +0100 Malediwy http://www.google.com

Malediwy – archipelag oraz państwo wyspiarskie o tej samej nazwie , położone na Oceanie Indyjskim, ok. 500 km na południowy zachód od południowego krańca Indii. W 1965 roku Malediwy uzyskały niepodległość, wcześniej były sułtanatem, najpierw pod protektoratem holenderskim, później brytyjskim. Po trzech latach proklamowano republikę (oficjalna nazwa to Republika Malediwów). Malediwy są krajem muzułmańskim.

Geografia


Archipelag to ok. 1190 wysepek osadzonych na 26 atolach koralowych narosłych na podmorskim łańcuchu wulkanicznym, ciągnącym się przez 820 km z północy na południe i 120 km ze wschodu na zachód, 202 z tych wysepek jest zamieszkanych. Łączna powierzchnia lądowa archipelagu to 298 km², mieszkańców 280 tys. (stan na rok 2004), co daje zagęszczenie 933 os./km²;. Na Malediwach występuje klimat równikowy wybitnie wilgotny, i dlatego jego średnia roczna suma opaów atmosferycznych wynosi 2130 mm a średnia roczna temperatura powietrza 27°C.
Stolica Malediwów – Malé, gdzie mieszka 1/4 ludności, jest jedynym ośrodkiem miejskim.
Malediwy leżą zaledwie dwa metry ponad powierzchnią poziomu morza i są zagrożone całkowitym zalaniem. Dlatego państwo to od lat zwraca się do największych i najpotężniejszych krajów świata o pomoc w ograniczaniu efektu cieplarnianego.

Podział administracyjny


Malediwy składają się z 26 naturalnych atoli, które podzielone są na 21 jednostek administracyjnych: 20 atoli administracyjnych i miasto stołeczne Malé.
Każdy z atoli administrowany jest przez naczelnika nominowanego przez prezydenta państwa.

Gospodarka


Gospodarka Malediwów oparta jest głównie na turystyce (28 % produktu krajowego brutto w 2008 roku), i rybołówstwie (tuńczyk). Rolnictwo to uprawa głównie palmy kokosowej, drzewa chlebowego i bananów. Przemysł jest bardzo słabo rozwinięty.

Informacje turystyczne


Pogoda: od grudnia do kwietnia – słonecznie i bezdeszczowo. Między majem i listopadem jest nadal ciepło, lecz niebo jest często zachmurzone i występują częste opady deszczu.
Najprościej dostać się na Malediwy drogą lotniczą. Wiele połączeń oferuje Wielka Brytania.
•    Malé – Stolica Malediwów, ma zaledwie ok. kilometra szerokości oraz dwa kilometry długości. Oficjalnie w Male mieszka ok. 65 000 ludzi. Jest ładnym i czystym miastem z wieloma meczetami, rynkami oraz labiryntem uliczek.
•    Kurorty – Jest ich ponad 70. Prawie wszyscy turyści przyjeżdżają tutaj, dla lagunowych plaż pokrytych białym piaskiem oraz licznych palm.
•    Hithadhoo – drugie pod względem wielkości miasto Malediwów, zarazem z jednym ze znanych kurortów wypoczynkowych.
•    Fuamulaku – samotna wyspa położona dokładnie na równiku. Jest wyjątkowo urodzajna, rosną tutaj ananasy, pomarańcze oraz mango.
•    Kudahuvadhoo – wyspa w południowej części Atolu Nilandhoo. Znajduje się tutaj kilka niezbadanych jeszcze przez archeologów ruin buddyjskich świątyń.

Informacje dla obywateli Polski


Od obywateli Polski nie są wymagane wizy, wystarczy ważny paszport, jednak dłuższy pobyt może wiązać się koniecznością uzyskania odpowiedniego pozwolenia od władz lokalnych.
Na Malediwach nie ma polskiej ambasady. Najbliższa placówka dyplomatyczna znajduje się w Nowym Delhi (Indie)

Transport samochodowy


Na Malediwach obowiązuje ruch lewostronny. Łącznie na archipelagu jest 88 km dróg, z czego na atolu: Male 60 km, Laamu 14 km i Addu 14 km.

 

Wikipedia

 

]]> Thu, 17 Nov 2011 21:45:03 +0100 Majorka http://www.google.com

Majorka, (hiszp. i kat. Mallorca) – największa w archipelagu Balearów wyspa hiszpańska na Morzu Śródziemnym o długości około 100 km i powierzchni 3600 km². Zamieszkuje ją około 815 000 mieszkańców. Głównym miastem wyspy jest Palma de Mallorca.
Wyspa jest zbudowana głównie z wapieni mezozoicznych. Wzdłuż północno-zachodnich wybrzeży wyspy rozciąga się skrasowiałe pasmo górskie Serra de Tramuntana, z najwyższym szczytem Puig Major, wznoszącym się na wysokość 1445 m n.p.m.. Drugim co do wysokości szczytem jest Puig Massanella - 1367 n.p.m.. Południowo-wschodnią część wyspy zajmuje wyżyna z rozwiniętą rzeźbą krasową, część centralna natomiast ma charakter nizinny. Leży w strefie klimatu śródziemnomorskiego z suchym latem i opadami w zimie sięgającymi 650 mm na rok.
W środkowej części wyspy, gdzie znajduje się urodzajna nizina, uprawia się winorośla, oliwki, figi, cytrusy i warzywa. Truskawki z Majorki należą do najlepszych na świecie. W górach Sierra de Mallorca prowadzi się wypas owiec. Na wyspie przeważa przemysł spożywczy i rzemiosło artystyczne (biżuteria, ceramika), nastawione na obsługę licznych turystów. Wyspa słynie ze swych kąpielisk i salin morskich.

Historia


W starożytności należała do Kartaginy i Rzymu, przejściowo była podbita przez Wandalów i Wizygotów, a później przez Arabów. W wyniku rekonkwisty od 1229 w posiadaniu Aragonii. W latach 1276–1349 stanowiła część samodzielnego Królestwa Majorki. Później znowu aragońska i hiszpańska. W latach 1838–1839 przez jakiś czas gościł na niej Fryderyk Chopin, co upamiętnia otwarte w 1929 muzeum kompozytora w miejscowości Valldemossa.

Podział administracyjny


Wyspa dzieli się na następujące gminy:
•    Alaró
•    Alcúdia
•    Algaida
•    Andratx
•    Ariany
•    Artà
•    Banyalbufar
•    Binissalem
•    Búger
•    Bunyola
•    Calvià
•    Campanet
•    Campos
•    Capdepera
•    Consell
•    Costitx
•    Deià
•    Escorca
•    Esporles
•    Estellencs
•    Felanitx
•    Fornalutx
•    Inca
•    Lloret de Vistalegre
•    Lloseta
•    Llubí
•    Llucmajor
•    Manacor
•    Mancor de la Vall
•    Maria de la Salut
•    Marratxí
•    Montuïri
•    Muro
•    Palma de Mallorca
•    Petra
•    Sa Pobla
•    Pollença
•    Porreres
•    Puigpunyent
•    Santa Eugènia
•    Santa Margalida
•    Santa Maria del Camí
•    Santanyí
•    Sant Joan
•    Sant Llorenç des Cardassar
•    Selva
•    Sencelles
•    Ses Salines
•    Sineu
•    Sóller
•    Son Servera
•    Valldemossa
•    Vilafranca de Bonany

 

Wikipedia

 

]]> Thu, 17 Nov 2011 21:31:32 +0100 Kuba http://www.google.com

Republika Kuby (nazwa oficjalna República de Cuba) - państwo w Ameryce Środkowej położone na Morzu Karaibskim w archipelagu Wielkich Antyli. Państwo to składa się z wyspy o nazwie Kuba, oraz szeregu otaczających ją mniejszych wysepek, z których największą jest Isla de la Juventud. Stolicą Kuby jest Hawana, a największe miasta to: Santiago de Cuba, Camagüey, Holguin, Guantánamo, Santa Clara.

Geografia


Długość granic: 0 (nie graniczy z żadnym państwem, Baza Guantanamo jest wydzierżawiona USA)
Długość wybrzeża: 3736 km
Najniższy punkt: 100 m n.p.m. (Morze Karaibskie)
Najwyższy punkt: Pico Turquino 2005 m n.p.m. Kuba to największa z wysp karaibskich, a na liście największych wysp świata zajmuje 15 miejsce. Większość wyspy zajmuje nizina. W południowo-zachodniej części wznoszą się wapienne góry Sierra de los Organos. Wzdłuż południowych wybrzeży ciągnie się łańcuch gór Sierra Maestra z najwyższym szczytem Turquino. Klimat równikowy wilgotny, latem i jesienią występują cyklony tropikalne. Rozróżnia się porę deszczową (od maja do października) oraz porę suchą (od listopada do kwietnia). Główne miasta : Hawana, Santiago de Cuba, Guantánamo, Bayamo, Santa Clara, Cienfuegos, Holguín, Camagüey, Pinar del Rio, Matanzas, Las Tunas, Trinidad.

Historia Kuby


Pierwotnie Kuba była zamieszkiwana przez plemiona przybyłe z Ameryki południowej przez Antyle. Pierwszymi mieszkańcami Kuby byli Indianie Guanahatabey, którzy przywędrowali na wyspę ok. 3000 r. p.n.e. W późniejszym okresie pojawiło się plemię Ciboney (Sibonejów) a następnie zachodnią i środkową Kubę zasiedlili Tainowie (Indianie Taino) (ok. 1100 r. p.n.e.). W okresie poprzedzającym kolonizację wyspę zamieszkiwało ponad 100 tys. Indian. Wyspa Kuba została odkryta przez Krzysztofa Kolumba podczas jego pierwszej wyprawy. 28 października 1492 Kolumb wylądował na wyspie nadając jej nazwę Juana (na cześć ówczesnego księcia Asturii - Jana). W 1511 Diego Velázquez de Cuéllar otrzymał zadanie podbicia Kuby, czego dokonał w krótkim czasie, łamiąc opór tubylców. W następnych latach Velázquez założył kilka kubańskich miast. W 1521 Kuba została włączona do wicekrólestwa Nowej Hiszpanii. Kolonizacja w ciągu 50 lat doprowadziła do całkowitej zagłady miejscowej ludności (1560). Ponieważ na wyspie powstawało coraz więcej plantacji trzciny cukrowej i brakowało rąk do pracy, zaczęto sprowadzać murzyńskich niewolników z Afryki. Dalszy rozwój wyspy w XVII i XVIII wieku spowodował powstanie tam centrum handlu niewolnikami, a także nowych upraw plantacyjnych tytoniu i kawy. W 1762 Kuba została zdobyta przez Anglię, która po roku oddała ją Hiszpanii za Florydę. Zakaz importu niewolników wprowadzono w 1865, jednak samo niewolnictwo zniesiono dopiero w 1880. W 1894 wybuchło trwające z przerwami 30 lat powstanie niepodległościowe. José Martí, kubański bohater narodowy, wylądował na wyspie 11 kwietnia 1895 ze zbrojnym oddziałem kubańskich emigrantów. Jego celem było wywołanie antyhiszpańskiego powstania i zdobycie niepodległości. Przeciwstawiał się on również amerykańskim planom aneksji Kuby. Zginął w bitwie z oddziałami hiszpańskimi pod Dos Rios. W 1898 w wyniku wojny morskiej amerykańsko-hiszpańskiej i interwencji USA doszło do zajęcia wyspy. 12 sierpnia 1898 Hiszpania rozpoczęła rokowania o pokój, który zawarto 10 grudnia 1898 w Paryżu. USA objęły Kubę faktycznym protektoratem, nie doprowadzając do jej niepodległości. Protekcja USA wymusiła na Hiszpanii rezygnację ze spłaty długu ciążącego na kolonii. W 1902 proklamowano niepodległą republikę, nadal nadzorowaną przez USA, które miały znaczne wpływy na politykę tego państwa aż do 1956. Polegało to między innymi na wymuszeniu przyjęcia tzw. "poprawki Platta" (pozostającej w mocy do 1934), która zapewniała kontrolę USA nad polityką rządu kubańskiego, a także zapewniała USA prawo do posiadania bazy wojskowej Guantanamo. W okresie międzywojennym miały miejsce napięcia społeczne spowodowane kryzysem na rynku cukru, jednego z podstawowych towarów eksportowych Kuby. Doprowadziło to do objęcia władzy przez dyktatora generała Machado y Moralesa w 1925. Został on obalony w 1933 w wyniku wojskowego zamachu stanu (tzw. bunt sierżantów kierowany przez Fulgencio Batistę). W latach 1940-1944 prezydentem Kuby był proamerykański Fulgencio Batista. Wskutek porażki w wyborach w 1952 doprowadza on do zamachu stanu i zostaje dyktatorem. Od 1956 nasiliły się ruchy opozycyjne. Część z nich przekształciła się w ruch partyzancki (tzw. Ruch 26 Lipca) pod kierownictwem Fidela Castro. Walka partyzancka doprowadziła do upadku Batisty i wkroczenia partyzantów do Hawany 1 stycznia 1959. Castro został premierem. Znacjonalizował przemysł, banki i skonfiskował własność amerykańskich firm i obywateli. Doprowadził także do realizacji reformy rolnej, przeprowadzonej bez odszkodowania (na mocy ustaw z 1959 i 1963) za utracone tereny. W 1961 rozpoczęto także kampanię alfabetyzacji, majcą na celu upowszechnienie umiejętności czytania i pisania. Po pewnym czasie Kuba rządzona przez Castro nawiązała sojusz z ZSRR. 17-19 kwietnia 1961 doszło do zorganizowanej przez CIA inwazji uchodźców kubańskich w Zatoce Świń. Okazała się ona całkowitym fiaskiem, a w rezultacie nacjonalizacji i konfliktu Stany Zjednoczone zerwały stosunki dyplomatyczne z Kubą. W 1962 USA wprowadziły embargo handlowe i blokadę morską Kuby i wpisały to państwo na listę krajów popierających terroryzm. W październiku 1962 miał miejsce kryzys kubański, mający swoje źródło w obecności wojskowej ZSRR na wyspie, który nieomal doprowadził do wybuchu wojny światowej. W 1961 na Kubie wprowadzono system monopartyjny, jedynym legalnie działającym ugrupowaniem politycznym stała się Komunistyczna Partia Kuby. Od 1959 rozpoczęła działalność opozycja działająca przeciwko rządom Fidela Castro, która w połowie lat 60. nabrała charakteru konspiracji i antykomunistycznej partyzantki. Jej siedzibą stał się masyw górski Escambray, gdzie dochodziło do starć z wojskiem i policją, chcących zlikwidować opór sił opozycyjnych. Opór opozycji został złamany w kilka lat po przejęciu władzy w 1959, w efekcie musiała ona kontynuować działalność na emigracji. W latach 60. i 70. Kuba była militarnie, gospodarczo i finansowo wspierana przez ZSRR, a w roku 1972 przystąpiła do RWPG. Zdecydowana większość obrotów handlowych, od 80 do 85%, stanowiły transakcje z członkami tej organizacji zrzeszającej kraje bloku wschodniego. Jednocześnie wprowadzano w życie nierealne projekty gospodarcze, od 1968 rozpoczęto program przekształcenia Kuby w światowego potentata w produkcji cukru (w założeniach miało to rozwiązać problemy ekonomiczne i stanowić początek industrializacji), który jednak wraz z innymi niecelowymi inwestycjami pogłębiał stopniowo problemy gospodarcze. Narastający kryzys gospodarczy został spowodowany głównie upadkiem bloku wschodniego, będącym głównym rynkiem zbytu (87% eksportu), utratą ogromnych dotacji ZSRR w postaci pomocy surowcowej, wojskowej i żywnościowej (do 1980 ZSRR przekazał Kubie świadczenia o wartości ok. 100 miliardów[1] dolarów), "burzą stulecia" (szacuje się, że straty nią spowodowane wyniosły ok. 1 mld dolarów) oraz nasileniem amerykańskiej blokady wyspy, spadkiem cen cukru i niklu (dwa główne towary eksportowe Kuby) na światowych rynkach, oraz spadającym poziomem i niskim zróżnicowaniem produkcji krajowej. Czynniki te doprowadziły w rezultacie do upadku nieefektywnej gospodarki planowej w 1991, szybkiego wzrostu bezrobocia (z 8% do 36,5%), i praktycznie zahamowania wzrostu gospodarczego na Kubie. W 1974 Kuba została członkiem ruchu państw niezaangażowanych. W 1976 uchwalono kubańską konstytucję, zezwolono także na pierwsze po rewolucji wybory pośrednie do parlamentu. Działania te zmierzały do zinstytucjonalizowania rewolucji, jednak pełnię władzy politycznej i wojskowej uzyskał ostatecznie Fidel Castro. W latach 70. Kuba podejmowała działania mające rozszerzyć rewolucję (tzw. eksport rewolucji), organizując, wspierając wojskowo, wywiadowczo (m.in. przez wysyłanie agentów[1]) i logistycznie ruchy partyzanckie o charakterze marksistowskim w Ameryce Łacińskiej, m.in. w 1979 w Nikaragui i w 1980 na Grenadzie. Władze kubańskie wspierały także prokomunistyczne ugrupowania w Azji i Afryce - szczególne zaangażowanie wojskowe Kuby miało miejsce od 1975 w Angoli. W 1992 Fidel Castro doprowadził do zmian w konstytucji, które dawały mu prawo do wprowadzenia stanu wyjątkowego i wprowadziła bezpośrednie wybory do parlamentu (obowiązujące od 1993), które jednak nadal nie dopuszczały opozycji do wyborów. Konstytucja określiła również prywatną działalność gospodarczą oraz swobodę praktykowania religii. Kryzys wymusił reglamentację żywności począwszy od 1993, a gospodarce kubańskiej zaczął doskwierać brak ropy. W 1994 podjęto działania, mające pozyskać kapitały zagraniczne, w celu rozwiązania coraz większych problemów gospodarczych. Starania te zakończyły się podpisaniem porozumień handlowych i inwestycyjnych z krajami członkowskimi Unii Europejskiej w 1996. Od 1997 reformy te przyniosły pewne sukcesy gospodarcze (m.in. spadek bezrobocia do poziomu 4-5%), a do 2000 skończyły się problemy z ropą naftową (krajowe wydobycie tego surowca pokrywa jedynie 20% zapotrzebowania Kuby), dostarczaną gł. przez Wenezuelę w zamian za leczenie Wenezuelczyków na wyspie (Kuba ma najwięcej lekarzy przypadających na jednego obywatela). Od czasu zmiany ustroju wielu Kubańczyków w sposób legalny lub nie starało się wyemigrować do USA. Pierwsza fala emigracji nastąpiła po przejęciu władzy przez Castro, druga w latach 1965-1973 (300 tys.), a następna duża fala to zaplanowana przez Castro na początku lat 80. XX wieku akcja wypuszczenia przeciwników systemu. Opuściło wtedy Kubę w kierunku Florydy ponad 120 tys. emigrantów (marielitos od portu Mariel z którego wypływali). Władze ze względów propagandowych dołączyły do grup uciekinierów drobnych przestępców i pacjentów zakładów psychiatrycznych. Ogółem, od roku 1959 do 2000, Kubę opuściło z powodów politycznych lub ekonomicznych około 1,5[1] miliona ludzi. Porozumienie z 1995 podpisane przez Kubę ze Stanami Zjednoczonymi (regulujące kwestie embarga gospodarczego), zapobiegło kolejnemu kryzysowi migracyjnemu. W 1998 wyspę odwiedził papież Jan Paweł II, co spowodowało uregulowanie wzajemnych relacji między państwem a Kościołem oraz poprawiło niekorzystny wizerunek Kuby za granicą. Kolejne lata stały pod znakiem nieudanych prób normalizacji stosunków z USA, pogorszone konfliktem wokół Eliana Gonzaleza, zestrzeleniem dwóch amerykańskich awionetek, wciąż zdarzającymi się represjami kubańskich dysydentów i naciskami antycastrowskiego lobby kubańskiego z Florydy.

Demografia


Główną grupą etniczną stanowią mulaci (51%), następnie biali (37%), czarni (11%) i Chińczycy (1%). Kuba liczy ponad 11 milionów mieszkańców. Nie ma wśród dzisiejszej ludności Kuby potomków jej rdzennego ludu Arawak. Na Kubie odnotowuje się najniższą liczbę urodzeń w Ameryce Łacińskiej (1,6 dziecka na kobietę). Jedną z przyczyn jest możliwość darmowego usuwania ciąży (usuwana jest co 3 ciąża). Kontakty homoseksualne są legalne na Kubie. Pod koniec lat osiemdziesiątych Fidel Castro i przewodnicząca Kubańskiej Federacji Kobiet (Federación de Mujeres Cubanas) Vilma Espín wypowiedzieli się oficjalnie przeciwko dyskryminacji gejów i lesbijek.

Ustrój polityczny


Kuba oficjalnie jest republiką, z obowiązującą konstytucją z 1976, znowelizowaną w 1992. Na określenie ustroju kubańskiego politolodzy używają również zwrotu "republika socjalistyczna", jest to jednak realny socjalizm a nie zachodnia socjaldemokracja. Władzę ustawodawczą sprawuje 1-izbowy parlament - Zgromadzenie Narodowe Władzy Ludowej (Asamblea Nacional del Poder Popular), który co 5 lat wybierany jest w wyborach powszechnych i bezpośrednich. Kierownictwo państwowe sprawuje naczelny organ władzy, 31-osobowa Rada Państwa, wybierana przez parlament raz na okres jego 5-letniej kadencji. Rada Państwa kontroluje rząd i może zastępować parlament w zakresie jego działalności. Przewodniczący Rady Państwa (odpowiednik prezydenta), którym nieprzerwanie od 1976 jest Fidel Castro (równolegle przywódca Kubańskiej Partii Komunistycznej), jest jednocześnie premierem rządu i głową państwa. Przewodniczący Rady Państwa wybierany jest przez Zgromadzenie Narodowe na okres pięcioletni, bez limitu sprawowanych kadencji. Władzę wykonawczą sprawuje rząd, który jest powoływany przez parlament na wniosek przewodniczącego Rady Państwa. Rząd odpowiada przed parlamentem za wszelkie podejmowane decyzje. Na Kubie funkcjonuje system monopartyjny. Rząd zdominowany jest przez kubańską partię komunistyczną Partido Comunista de Cuba (PCC). Obecnym przywódcą PCC jest Fidel Castro. Komunistyczna Partia Kuby zrzesza ok. 80% ludności Kuby. Funkcjonują także Komitety Obrony Rewolucji Comites de Defensa de la Revolucion (CDR), założone w 1960. Na Kubie i na emigracji działają różne organizacje polityczne, zrzeszające dysydentów kubańskich, walczące o pluralizm, rzeczywiste zmiany polityczne w kraju i reformy gospodarcze. Najważniejsze z nich to Partia Praw Człowieka (Partido Pro-Derechos Humanos, założona w 1988), Kubańska Platforma Demokratyczna (Platforma Democratica Cubana, CDP, założona w 1990), Kubańskie Porozumienie Demokratyczne (Concertacion Democratica Cubana, CDC, założona w 1991), Partia Solidarności Demokratycznej (Partido Solidaridad Democratica, PSD, powstała w 1993), Kubańska Partia Ortodoksyjna (Partido Cubano Ortodoxo, PCO, powstała w 1999). Związki zawodowe skupione są w Centrali Pracujących Kuby (Central de Trabajedores de Cuba, CTC), pierwotnie założonej w 1939, przekształconej według wzorów marksistowskich w 1961.

Media


Oficjalnym organem prasowym Komitetu Centralnego del Partido Comunista de Cuba jest dziennik Granma.
Na Kubie dostęp do przeglądarek internetowych jest zablokowany. Można odbierać jedynie pocztę internetową, która jest cenzurowana do około 2 tygodni, w takim też okresie odbierane są wiadomości w obie strony.

Fragmenty konstytucji kubańskiej


Kubańska konstytucja stwierdza, że: Kuba jest niezależnym i suwerennym państwem socjalistycznym. Nazwa państwa kubańskiego brzmi Republika Kuby. Konstytucja Kuby określa zasady systemu jednopartyjnego (mimo iż dozwolone jest istnienie innych partii politycznych, które jednak mają one marginalny wpływ na politykę, a częściej ich role spełniają związki zawodowe) stwierdzając również: Komunistyczna Partia Kuby (...) jest najwyższą siłą przewodnią społeczeństwa i państwa. Konstytucja gwarantuje wolność słowa i zgromadzeń, jednak artykuł 62 konstytucji kubańskiej stwierdza: żadna z powyższych wolności przyznanych obywatelom nie może być wykorzystywana przeciw (...) istnieniu i celom państwa socjalistycznego, lub przeciw decyzji Ludu Kuby o budowie socjalizmu i komunizmu. Naruszanie tej zasady może być karane prawnie.

Podział administracyjny


Kuba jest podzielona na czternaście prowincji i jeden specjalny okręg administracyjny.

1. Isla de la Juventud
2. Pinar del Río
3. La Habana
4. Ciudad de la Habana
5. Matanzas
6. Cienfuegos
7. Villa Clara
8. Sancti Spíritus
9. Ciego de Ávila
10. Camagüey
11. Las Tunas
12. Granma
13. Holguín
14. Santiago de Cuba
15. Guantánamo

Religie


Na podstawie zmiany w konstytucji z dnia 12 lipca 1992 Kuba przestała mieć status państwa ateistycznego i stała się państwem świeckim. Miało to umożliwić również obywatelom wierzącym członkostwo w Partii Komunistycznej (PCC). Główną religią jest katolicyzm (85%), a obok niego tzw. Santería. W ostatnich latach powstały również wspólnoty protestanckie (2%), a także świadków Jehowy (1,5%).

Gospodarka


Gospodarka Kuby jest prawie całkowicie upaństwowiona. Dochód narodowy na 1 mieszkańca 4 000 USD (2006). (W Polsce 14,100 USD (2006)). Inflacja 5% (2006). Struktura zatrudnienia: usługi 60,6%, przemysł 19,4%, rolnictwo 20% (W Polsce: rolnictwo 16,1%, przemysłu 29%, usług 54,9%). Państwo rolniczo-przemysłowe nastawione na uprawę trzciny cukrowej, tytoniu, kawy, ryżu, bananów, warzyw i ziemniaków. Posiada wiele bogactw naturalnych, m.in.: rudy niklu (ok. 33% zasobów światowych), miedzi, chromu, manganu, żelaza, kobaltu, berylu, złota srebra, krzemu, oraz złoża ropy naftowej. Rozwinięty przemysł hutniczy, metalowy, chemiczny i elektrotechniczny. Handel zagraniczny: eksportuje się głównie cukier, minerały, tekstylia, żywność, obuwie, cement, stal, radioodbiorniki, wyroby tytoniowe, nawozy sztuczne, chemikalia, autobusy m.in. do Holandii, Rosji, Hiszpanii, Niemiec i Chin. Importuje się paliwa, maszyny, żywność. Obroty towarowe z zagranicą (2006) - eksport: 2,956 mld USD, import: 9,510 mld USD. Zadłużenie zagranicze w 2006: 15,15 mld USD (oraz około 15-20 mld USD zadłużenia wobec Rosji).

 

Wikipedia

 

]]> Thu, 17 Nov 2011 21:14:52 +0100 Kenia http://www.google.com

Kenia (Kenya, Republika Kenii, ang. Republic of Kenya, sua. Jamhuri ya Kenya) - państwo we wschodniej Afryce nad Oceanem Indyjskim. Państwo graniczy z Etiopią, Somalią, Sudanem, Tanzanią i Ugandą. Stolicą Kenii jest Nairobi.

Ustrój polityczny


Kenia jest republiką i członkiem brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Konstytucja została uchwalona w 1963 i była wielokrotnie modyfikowana, ostatnio 1997. Głową państwa jest prezydent wybierany w głosowaniu powszechnym na 5-letnią kadencję. prezydent mianuje wiceprezydenta. Władza ustawodawcza należy do jednoizbowego Zgromadzenia Narodowego liczącego 222 deputowanych, w tym 210 wybieranych w wyborach powszechnych na 5-letnią kadencję i 12 mianowanych przez prezydenta na wniosek partii politycznych. Organem władzy wykonawczej jest rząd powoływany przez prezydenta spośród członków parlamentu. Od grudnia 1991 system wielopartyjny.

Geografia


Kenia jest krajem położonym we wschodniej Afryce nad Oceanem Indyjskim. Graniczy od północy z Somalią, Etiopią i Sudanem, od zachodu z Ugandą, a od południa z Tanzanią. Powierzchnia całkowita: 582 650 km2 Całkowita długość granic: 3 446 km Długość wybrzeża: 536 km

Graniczy z państwami:


* Etiopia 830 km
* Somalia 682 km
* Sudan 232 km
* Tanzania 769 km
* Uganda 933 km

Ukształtowanie powierzchni Kenii jest zróżnicowane, większą jej część stanowi płaskowyż, obniżający się od zachodu z wysokości ok. 2000-3000 m, ku wschodowi do wysokości ok. 500 m n.p.m. Zachodnią część płaskowyżu rozcina Wielki Rów Wschodni, który stanowi część systemu Wielkich Rowów Afryki. W obrębie rowu wznoszą się masywy wulkaniczne, najwyższe to: Kenia (5199 m) i Elgon (4321 m - w Kenii najwyższy szczyt Sudek - 4302 m). Na zachodzie znajduje się kotlina Jeziora Wiktorii. Wzdłuż wybrzeża ciągnie się wąska nizina nadmorska o szerokości miejscami dochodzącej do 200 km, linia brzegowa jest mało urozmaicona.

Najwyższe góry:
* Masyw Kenia (Batian) 5250 m n.p.m.
* Masyw Elgon (Sudek) 4302 m n.p.m.
* Aberdare (Ol Doinyo Lesatima) 3999 m n.p.m.
* Cherangani (Chemnirot) 3581 m n.p.m.
* Sekerr (Mtelo) 3334 m n.p.m.
* Mau (Melili) 3098 m n.p.m.

Klimat


Kenia znajduje się w zasięgu klimatu równikowego monsunowego ze stosunkowo wyrównanym przebiegiem temperatur w ciągu całego roku. Na wybrzeżu, w pasie do 40 km i w górach - wilgotny, na pozostałym obszarze - suchy. Średnia roczna suma opadów wzrasta z północnego wschodu na południowy zachód od 150 do 1000 mm, w południowej części wybrzeża wielkość opadów sięga 1200 mm rocznie, w wyższych piętrach gór nawet do 1500 mm. Na nizinnym wschodzie występuje tylko jedna pora deszczowa, od kwietnia do czerwca, na pozostałym obszarze dwie pory deszczowe, głównie od marca do maja, druga pora deszczowa jest krótsza, występuje w listopadzie-grudniu. Średnia temperatura miesięczna od 25-28°C na wybrzeżu do 15-19°C w górach (w wyższych piętrach chłodniej).

Stosunki wodne


Sieć rzeczna jest słabo rozwinięta, główne rzeki to: Tana i Galana; na północy i wschodzie występują rzeki okresowe; w strefie zapadliskowej występują liczne jeziora, największe to Jezioro Turkana, na zachodzie Jezioro Wiktorii (większa część jeziora znajduje się na terytorium Tanzanii).

Najdłuższe rzeki:
* Tana 708 km
* Athi-Galana-Sabaki 547 km
* Suam-Turkwel 354 km
* Arror-Kerio 350 km
* Ewaso Ngiro (północna) 330 km
* Mara 290 km
* Nzoia 258 km
* Voi 210 km
* Ewaso Ngiro (południowa) 140 km

Największe wodospady:
* Gura 273 m
* Kindaruma (Seven Forks) 135 m
* Nyahururu (Thomson's Falls) 73 m
* Swift-Rutherford 67 m

Flora i fauna


Na nizinie nadmorskiej roślinność sawannowo-leśna, we wnętrzu kraju stepy lub suche sawanny, na wschodzie od Jeziora Turkana roślinność półpustynna i pustynna, wilgotne sawanny w południowo-zachodniej części kraju. Na obszarach wyżej wzniesionych na wysokości ok. 2000-3000 m występują wiecznie zielone lasy, w najwyższych piętrach gór zarośla i roślinność alpejska. Liczne parki narodowe (m.in. Masai mara, Kenia, Elgon, Meru, Tsavo West, Tsavo East) i rezerwaty przyrody. Dominuje fauna typowa dla afrykańskiej sawanny oraz świetlistych lasów podzwrotnikowych. Z ssaków występują m.in.: słoń afrykański, nosorożec czarny, bawół afrykański, żyrafa, zebra, lew, lampart, gepard, wiele gatunków antylop (m.in. gnu, eland, kudu, impala, gazele), w sąsiedztwie wód - hipopotam. Bogata ornitofauna, m.in.: sekretarz, sęp, marabut, perlica, czapla, ibis, bogactwo gatunków leśnych, zróżnicowana i bogata fauna bezkręgowców, zwłaszcza owadów.

Główne miasta
* Nairobi
* Mombasa
* Kisumu
* Nakuru
* Eldoret

Historia i polityka


W VII-X wieku terytoria przybrzeżne opanowane były przez Arabów z Półwyspu Arabskiego. Pierwszymi Europejczykami w Kenii byli Portugalczycy, którzy przybyli do Mombasy w 1498 r. Od 1505 r. Portugalczycy zaczęli kolonizować wybrzeża Kenii, ściągając trybut od miejscowych plemion i kontrolując handel na Oceanie Indyjskim. Na początku XVIII w. Portugalczycy zostali wyparci z Kenii przez Arabów. Ci kontrolowali całe wybrzeże dzisiejszej Kenii i Tanzanii ze swej stolicy w Zanzibarze. W 1895 r. Brytyjczycy utworzyli Brytyjską Afryką Wschodnią, która oprócz Kenii obejmowała także Ugandę. W 1920 utworzono kolonię brytyjską. Kolonia miała swoje zgromadzenie parlamentarne, lecz miejscowa ludność afrykańska była pozbawiona swoich przedstawicieli aż do roku 1944. W reakcji na to powołano w 1921 Stowarzyszenie Młodych Kikuju. Stowarzyszenie to przekształciło się później w Afrykański Związek Kenii (KAU). W 1947 r. na jego czele stanął Jomo Kenyatta. W 1952 r. wybuchło Powstanie Mau Mau, wymierzone przeciwko brytyjskim rządom. Zostało stłumione w 1959 r., lecz było to pyrrusowe zwycięstwo Brytyjczyków. W 1963 r. Kenia uzyskała niepodległość. Jej pierwszym prezydentem został w 1964 r. Jomo Kenyatta reprezentujący Afrykański Narodowy Związek Kenii (KANU). KANU od 1969 stało się jedyną legalną partią, po tym jak zdelegalizowano Związek Ludowy Kenii (KPU). W 1978 r. Kenyatta zmarł, a jego następcą został dotychczasowy wiceprezydent Daniel arap Moi. W 1982 r. znowelizowano konstytucję, na mocy, której Kenia stała się państwem jednopartyjnym. W tym samy roku doszło do nieudanego zamachu stanu, który szybko został zdławiony. W wyniku nacisków międzynarodowych w 1991 r. znowelizowano konstytucję, zezwalając na tworzenie partii. W 1992 KANU wygrało wybory parlamentarne, a Moi został ponownie wybrany na prezydenta, lecz opozycja zyskała łącznie 45% miejsc w parlamencie. Pięć lat później KANU nieznacznie wygrało wybory, a Moi ponownie został prezydentem. W wyborach prezydenckich i parlamentarnych w 2002 r. zwyciężył Mwai Kibaki i jego partia , były wiceprezydent, który pokonał Uhuru Kenyattę, syna pierwszego prezydenta Kenii, popieranego przez Moi i KANU. 27 grudnia 2007 r. Kibaki ponownie wygrał wybory prezydenckie. Opozycja pod przywództwem Raily Odingi wygrała wybory do parlamentu i zakwestionowała wynik wyborów prezydenckich, oskarżając władze o fałszerstwa. Międzynarodowi obserwatorzy stwierdzili, iż wybory nie spełniały standardów demokratycznych. Wybuchły zamieszki, przede wszystkim na zachodzie kraju, bastionie zwolenników Odingi. Zginęło 300 osób, a ponad 250 tys. musiało opuścić swoje domy.

Gospodarka


Kraj rolniczy z rozwijającym się przemysłem przetwórczym i usługami. Rolnictwo wytwarza 30% produktu krajowego brutto, daje ponad 70% wartości eksportu, zatrudnia 76% zawodowo czynnych. Grunty orne zajmują tylko 4% powierzchni kraju. Znaczne dochody z turystyki - 467 mln dolarów amerykańskich (2000).

Demografia


Kenia liczy ok. 33,83 mln mieszkańców (2005) Średnia gęstość zaludnienia: 56 osób/km2 Przyrost naturalny: 2,56% (2005) Analfabetyzm w kraju wynosi ok. 4,9%

Struktura etniczna


Kenia jest bardzo zróżnicowanym krajem pod względem etnicznym. Napięcia pomiędzy różnymi grupami etnicznymi są jednym z wielu kenijskich problemów. Około 65% ludności Kenii stanowią ludy Bantu (Kikuju, Luhja, Meru, Kamba) zamieszkujące południową część wyżyn i wybrzeże. Na północnym wschodzie i wschodzie zajmują ludy kuszyckie (Somalijczycy, Boran). Ponadto ludy nilockie (Turkana, Masajowie), w miastach grupy Azjatów, Arabów i Europejczyków (głównie Brytyjczyków).

* Kikuju 21%
* Luhya 14%
* Luo 13%
* Kamba 11%
* Kalendżin 11%
* Niloci (Turkana, Masajowie); kuszyci (Somalijczycy, Borana, Galla) razem 29%
* Azjaci (0,6%)
* Europejczycy 0,3%
* Arabowie 0,3%

Religie


Różne źródła ukazujące strukturę religijną kraju znacznie różnią się, co do danych wobec siebie, stwierdzić można jednak, że w Kenii przeważają chrześcijanie, (głównie katolicy i protestanci z niewielką grupką wyznającą prawosławie), spora grupa praktykuje tradycyjne wierzenia animistyczne oraz islam.

Struktura religijna wg różnych źródeł:
* chrześcijanie
- protestanci: 19-45%
- katolicy: 26,4-33%
- prawosławni: ok. 2%
* muzułmanie: 6-10%
* animiści 10-50%

Języki


Językami urzędowymi w Kenii są język angielski i język suahili. Oprócz tego występują liczne tubylcze języki regionalne.

 

Wikipedia

 

]]> Thu, 17 Nov 2011 20:56:27 +0100 Holandia http://www.google.com

Holandia lub Niderlandy (niderl. Nederland) to europejska część Królestwa Niderlandów (niderl. Koninkrijk der Nederlanden), tworzonego także przez Arubę i Antyle Holenderskie. Holandia jest monarchią konstytucyjną położoną w zachodniej części Europy nad Morzem Północnym, które oblewa ją od północy i zachodu. Graniczy na południu z Belgią oraz na wschodzie z Niemcami. Aktualne granice zostały wytyczone w roku 1839. Holandia jest krajem gęsto zaludnionym. Ponad połowa jej terytorium leży poniżej poziomu morza. Państwo jest znane ze swoich wiatraków, sera, chodaków, tulipanów, rowerów oraz wysokiego poziomu tolerancji dla różnych odmienności wśród społeczeństwa - liberalnych praw dotyczących narkotyków, prostytucji, aborcji, eutanazji oraz związków między osobami tej samej płci. W Holandii swoją siedzibę ma Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii, Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości oraz Międzynarodowy Trybunał Karny.

Kwestia nazewnictwa
Chociaż powszechnie państwo to nazywa się Holandią, określenie to jest bardzo nieprecyzyjne, gdyż prowincje Holandia Północna i Holandia Południowa to tylko dwa z dwunastu regionów. Chociaż KSNG dopuszcza zarówno wariant Holandia, jak i Niderlandy, na stronie ambasady znajdziemy wyłącznie tę drugą nazwę.Rzeczpospolita Polska w umowie z 1996 roku uznała oficjalną nazwę państwa jako "Królestwo Niderlandów", pozostawiając jednocześnie nazwę potoczną geograficzną "Holandia" (w użyciu np. Holender, ser holenderski).

Ustrój polityczny
Królestwo Niderlandów od 16 marca 1815 jest monarchią konstytucyjną, na czele państwa stoi król (obecnie królowa Beatrix). Król (królowa) mianuje szefa rządu, wywodzącego się najczęściej ze zwycięskiego ugrupowania - jest on szefem egzekutywy. Do zadań królowej oprócz reprezentowania państwa na zewnątrz należy wygłaszanie corocznego orędzia, w którym przedstawia główne cele i zamierzenia rządu na najbliższy rok (nie ma ona jednak prawa samodzielnie dokonywać w nich zmian). Premier kieruje polityką wewnętrzną i zagraniczną państwa. Rolę władzy ustawodawczej odgrywa dwuizbowy parlament - Stany Generalne (Staten-Generaal), przy czym faktyczne znaczenie posiada jedynie izba niższa (Tweede Kamer). Senat (Eerste Kamer) pełni funkcję reprezentacyjną i ewentualnie może opóźniać wejście w życie ważnych ustaw. System polityczny Holandii jest wyjątkowo stabilny.

Wody
Kraj leży w dorzeczu trzech rzek: Renu, Mozy i Skaldy. Długą tradycję (od XIII wieku) ma tu osuszanie terenów nadmorskich, jezior i zatok. W 1932 powstał zbiornik sselmeer w wyniku odcięcia tamą Afsluitd?k zatoki Zuiderzee od Morza Północnego. Do największych przedsięwzięć, mających na celu ochronę wybrzeży Zelandii, należy realizacja zadań w ramach Planu Delta. Jego wykonanie w latach 1958-1986 pozwoliło na odgrodzenie tamamigroblami (wyposażonymi w śluzy) ujść Renu, Mozy i Skaldy Wsch. od M. Północnego. W wyniku osuszania powierzchnia kraju zwiększyła się z 33,6 tys. km2 (1960) do 41,5 tys. km2 (1992). Ważne szlaki komunikacyjne stanowią kanały śródlądowe (długość ok. 5 tys. km) m.in. Księżniczki Małgorzaty, Over?ssel i Amsterdam-Ren.

Gleby
Na obszarze De Peel między Brabancją Północną a Limburgią występują gleby torfowisk wysokich. Na obszarze nizin nadmorskich gleby torfowisk niskich. Na północ od Renu - gleby bielicowe. W pd.-wsch. części kraju na niewielkiej powierzchni - gleby płowe. W zachodniej części ciemne gleby ziemne powstałe na podłożu piaszczystym. Na terenach polderów - marsze oraz gleby brunatne i płowe. Większość gleb w ten sposób została wysuszona, po czym zyskano urodzajne gleby.

Klimat
Klimat Holandii jest morski, umiarkowany i ciepły. Średnia temperatura stycznia wynosi od 1oC na wschodzie do 3oC na zachodzie. Natomiast w lipcu od 17oC do 19oC, w głębi kraju do 20oC. Mała amplituda roczna temperatur jest wynikiem zachodnich i południowo-zachodnich wiatrów, które łagodzą upały i chłody zimowe. Średnia roczna opadów wynosi 750 mm. Częstym zjawiskiem są mgły.

Gospodarka
Wielu historyków uważa, że to właśnie w Holandii narodził się kapitalizm. Współcześnie Holandia jest gospodarką rynkową z przeważającą własnością prywatną, ale o wysokim poziomie redystrybucji dochodów poprzez podatki, w 2006 wynoszącym 39% PKB. Holandia jest nominalnie szesnastą gospodarką świata, a po zmierzeniu parytetem siły nabywczej dwudziestą drugą. PKB per capita w 2006 roku wynosiło nominalnie 40 tys. 571 dolarów (10. miejsce na świecie), a po zmierzeniu parytetem siły nabywczej 31 tys. 700 dolarów (18. miejsce). Holandia ma też stosunkowo niski wskaźnik Giniego, czyli poziom rozpiętości w dochodach, wynoszący 32. Holandia jest trzecim po Stanach Zjednoczonych i Francji eksporterem żywności, mimo iż w rolnictwie zatrudnionych jest tylko 4% społeczeństwa. Jest także piątym na świecie wydobywcą gazu ziemnego. Port w Rotterdamie jest drugim na świecie, a pierwszym w Europie pod względem tonażu przeładowywanych towarów. Znane firmy holenderskie to między innymi Heineken, Shell, Nationale-Nederlanden i Philips. Bardzo ważną rolę w gospodarce Holandii odgrywają tulipany. W Holandii kładzie się ogromny nacisk na ekologię: wykorzystanie alternatywnych źródeł energii, zakładanie w samochodach instalacji gazowych itp.

Demografia
Holandia jest 15. najgęściej zaludnionym krajem świata. Oficjalna liczba 393 osób na kilometr kwadratowy rośnie aż, do 482, jeśli wziąć pod uwagę, że 20% powierzchni zajmują zbiorniki wodne. Według rządowego biura statystycznego CBS Statline, 80,8% obywateli Holandii ma pochodzenie wyłącznie holenderskie, 8,7% - inne europejskie, 2,2% tureckie, 1,9% marokańskie, 6,4% - inne. Jednak statystyka ta nie obejmuje całego Królestwa Niderlandów, tj. Aruby i Antyli Holenderskich, w których większość stanowią osoby pochodzenia afrokaraibskiego. W Holandii nie ma miast o wielkości miliona mieszkańców lub większych, ale 'cztery wielkie miasta', jak się o nich mówi (Amsterdam, Rotterdam, Haga oraz Utrecht), wraz z otaczającymi je mniejszymi miastami można uznać pod wieloma względami za jedno miasto. Aglomeracja ta nazywana jest Randstad ('koło miast'), z rolniczym 'zielonym sercem' (het Groene Hart) pośrodku.

Religia
Najważniejszymi religiami są chrześcijaństwo (katolicyzm - 27%, protestantyzm - 18%) i islam (6%). Dwoma największymi kościołami w Holandii są Kościół katolicki i Kościół Protestancki w Holandii (PKN); pozostałe kościoły mają bardzo mało wiernych. 47% Holendrów nie należy do żadnej wspólnoty religijnej. Do tego, większość osób należących do kościołów nie praktykuje. Szacuje się, że około 20% mieszkańców Holandii, co najmniej raz w roku odwiedza jakąś świątynię w celach religijnych. W Holandii bardzo wiele kościołów katolickich i protestanckich pełni inne funkcje niż sakralne: są wśród nich muzea, galerie sztuki, kluby, parking dla rowerów itd. Do lat sześćdziesiątych XX wieku większość stanowili protestanci, a dokładniej kalwiniści. 1/3 stanowili katolicy. Północ była tradycyjnie protestancka, podczas gdy na południu większość stanowili katolicy. Do dzisiaj w Holandii istnieją małe grupy ortodoksyjnych kalwinistów. W Holandii nie ma podatku kościelnego. Inne mniejszości religijne to żydzi, hinduiści (przede wszystkim z Surinamu) i buddyści.

Język
Językiem urzędowym jest język niderlandzki, a we Fryzji od niedawna także fryzyjski. Holendrzy uczą się od dziecka języków obcych, bo mają świadomość, że zasięg ich rodzimego języka jest niewielki. 90% Holendrów zna angielski. Także znajomość języka niemieckiego (ok. 60%) i francuskiego (ok. 25%) znacznie ułatwia Holendrom życie. Często przeciętny, niewyróżniający się specjalnymi zdolnościami Holender zna kilka języków. Język niderlandzki jest używany w Europie przez 22 miliony ludzi. Jest używany także w Belgii, Surinamie, Antylach Holenderskich i Arubie. Z tego języka wywodzi się także używany przez 60% białych (ok. 6 milionów ludzi) w RPA i Namibii język afrikaans, który jest w pewnym stopniu zrozumiały dla każdego znającego niderlandzki, przy czym szacuje się, że jako drugim językiem posługuje się nim w Afryce Południowej ok. 10 mln ludzi, gdyż był on językiem nauczanym w szkołach. Różnice między afrikaans a niderlandzkim dotyczą głównie wymowy, pisowni i pewnej części słownictwa. Holendrzy kultywują rodzime dialekty. Za rodzime dialekty uważa się takie, których użytkownicy są w stanie porozumieć się między sobą. Określa się je mianem lingua communis. Przykładowo takim właśnie dialektem jest dialekt, limburski, pretendujący do uzyskania miana holenderskiego języka urzędowego, obok holenderskiego i fryzyjskiego. Dialektem tym lub też według osób traktujących go jako pierwszy język ojczysty, nazywanym językiem limburskim posługuje się ludność autochtoniczna (około 1,6 mln na terenie Belgii i Holandii oraz 0,5 mln w Niemczech, zamieszkująca okolice Kolonii, Maastricht - Mestreech, Akwizgranu, Aix-la-Chapelle, Aken oraz Eindhoven, aż do zachodniej części Zagłębia Ruhry po Düsseldorf- regionów obejmujących jedno z regnum powstałych po podpisaniu traktatu z Verdun w 843 r. przez wnuków Karola Wielkiego (Charlemagne). Nie zmienia to faktu, że dialektów jest mnóstwo. Bywa, że język mówiony sąsiedniej wioski to inny dialekt. Ciekawe, że ludzie wykształceni swobodnie posługują się rodzimymi dialektami i ta umiejętność wydaje im się naturalna.

Literatura
XVII-wieczny dramaturg Joost van den Vondel nazywany jest "niderlandzkim Szekspirem". Za twórcę nowoczesnej prozy niderlandzkiej uznaje się Eduarda Douwesa Dekkera, który publikował pod pseudonimem Multaluli. Harry Mulisch, Gerard Reve i Willem Frederik Hermans stanowią według wielu krytyków "wielką trójkę współczesnej literatury niderlandzkiej". Bardzo ważną postacią jest Johan Huizinga, autor Jesieni Średniowiecza. W Holandii tworzyli także Erazm z Rotterdamu, Christiaan Huygens i Spinoza. Bardzo długo w Holandii przebywał Kartezjusz. Pisali oni jednak po łacinie. W tym czasie Holandia posiadała znakomitych filologów klasycznych, którzy tłumaczyli dzieła starożytnych autorów na holenderski.

Malarstwo


Znani malarze holenderscy to między innymi Rembrandt van Rijn i Vincent van Gogh.

 

Wikipedia

]]> Thu, 17 Nov 2011 20:27:11 +0100 Egipt http://www.google.com

Egipt, nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu, arab.Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja; dialekt egipski: Masr; łac. Aegyptus, gr.Aígyptos) - państwo położone częściowo w północno-wschodniej Afryce i częściowo w Azji (półwysep Synaj), nad Morzem Śródziemnym i nad Morzem Czerwonym, pomiędzy Libią a Izraelem i Strefą Gazy.

Informacje podstawowe


Długość granic: całkowita 2689 km (w tym: Strefa Gazy 11 km, Izrael 255 km, Libia 1150 km, Sudan 1273 km) Długość wybrzeża: 2450 km Najwyższy punkt: Góra Świętej Katarzyny 2629 m n.p.m. Najniższy punkt: Al-Kattara 134 m p.p.m. Współczynnik urbanizacji: 44% (1996) Ważne miasta: Aleksandria, Asuan, Asjut, Al-Mahalla al-Kubra, Giza, Port Said, Szubra al-Chajma, Suez, Fajum, Kair Religie: muzułmanie (dominują sunnici) 94%, chrześcijanie koptyjscy i inni 6% Egipt zamieszkują głównie Arabowie, a dominującą religią jest islam. Ok. 10% ludności stanowią chrześcijańscy Koptowie, którzy są potomkami starożytnych Egipcjan.
Język oficjalny: arabski
Powierzchnia : 1,0 mln km2
Ludność: 68 mln
Stolica: Kair 10,3 mln

Ustrój polityczny


Ustrojem politycznym Egiptu jest republika prezydencka Głowa państwa prezydent Hosni Mubarak, szef rządu premier Ahmed Nazif. Partie polityczne: Partia Narodowo-Demokratyczna, Postępowa Partia Jedności, Socjalistyczna Partia Liberalna. Parlament: Zgromadzenie Narodowe - 454 miejsca. Konstytucja: z 11 września 1971. System prawny: oparty na prawie anglosaskim, prawie islamskim, kodeksie napoleońskim; sądowniczy organ rewizyjny - Sąd Najwyższy i Rada Stanu (nadzoruje słuszność decyzji administracyjnych); Egipt zaakceptował z zastrzeżeniami zwierzchnictwo Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości. Święto narodowe: Rocznica Rewolucji, 23 lipca.

Podział administracyjny


Egipt podzielony jest na 27 muhafaz. Prowincje dzielą się dalej na okręgi, wsie i miasta.

Klimat


Klimat przeważającej części państwa jest skrajnie suchy, zwrotnikowy. Roczna suma opadów na ogół nie przekracza kilkudziesięciu milimetrów. Gdyby nie Nil, Egipt byłby krajem pustynnym i prawie bezludnym. Nad rzeką istnieje oaza nadrzeczna, ciągnąca się przez prawie 3 tys. kilometrów. Od tysiącleci w Egipcie tworzono system sztucznego nawadniania, znacznie zwiększając pow. gruntów uprawnych. System nawadniający rozbudowano w 1970 roku, gdy na Nilu w Asuanie zbudowano zaporę wodną, sztuczny zbiornik i elektrownię wodną.

Ludność


Ludność tworzą w ogromnej większości arabscy Egipcjanie - Fellahowie (99% ogółu), na obszarze Pustyni Zachodniej spotkać można plemiona Berberów, w dolinie górnego Nilu pojedyncze osady ludności negroidalnej. W miastach zamieszkuje około 47% ludności. Przyrost naturalny w 2005 wyniósł 1,78%.Przeciętna długość życia mężczyzn 68 lat, kobiet 74 lata (2005). Egipt jest najludniejszym krajem arabskim i drugim pod względem liczby mieszkańców państwem Afryki. Średnia gęstość zaludnienia jest niewielka, a rozmieszczenie ludności bardzo nierównomierne. Większość kraju jest prawie bezludna, a na terenach rolniczych należy do największych na świecie. Kair - stolica kraju i największe miasto Afryki wraz z sąsiadującymi miejscowościami liczy ponad 16 mln mieszkańców, czyli niemal 30% ludności państwa.

Gospodarka


Obecnie największe źródło dochodów Egiptu stanowi turystyka. Rząd w celu ułatwienia rozwoju turystyki powołał policję turystyczną, która ma czuwać nad bezpieczeństwem przybywających z całego świata turystów. Kolejnym źródłem dochodów są opłaty pobierane za korzystanie z Kanału Sueskiego. Trzecie źródło dochodów stanowi eksport ropy naftowej. Złoża bogactw naturalnych: ropa naftowa, gaz ziemny, ruda żelaza, fosforany, mangan, wapień, gips, talk, azbest, rudy ołowiu i rudy cynku.

Rolnictwo


Współczesne rolnictwo egipskie, ze względu na szybko rosnącą liczbę ludności, nie jest w stanie zaspokoić wewnętrznych potrzeb kraju. Pomimo to sektor rolniczy i przemysł przetwórstwa spożywczego należy uznać za jedne z lepiej rozwijających się branż gospodarki w tym kraju. Rolnictwo nastawione jest przede wszystkim na produkcję roślinną i nie tylko. Do głównych upraw zaliczają się: ryż siewny, trzcina cukrowa, pszenica, kukurydza, proso, jęczmień, lucerna, fasola, ziemniaki, warzywa i owoce. Funkcję podstawowej rośliny przemysłowej pełni bawełna. Hodowla, ze względu na minimalną ilość łąk i pastwisk, jest słabo rozwinięta. Egipt jest krajem rolniczym z rozwijającym się przemysłem i usługami. Możliwe są tam dwa a nawet trzy zbiory plonów w ciągu roku. Najwięcej gruntów zajmuje uprawa bawełny - głównego produktu eksportowanego. Z roślin żywieniowych najważniejsze są: ryż, kukurydza, pszenica i sorgo (proso murzyńskie, rośliny trawiaste, z których otrzymuje się kaszę i mąkę). Uprawia się również trzcinę cukrow, palmę daktylową, drzewa cytrusowe i warzywa. Hodowla zwierząt odgrywa w Egipcie drugorzędną rolę ze względu na brak pastwisk

Przemysł


Dobrze rozwinął się przemysł chemiczny, szczególnie produkcja nawozów sztucznych, włókien syntetycznych, farmaceutyczny, a także przemysł włókienniczy i odzieżowy, dający obecnie ok. 1/4 wartości ogólnej produkcji przemysłowej. Z bogactw mineralnych Egiptu największe znaczenie mają ropa naftowa i fosforyty. Przemysł przetwórczy widoczny jest w miastach położonych w delcie Nilu, nad Kanałem Sueskim i w Helmanie. Najlepiej rozwinięty jest przemysł włókienniczy, dość dobrze - chemiczny, elektromaszynowy, petrochemiczny i skórzano-obuwniczy. Ważną rolę w gospodarce Egiptu odgrywa Kanał Sueski łączący Morze Śródziemne z Morzem Czerwonym. Przepływają nim między innymi tankowce przewożące ropę naftową z krajów Bliskiego Wschodu do Europy. Główne źródła przychodów pieniężnych kraju to: - opłaty za przejazd obcych statków przez Kanał Sueski - eksport ropy naftowej - dochody z turystyki - pieniądze przesyłane przez Egipcjan zatrudnionych za granicą.

Współczesny Egipt


Egipt odgrywa rolę lidera wśród państw arabskich Afryki. Jest mediatorem w konflikcie między Palestyńczykami a Żydami. Prowadzi politykę pokojową Izraela i stara się zacieśnić współpracę z krajami Unii Europejskiej i Stanami Zjednoczonymi. W 1991r. Egipt uczestniczył w wojnie z Irakiem, za co otrzymał pomoc gospodarczą.

Ciekawostki


Starożytni Egipcjanie do produkcji perfum i kadzidełek używali kardamonu, cynamonu, gorzkich migdałów i kwiatu al-kamana.

 

Wikipedia

 

]]> Thu, 17 Nov 2011 20:09:38 +0100