Lanzarote

Kolejne kilka dni wolnego i kolejna podróz. Tym razem Lanzarote. Dlaczego wlasnie tam? Odpowiedz jest banalnie prosta, gdyz tam mnie jeszcze nie bylo.
Jest to przepiekna wyspa wchodzaca w sklad archipelagu Wysp Kanaryjskich, zaliczana do Makaronezji.

Na pierwszy rzut oka wyspa moze wydawac sie szara i ponura, gdyz jak wiadomo jest pochodzenia wulkanicznego. Jednak to tylko pozory. Zwiedzajac ta urocza wysepke, mozemy sie przekonac, iz wcale nie jest szara i ponura, a z pewnoscia nie mozna sie na niej nudzic.

Jest wiele ciekawych miejsc, które mozna zwiedzic. Postaram sie je w skrócie opisac...

El Golfo

Na poludnie od rybackiej wioski El Golfo, bezposrednio przy nabrzezu, lezy krater o takiej samej nazwie, we wnetrzu którego uformowalo sie glebokie jezioro Charco de los Clicos. Jest to unikalny zbiornik wodny w skali calej wyspy, wytworzony w czasie wulkanicznych wybuchów w XVIII wieku. Do jeziora mozna dojsc wedrujac z polozonego na poludnie od niego, przy drodze Salinas de Janubio - El Golfo, parkingu, albo mozna popatrzec z punktu widokowego polozonego we wschodniej czesci krateru.
Wulkan El Golfo, na przestrzeni lat, zostal czesciowo wchloniety przez Ocean Atlantycki, wschodnia czesc krateru, od strony wyspy, pozostala jednak nienaruszona. Algi zamieszkujace to jeziorko, nadaja mu niepowtarzalny, intensywnie zielony kolor. Woda w jeziorze jest pochodzenia oceanicznego, intensywne jej odparowywanie spowodowalo, ze jest ona mocno zasolona, prawdopodobnie bardziej niz woda w Morzu Martwym. Na skutek intensywnego procesu parowania, w ostatnich dwudziestu latach, powierzchnia jeziora zmniejszyla sie prawie o polowe.

Cueva de los Verdes

Cueva de los Verdes, podobnie jak Jameos del Aqua, naleza do tego samego podziemnego tunelu, który powstal na skutek wybuchu wulkanu La Corona. Wulkan ten oddalony jest od systemu tuneli o 5 kilometrów i jest najwyzszym wzniesieniem (609 m. n.p.m.) pólnocnej czesci Lanzarote. Wybuch tego wulkanu datowany jest na okres pomiedzy 3000 i 1000 roku przed nasza era.
Cueva de los Verdes rozciaga sie od stóp wulkanu La Corona az do wybrzeza wyspy oraz dalej, prawie 1,5 km w wodzie.. Ten podwodny odcinek lezy okolo 50 m ponizej lustra wody, zostal po raz pierwszy odkryty w koncu lat osiemdziesiatych 20 stulecia. System jaskin powstal na skutek szybszego stygniecia lawy na jej powierzchni.
W sumie 2 kilometry tunelu jest udostepnione do zwiedzania. Jaskinia za wyjatkiem oswietlenia, kilku stopni schodów i wytyczenia kilku waskich przejsc pozostala w stanie nienaruszonym. Bezposrednio przy wejsciu, przechodzi sie przez czesc tunelu, gdzie na podstawie kolorów mozna rozpoznac rozne mineraly: weglik wapnia, tlenek zelaza, fosfor, magnez. Sciany tunelu zabarwione sa na wszelkie odcienie bieli, czerwieni, zólci oraz czerni. Idac dalej, mozna dostrzec na lewo i prawo w jaki sposób zastygala lawa. Na zwienczeniu tunelu, ociekajaca i stygnaca lawa uformowala stozki. W najnizszym punkcie jaskini, 50 metrów ponizej powierzchni ziemi, zostala utworzona sala koncertowa, jak sie okazalo, akustyka tego miejsca jest bardzo dobra, praktycznie nie ma tutaj echa.

Jameos del Agua  Jameo Grande

Jameos del Agua jest najczesciej odwiedzanym miejscem na Lanzarote. Ten fenomen natury to niewielki fragment dlugiego lancucha korytarzy lawowych powstalych na skutek wybuchu wulkanu La Corona. Do tego samego systemu nalezy takze polozona kilka kilometrów na zachód jaskinia Cueva de los Verdes.
Podczas gdy lawa wulkaniczna na powierzchni ziemi zastygala, ponizej jeszcze ciekla plynela w kierunku morza. Kiedy ustala aktywnosc wulkanu, powstala swego rodzaju "rura", której górna warstwa miejscami pekala i zapadala sie. Te zapadniecia otrzymaly miano "jameos".
"Zadaszona" czesc Jameos del Agua stanowi jaskinie, której dlugosc wynosi 60 metrów, szerokosc 20 metrów oraz wysokosc takze 20 metrów. Fenomenem Jameos del Aga jest zbiornik wodny, który uformowal sie na dnie jaskini. Lezy on ponizej lustra morza i wypelniony jest slona woda morska. W tej slonej wodzie zyje gatunek raka, który sie odzywia algami i który w normalnych warunkach zamieszkuje oceany na glebokosci 3000 metrów. Pochodzenie wody w zbiorniku do dzis nie zostalo wyjasnione. W zwienczeniu jaskini znajduje sie prawie okragla dziura, przez która wpada do jej wnetrza swiatlo sloneczne.
Powyzej zamknietej jaskini, znajduje sie otwarta dolina Jameo Grande, gdzie zostal zagospodarowany niewielki basen. Pomiedzy dziko rosnacymi roslinami porozstawiane lawki zachecaja do chwili odpoczynku, palmy, drzewa figowe, krzaki hibiskusa zapewniaja niezbedny tutaj cien.

Jardín de Cactus

Ogród Jardín de Cactus zostal wybudowany w oparciu o plany wykonane przez Césara Manrique, zostal otwarty w 1990 roku i byl jego ostatnim duzym projektem, który doczekal sie realizacji.
W ogrodzie rosnie 1420 gatunków kaktusów pochodzacych nie tylko z Lanzarote. Manrique wkomponowal w ogród wiele schodów i schodków, kilka malych oczek wodnych, mala kawiarenke oraz sklepik z pamiatkami. Ponad wszystkim góruje »molino«, mlyn z XVIII wieku, który nalezy do nielicznej grupy zachowanych starych wiatraków na calej wyspie. W mlynie mozna ogladac jak przebiega przemial wczesniej wysuszonego ziarna.

La Geria

La Geria jest najslynniejszym na Lanzarote regionem uprawy winorosli. Rozciaga sie on na wyzynie, na skraju Parku Timanfaya. Praktycznie przez caly obszar upraw winorosli przebiega malownicza droga.
Ten zyzny dzis region zostal w czasie erupcji wulkanów w XVIII w. pokryty warstwa lawy i nie nadawal sie do uprawy roslin. Mieszkancy wyspy wymysli jednak specjalna metode uprawy, tak aby na tym malo przyjaznym skrawku ziemi hodowac rosliny.
Wina pochodzace z tego regionu mozna kosztowac oraz kupowac odwiedzajac liczne »fincas« oraz »bodegas« lezace przy drodze prowadzacej przez La Gerie; niedaleko miejscowosci Masdache znajduje sie zalozona juz w 1775 winiarnia "El Grifo" do której nalezy takze muzeum wina, w którym mozna ogladac stare tlocznie, pompy oraz inne sprzety przydatne przy procesie wytwarzania wina.

Los Hervideros

Mianem Los Hervideros okresla sie interesujace formacje skalne lezace mniej wiecej w polowie drogi pomiedzy Salinas de Janubio a El Golfo. Przez lata, fale morskie wydrazyly tunele i groty w zastyglej lawie, w których woda, szczególnie zima, tworzy interesujace iluminacje.
Przy drodze, która przebiega równolegle do wybrzeza poprzez bezkresne morze lawy, nagle, jakby z nikad wylania sie parking, z którego prowadzi wygodna promenada przez morze zastyglej lawy wprost do Los Hervideros (od »hervir« = gotowac, kotlowac). Kilka schodów i mozna zajrzec do wnetrza jednej z jaskin gdzie woda niespokojnie rozbija sie o skalne sciany.

Mirador del Río

Mirador del Río polozony jest w pólnocnej czesci wyspy; na miejscu dawnego wojskowego punktu obserwacyjnego zbudowany zostal punkt widokowy oraz kawiarnio - restauracja. Rozposciera sie stad zapierajacy dech w piersiach widok na ciesnine Río dzielaca Lanzarote i sasiednia wyspe La Graciosa. Przy dobrej widocznosci za La Graciosa, wylaniaja sie pozostale wyspy archipelagu Chinijo. Bezposrednio za La Graciosa lezy wysepka Montana Clara, dalej najwieksza w archipelagu Alegranza oraz skaliste wysepki Roque del Este oraz Roque del Oeste. Dobrze rozpoznawalna jest rybacka wioska Caleta del Sebo na poludniowym wybrzezu La Graciosy.
Ponizej punktu widokowego, na wybrzezu wyspy, dostrzec mozna zabarwione na rózowoczerwony kolor Salinas del Río. Patrzac w kierunku wyspy Lanzarote, panorama rozposciera sie na rolnicza równine lezaca u podnóza wulkanu La Corona. Z tej perspektywy, przy dobrej widocznosci, mozna „zajrzec”do wnetrza tego wulkanu, który jest jednoczesnie najwyzszym wzniesieniem pólnocnej czesci wyspy. Patrzac wzdluz zachodniego wybrzeza, najpierw wylania sie równina El Jable, a dalej góry poludniowej czesci wyspy.

Teguise

Teguise, pierwotnie »La Real Villa de Teguise« a przez tubylców do dzisiaj nazywane »La Villa«, to najstarsze miasto na wyspie oraz w calym archipelagu wysp kanaryjskich. Miasto jest oddalone o okolo 10 kilometrów od Arrecife i lezy na stokach masywu Risco de Famara. Do 1852 bylo Teguise stolica wyspy. Najwieksza atrakcja turystyczna miasta jest coniedzielny jarmark. W pozostale dni tygodnia miasto ogarnia gleboka cisza i spokój, dzieki czemu mozna w skupieniu podziwiac te architektoniczna perle Wysp Kanaryjskich.
Budowla rozpoznawcza miasta jest kosciól Iglesia Nuestra Senora de Guadalupe, nazywany czasem takze Iglesia de San Miguel. Budowa kosciola rozpoczela sie w pierwszej polowie XV wieku, przez dlugi czas kosciól ten byl glównym centrum religijnym wyspy, posiadal bezcenna monstrancje i byl przez to narazony kradzieze. W 1568, 1569, 1571 oraz 1596 swiatynia byla pladrowana, w roku 1618 dodatkowo czesciowo zniszczona. W roku 1680, po zbiórce pieniedzy wsród mieszkanców wyspy kosciól zostal ponownie odbudowany. Ostatecznie w roku 1909 pozar zniszczyl swiatynie calkowicie, tym razem jednak przyczyna byla nieroztropnosc jednego z ministrantów. Ponowna odbudowa kosciola zakonczyla sie w roku 1922, z pierwotnej budowli zachowala sie jedynie czesc wierzy.
Kolejna wazna budowla jest palac Palacio Spínola, zwany takze Palacem Gubernatora. Palac zostal wybudowany w latach 1730 - 1780 na zlecenie José Feo Peraza. W roku 1895 padlo po raz pierwszy nazwisko Spínola, po tym jak Dona Adelina Feo Curbelo poslubila Don Angela Spínola Cancio. Spacer przez palac prowadzi przez kilka salonów, bogato zdobiona jadalnie, mala kaplice, pokoje mieszkalne oraz sypialnie.
W wschodniej granicy miasta, na 452 metrowym wulkanie Guanapay, wznosi sie zamek Castillo de Guanapay. Wspinajac sie na gore roztacza sie piekny widok na krater, z góry mozna podziwiac polozone 150 metrów ponizej miasto Teguise. Zamek Castillo de Guanapay, zwany takze Castillo de Santa Bárbara zostal prawdopodobnie wybudowany w XIV wieku z inicjatywy Lancellotto Mallocello. Wieza obserwacyjna zostala dobudowana w wieku XVI na polecenie Augustína Herreras y Rocha. W roku 1586 w czasie napadu piratów, budowla zostala zrujnowana. W roku 1588 Filip II zlecil wloskiemu architektowi i inzynierowi Leonardo Torriani odbudowe zamku i doprowadzenie do stanu uzywalnosci. W latach 1960 oraz 1977 z prywatnych inicjatyw zamek zostal odrestaurowany. W zamku znajduje sie male muzeum emigracji.

Timanfaya

W samym sercu Montanas del Fuego, na obszarze okolo 85 km2, w 1974 roku utworzono Park Narodowy Timanfaya (Parque Nacional de Timanfaya). Hiszpanskie okreslenie Montanas del Fuego jest prawdopodobnie tlumaczeniem slowa Timanfaya, które u pramieszkanców wyspy znaczylo tyle, co »Góra Ognista«. Timanfaya jest takze najwyzszym (510 m. n.p.m.) w tej okolicy wulkanem, ale takze byla to wioska, która w czasie erupcji w latach 1730 - 1736 zostala pogrzebana przez lawe.
Jadac droga Yaiza - Mancha Blanca mozna przejechac przez caly park, ale wlasciwe centrum parku mozna odwiedzac jedynie w okreslonych godzinach. Waska drózka prowadzi od glównej drogi do parkingu przy restauracji El Diablo. W dalsza droge nalezy przesiasc sie do specjalnego autobusu, gdyz prywatne auta nie moga poruszac sie po Ruta de los Volcanes (drodze wulkanów).
Na pierwszy rzut oka, obszar parku wydaje sie zupelnie pozbawionym zycia krajobrazem ksiezycowym. A tak wcale nie jest, ten region wulkaniczny jest sztandarowym przykladem odbudowy swiata roslinnego i zwierzecego. Na obszarze parku mozna znalezc ponad 100 gatunków roslin, które próbuja zasiedlic ten nieprzyjazny region.
Szczególnym faktem sa wysokie temperatury, które do dzis panuja pod powierzchnia ziemi. Islote de Hilario, krater, na którym wybudowano restauracje El Diablo cechuje sie szczególnie wysokimi temperaturami: jedyne 10 cm pod powierzchnia ziemi jest okolo 140°C, na glebokosci 6 metrów panuja temperatury rzedu 400°C. Geologowie szacuja, ze kilka kilometrów pod powierzchnia ziemi znajduje sie ciagle plynna, rozgrzana do 800°C magma. Ten fenomen jest prezentowany odwiedzajacym na kilka sposobów. Przy wejsciu do restauracji El Diablo znajduje sie gril, na którym mieso i chleb pieczone sa na cieple pochodzacym z ziemi. Przeprowadzane sa takze dwa inne eksperymenty: wysuszone rosliny wkladane sa kilka centymetrów pod powierzchnie ziemi i od razu zaczynaja sie palic. Przez rure wlewana jest zimna woda pod powierzchnie ziemi. Po kilku chwilach wybucha maly gejzer rozgrzanej pary wodnej.
Na parkingu przed restauracja rozpoczyna sie przejazd Ruta de los Volcanes. Podczas trwajacej okolo 30 minut wycieczki nie wolno wysiadac z autobusu, ale nawet to, co mozna zobaczyc przez okna zapiera dech w piersiach. Autobus zatrzymuje sie w najistotniejszych punktach i istnieje mozliwosc podziwiania wytworów wulkanicznej aktywnosci przez szyby. Z punktu widokowego El Mirador rozposciera sie widok na morze zastyglej lawy, z której tu i tam wystaja male i wieksze kratery. Dalej autobus przejezdza przez Barranco del Fuego, wawóz który powstal na skutek wyplyniecia lawy. Dalej przejezdza sie przez Doline Spokoju, Valle de la Tranquilidad. A jednym miejscu autobus mija »jameo«, tunel lawowy, którego sklepienie sie zapadlo.

Oczywiscie jest jeszcze wiele, wiele innych miejsc, które warto zobaczyc.Jednak opisalem te najciekawsze i najbardziej znane.
Ostatnia uwaga, która chcialbym sie podzielic, to pogoda. Wyjezdzajac na Lanzarote trzeba wiedziec, iz panuje tam klimat lagodny. Niektórzy okreslaja to mianem "wiecznej wiosny”. Oznacza to brak wyraznie zróznicowanych pór roku, z niewielkimi wahaniami sredniej temperatury w ciagu roku.
Poranki i wieczory potrafia byc dosc chlodne, dotyczy to rowniez jakichkolwiek wyjazdów w wyzsze partie wyspy. Tak wiec nie zapominamy wziac ze soba jakiegos cieplejszego ubrania.

W razie jakichkolwiek pytan, prosze pisac na maila, z checia na nie odpowiem :)

Podczas pisania tego tekstu posiłkowałem się wiadomościami z Wikipedii oraz innych zrodel znalezionych w internecie.